სიყვარული, როგორც ფსიქოლოგიური დაკვირვების საგანი პარამეტრები

[afxazi]

თავიდანვე განვსაზღვრავ რომ ეს თემა არ არის ანალოგი სასაუბროში გახსნილი თემისა.

აქ მინდა ვისაუბროთ სიყვარულზე როგორც ფსიქოლოგიური დაკვირვების საგანზე, როგორ ვლინდება, რა თვისებები ახასიათებს მას და ა.შ.

განსჯისათვის გაბრიელ ეპისკოპოსის ნააზრევს გთავაზობთ "ცდისეული ფსიქოლოოგიის საფუძვლებიდან"

"როდესაც ვფიქრობთ იმ სიამოვნებაზე, რომელსაც გვანიჭებს ან გვანიჭებდა რაღაც საგანი, ჩვენ ვგრძნობთ მისდამი სიყვარულს ანუ მისწრაფებას. მაგ., თუ ვინმე ამბობს, რომ ყურძენი მიყვარსო, ის ამით გამოთქვამს იმას, რომ ყურძნის ჭამა მას სიამოვნებას ანიჭებს.

სიყვარულს აგრეთვე განსაზღვრავენ როგორც სულის მისწრაფებას იმისკენ, რომ დაეუფლოს საყვარელ საგანს და ეს აზრი უმეტესად სწორია. მაგრამ არის შემთხვევები, როცა სიყვარული სიამოვნების უბრალო შეგრძნებაა რაიმე საგნის წარმოდგენისას ამ საგნის დაუფლების სურვილისა და ამგვარი დაუფლებისაკენ მისწრაფების გარეშე. მაგალითად, მე მიყვარს ლამაზი ადგილი: ეს არ ნიშნავს, რომ მე მსურს ვფლობდე ამ ადგილს, არამედ ნიშნავს იმას, რომ მისი მზერა სიამოვნებას მანიჭებს. იგივე ითქმის ყოველგვარ ნათესაურ სიყვარულზე როგორიცაა სიყვარული შვილების, მშობლების, მეგობრების და სხვა პირთა მიმართ. აქ სიყვარული არის შეგრძნება სიამოვნებისა, რომელსაც იწვევს ჩვენში საყვარელი საგნის თავად ყოფნა და თავად ბედნიერება. ზოგჯერ ადამიანი გრძნობს სიყვარულს უმნიშვნელო საგნების მიმართაც კი, მაგრამ მხოლოდ იმ შემტხვევაში, როცა ისინი მასში რარაც სასიამოვნო მოგონებას აღძრავენ.

სიყვარული, როგორც ყველა ვნების წყარო, შეიცავს ტავის თავში არსებით ელემენტს, რომელიც მას აქცევს ვნებად, კერძოდ - სიყვარულის საგანის ფლობის სურვილს ან მისწრაფებას ამგვარი ფლობისკენ. უკანასკნელ შემთხვევაში სიყვარული ვლინდება, როგორც შემდეგი კერძო ვნებები: ჯერ ერთი, როგორც სხეულის ვნებები: ა) ღორმუცელობა და ლოთობა, ბ) სანახაობათმოყვარეობა. სხეულის ეწოდებათ ამ ვნებებს იმიტომ, რომ მათი წყაროა წმინდა სხეულებრივი შთაბეჭდილებები. გარდა ამისა, სიყვარული ვლინდება როგორც გონითი, ე.ი. როგორც სულიერი წარმოდგენებისაგან წარმოშობილი ვნებები: ა)ანგარება, ბ) პატივმოყვარეობა, გ) ლტოლვა მეცნიერული საქმიანობისაკენ და სხვა.

იმედი მაქვს რომ მიმიხვდით სათქმელს და გამოვთქვავ სურვილს რომ განვავრცობთ ამ თემას.

ნებისმიერი ხატოვანი გამონათქვამი სიყვარულზე წაიშლება. ვისაუბროთ მხოლოდ ფსიქოლოგიურ დაკვირვების კუთხით სულის ამ თვისებაზე.

[გიორგი]

თამარი_ცქნაფო

შეიძლება თუ არა შთაგონებით, ანუ თავს რომ შთააგონო, შეყვარება ან არ შეყვარება?

რომ იცოდე მთლად გამორიცხული არაა... შეიძლება, მაგრამ როგორც წესი ასე ხელოვნურად მიღებული სიყვარული ძალიან არამდგრადია და მომავალი არ გააჩნია. ის ნამდვილ და ხანგრძლივ სიყვარულად ვერ გადაიქცევა, მაგრამ დროის გარკვეული პერიოდი ჩვეულებრივი სიყვარულივით იმოქმედებს ადამიანზე.

[თამარი_ცქნაფო]

თამარი_ცქნაფო

რომ იცოდე მთლად გამორიცხული არაა... შეიძლება, მაგრამ როგორც წესი ასე ხელოვნურად მიღებული სიყვარული ძალიან არამდგრადია და მომავალი არ გააჩნია. ის ნამდვილ და ხანგრძლივ სიყვარულად ვერ გადაიქცევა, მაგრამ დროის გარკვეული პერიოდი ჩვეულებრივი სიყვარულივით იმოქმედებს ადამიანზე.

მოდი, ასე ვთქვათ: არის ორი ვარიანტი:
1. მეშინია, არ შემიყვარდეს, რადგან ორივეს სხვადასხვა გზა გაქვს ცხოვრებაში (იქნება ეს ოჯახი, გარემო, ადგილმდებარეობა), არადა ამ დროს გადასარევად უგებ და ბედნიერად გრძნობ თავს მასთან;
2. ჯერ ვერავის შევიყვარებ, ჯერ სხვა საქმეები მაქვს და ყოველ გამოჩენილ ადამიანზე თავს ირწმუნებ, რომ ისგულში არ გიღიტინებს (), უბრალოდ გატაბეცა იყო. როგორც კი მორჩები საქმეს, მაშინ შეგიყვარდება ვინმე რეალურად.

ეს ორი ფაქტორი რაღაა?

გავრცობაც შემიძლია, ჯერ მხოლოდ ამაზე შევჩერდეთ