მიაფიზიტები, თუ მონოფიზიტები???? პარამეტრები

[დათიკო]

ხალხნო, მოკლედ ამას წინათ ერთ ადამიანს ვესაუბრებოდი და ჩემდა გასაკვირად აღმოვაჩინე რომ თურმე სომხები თავის თავს მიაფიზიტებს უწოდებენ. ზოგადად ეს ორი ტერმინი ერთნაირად იტარგმნება, მაგრამ თუმე სწყინთ როცა მათ მონოფიზიტებად იხსენიებენ, რადგან მონოფიზიტური სწავლება თავადაც ანათემაზე გადაუციათ.
კი ვიცოდი რომ ისინი თავს სომხეთის სამოციქულო ეკლესიას უწოდებენ და მართლმადიდებლებადაც მიაჩნიათ თავი, მაგრამ ეს ტერმინი პირველად გავიგე.
მინდა რომ ამ თემაში უფრო დეტალურად ვისაუბროთ მონოფიზიტობისა თუ ორიენტალ ორთოდოქსიის შესახებ.

ანუ როგორც დიალოგისას შევიტყვე:
მიაფიზიტებს მართლაც ქრისტეს ერთი ბუნების სწამთ, მაგრამ მონოფიზიტებისგან განსხვავებით, მათ სწამთ, რომ ეს ერთი ბუნება სრული ღვთიური და სრული ადამიანური ბუნების თანაბარი მონაწილეობით არის შექმნილი, მათი ერთმანეთთან შერევის, ერთმანეთისგან განცალკავების და რომელიმე მათგანის ცვლილების გარეშე.


მოკლედ, ვისაუბროთ ამაზე.

[დათიკო]

გაღმა ფორუმზე ასეთი რამ დაპოსტეს:

В том же направлении движутся и переговоры между антихалкидонитами и православными. Официальное начало диалогу было положено в Шамбези в 1985 году, хотя подготовительные богословские консультации начались задолго до этого. В 1987 году на встрече в Коринфе обе стороны констатировали, что, «хотя важнейшие термины употребляются и с различными оттенками, тем не менее обе ведущие диалог Церкви этими терминами выражают православное богословие»[2].

1989 году в монастыре Анба Бишой был принят общий результативный текст, содержавший следующие выводы[3]:

1) Обе стороны — «авторитетные носители апостольской веры и апостольского предания».

2) «Основой и условием, необходимым для восстановления прерванного полного общения, считается апостольская вера и Предание Древней Апостольской Церкви», согласно которым «Сын и Слово Божие... является Богом истинным и истинным человеком, совершенным в Своем Божестве и совершенным в Своем человечестве», причем «человеческая природа воплотившегося... Слова Божия не была ни неипостасной, ни самоипостасной, ни безличной, а воипостасной».

7) «Богоносные отцы и учители Церкви термины природа, ипостась и лицo применяют как равнозначные синонимы...»

8) «В богочеловеческом Лице Господа нашего Иисуса Христа нет двух раздельных действий и двух воль. Ибо действие и воля нетварной Божественной природы соединились с действием и волей тварной человеческой природы. То, что здесь существует, есть одно Лицо Иисуса Христа, которое является носителем двух природ, не смешавшихся, но соединившихся ипостасно таким образом, что нет слияния, смешения, изменения или поглощения одной природы другою...»

9) «Обе [природы] соединились неслитно, неизменно, нераздельно и неразлучно — что привело... Древнюю Неразделенную Церковь, а также членов Смешанной богословской комиссии по диалогу к осуждению учения Нестория, Евтихия и их последователей...»

10) «Имеющиеся в христологическом догмате различия между Православной Церковью и Древними Восточными Нехалкидонскими Церквами скорее лексические, фразеологические, а не существенно смысловые...»

გაგიგიათ რამე ამ კრების შესახებ?
ძალიან საეჭვო კრება ჩანს. თანაც აქ საუბარია, თითქოს ჩვენი ეკლესიის საკმაოდ მაღალი ეირარქები დაეთანხმნენ აქ მოყვანილ თეზისებს.

7) «Богоносные отцы и учители Церкви термины природа, ипостась и лицo применяют как равнозначные синонимы...»

აი აქ არის შეცდომა.
მამები ტერმინებს ჰოპოსტასს და ბუნებას ერთი მნიშვნელობით იყენებდნენო. სწორედ ამაშია მთელი ცდომილება.

2) «Основой и условием, необходимым для восстановления прерванного полного общения, считается апостольская вера и Предание Древней Апостольской Церкви», согласно которым «Сын и Слово Божие... является Богом истинным и истинным человеком, совершенным в Своем Божестве и совершенным в Своем человечестве», причем «человеческая природа воплотившегося... Слова Божия не была ни неипостасной, ни самоипостасной, ни безличной, а воипостасной».

აქაც. არადა დამასკელთან ვკითხულობთ.
ვაღიარებთ რა ერთსა და იმავე იესო ქრისტეს, ჩვენს უფალს, სრულ ღმერთად და სრულ კაცად, ვამბობთ რომ მასვე, ერთსა და იმავეს, აქვს ყოველივე ის, რაც მამას, გარდა უშობელობისა, და აქვს ყოველივე ის, რაც - პირველ ადამს, გარდა ცოდვისა (კერძოდ, ესაა სხეული და მოაზროვნეობითი და გონისმიერი სული). ამასთან, ორი ბუნების შესაბამისად, ორმაგი აქვს მას ის, რაც ბუნებითია ამ ორი ბუნებისათვის. ორი ბუნებითი ნებელობა, - საღვთო და ადამიანური; ორი ბუნებითი მოქმედება, - საღვთო და ადამიანური; ორი ბუნებითი თვითუფლებრივობა, - საღვთო და ადამიანური; სიბრძნე და ცოდნა, - საღვთო და ადამიანური. მართლაც, არის რა თანაარსი ღვთისა და მამისა, თვითუფლებრივად ნებელობს და მოქმედებს იგი როგორც ღმერთი, ხოლო არის რა, აგრეთვე, თანაარსი ჩვენი, თვითუფლებრივად ნებელობს და მოქმედებს იგივე როგორც ადამიანი, რადგან მისია საკვირველებანი და მისივეა ვნებულებანიც.

წმინდა იოანე დამასკელი
მართლმადიდებელი სარწმუნოების ზედმიწევნითი გადმოცემა
თავი ორმოცდამეჩვიდმეტე
ორი ბუნების თვისებათა შესახებ
http://www.orthodoxy.ge/gvtismetkveleba/damaskeli/57.htm