ბაგრატიონები დავით მეფსალმუნის მემკვიდრენი?, თუ რაიმე ინფორმაცია მოგეპოვებათ პარამეტრები

[guest]

ერთერთ სტატიაში (სერბულ ენაზე წიგნი ქართველ წმინდანთა შესახებ, სადაც მიმოხილულია აგრეთვე ისტორიული პერიოდები ), წავიკითხე ორ ადგილას, რომ ბაგრატიონები არიან დავით მეფსალმუნის მემკვიდრენი, ასევე წერია ცალკე დავით აღმაშენებელზე (ცხადია, ისიც ბაგრატიონია). ერთერთი მონასტრის იღუმენმაც ახსენა ქართველ მეფეთა ბიბლიური წარმოშობა.

რაღაც მწირი ინფორმაცია ადრე სკოლის პერიოდიდან გადაკვრით გამახსენდა ახლა, თუ არ ვცდები სუმბათ დავითისძეს მტკიცება, მაგრამ როგორც ვთქვი, აღარ მახსოვს ზუსტად,თუ ვცდები მაპატიებთ.

ძალიან გთხოვთ, თუ რამე ინფორმაცია გაგაჩნიათ ამ თემის ირგვლივ, დაწეროთ, მე პირადად ძალიან მაინტერესებს.

სტატიას გადავუღე სურათი,სადაც ნახსენებია ზემოთხსენებული.





წინასწარ მადლობა.

[marine]

ამ დღეებში, როცა პატრიარქს შეხვედრა ჰქონდა ებრაელებთან, ახსენა, რომ ბაგრატიონები შთამომავალნი არიან დავითისა და სოლომონისა; რომ მისი წინაპარიც ბაგრატიონი იყო და მის სისხლშიც არის დიდი ებრაელი წინაპრების სისხლი.

მართლმადიდებლურ ეკლესიას სწამს ამ მოსაზრების და არ უარყოფს.

რაც შეეხება სუმბატ დავითის ძეს, ვარაუდია, რომ ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა გვარის შვილი უნდა ყოფილიყო და XI საუკუნეში ეცხოვრა.

ის იყო ბაგრატიონთა სამეფო საგვარეულოს ისტორიკოსო.

აი რას წერს ივ. ჯავახიშვილი მასზე:

"რა მიზანი ჰქონდა სუმბატს, როდესაც თავის თხზულების წერას შეუდგა, ეს სათაურშივეა მკაფიოდ გამოთქმული. მას სურდა ჯერ ერთი - "უწყება ბაგრატიონთა, ჩუენ ქართველთა, მეფეთასა და სადათ მოიწივნეს ამას ქუეყანასა იგინი, ანუ რომელით ჟამითგან უპყრიეს მათ მეფობა ქართლისა" - ესე იგი ავტორს ჯერ ბაგრატიონთა გვარის შთამომავლობისა და საქართველოში გადმოსახლების ისტორიის გამორკვევა უნდოდა, მერმე იმის აღნიშვნას აპირებდა, თუ როდის დაიპყრო ბაგრატონიანთა საგვარეულომ საქართველოში სამეფო ტახტი. სუმბატის მეორე მთავარი მიზანი იყო შეედგინა "ცხორება ბაგრატონიანთა ჩუენ ქართველთა მეფეთასა", ანუ ბაგრატონიანთა გვარის ქართველთა მეფეების თავგადასავალის აღწერილობა და ისტორია. მართლაც, სწორედ ამნაირია სუმბატის თხზულების მთელი შინაარსიც."

ჯავახიშვილი ასევე აღნიშნავს, რომ სუმბატის საისტორიო ნაშრომი "ცხორება და უწყება" მართალია მშრალი და ერთფეროვანია, მაგრამ სანდო და ჭეშმარიტ საისტორიო ცნობებს შეიცავს.