უცხოური ლიტერატურა, პროზა და პოეზია ჩვენი ხედვით პარამეტრები

[KAIROS]

ბევრი ჩვენგანი ცხოვრობს უცხოეთში, შესაბამისად - ფლობს სხვადასხვა ენას და ეცნობა უცხოურ ლიტერატურას, ძირითადად, ჩვენამდე უცხოური ლიტერატურა თარგამანის საშუალებით მოდის, მიუხედავად იმისა, რომ გვყავდა ( და ალბათ, ახლაც გვყავს ) შესანიშნავი მთარგმნელები ( მე, მაგალითად, გრიგოლ აბაშიძეს დავასახელებდი, რომელმაც შანდორ პეტეფი ისე საოცრად თარგმნა, რომ ვერავინ დამარწმუნებს, უნგრულად უფრო ლამაზად იკითხება ის ლექსი - " მიყვარხარ ძლიერ, ძლიერ..." , მაინც ჩვენი წარმოდგენა უცხოურ ლიტერატურაზე (თუ, რა თქმა უნდა, ვინმე ფილოლოგი არაა) მაინც ძალიან ბუნდოვანია, ამიტომ კარგი იქნება, თუ ჩვენს მცირე გამოცდილებას, რაიმე ლამაზ ლექსს, თუნდაც სტროფს, ან რაიმე მოთხრობას, თუნდაც მცირე შინაარს გავუზიარებთ ფორუმელებს; რასაკვირველია, თარგმანის მაღალი ხარისხის მოთხოვნა აქ სრულიად შეუსაბამო იქნება, მაგრამ გავაკეთოთ ის, რაც ძალგვიძს...
აბა, გელით;
კაიროსი!

[likka]

ოოოოოოოოოოოოოოოოოოოუკეი, ნაწყვეტი ყველასათვის საყვარელი ასტრიდ ლინდგრენის "სახურავის ბინადარი კარლსონიდან"...
ეს წიგნი ადრე რუსულიდან იყო ქართულად თარგმნილი რამდენადაც ვიცი, და რამდენიმე წლის წინ გამოვიდა ახალი გამოცემა. ქვემოთ მოცემული ნაწყვეტის უკეთეს და გაცილებით უფრო პროფესიონალურ თარგმანს წიგნში ნახავთ, აქ ისე ვიმაიმუნე პაწა KAIROS-ის ხათრით

Karlson avbröt hans fundringar.
“Jag känner mej upplagd för lite skoj”, sa han och såg sig nyfiket omkring. ”Har du ingen mer ångmaskin?”
Lillebror skakade på huvudet. ¨Ångmaskinen, ja! Nu hade han ju Karlssson här, nu kunde mamma och pappa få se, att karlsson fanns. Och Bosse och Bettan också., ifall de var hemma.
”Vill du komma med och hälsa på mi mamma och pappa”, frågade Lilebror.
”Förtjust”, sa Karlsson. ”Det blir roligt för dem att få träffa mej, vacker och genomklol som jag är!”
Karlsson spatserade fram och tillbaka över golvet och såg belåten ut.
”Lagåm tjock också”, la han till. ”En man i sina bästa år. Blir roligt för din mamma att få se mej”.
Just i det ögonblicket kände Lillebror det första svaga oset av nystekta köttbullar från köket, och han visste att det strax skulle vara tid att äta middag. Lillebror beslöt att vänta till efter middag med att låta karlsson få hälsa på mamma och pappa. Det är aldrig bra att störa mammor, när de steker kötbullar. Dessutom kunde det ju hända, att mamma eller pappa tänkte borja tala med karlsson om ångemaskinen och fläckarna på bokhyllan. Och det måste förhindras. Det måste till varje pris förhindras. Vid middagsbordet skulle Lillebror nog på något listing sätt kunna få sina föräldrar att förstå, hur man uppträder mot världens bästa ångmaskinskötare. Han behövade bara lite tid på sig. Efter middagen – det skulle bli bra. Då skulle han ta hela familjen till sitt rum.

“Varsågod, här har ni Karlsson på taket”, skulle han säga. Vad de skulle bli häpna, det skulle verkligen bli roligt att se hur häpna de blev.

Karlsson hade slutat spatsera. Han stod stilla och vädrade som en fågelhund.

“Köttbullar”, sa han, ”små goda köttbullar tycker jag mycket om”.

Lillebror blev lite generad. Det fanns egentligen bara en sak man kunde svara på något sådant.

”Vill du stanna och äta middag hos mej”, det var vad han egentligen borde säga. Men han vågade inte komma dragande med Karlsson in till middagsbodet utan vidare. Det var en helt annan sak, när Krister eller Gunilla var hos honom. Då kunde han komma i sista stund, om så var, när den övriga familjen redan hade satt sig och säga ”Snälla mamma, Krister och Gunilla kan få lite ärter och plättar också?”

Men en alldeles ökänd liten tjock farbror, som hade förstört en ångmaskin och satt fläckor på bokhyllan - nej, det gick verkligen inte för sig.

Fast nu hade ju denna lilla tjocka farbror just sagt ifrån att han tyckte mycket om små goda köttbullar. Det var Lillebrors sak att se till, att han fick dem, annars kanske Karlsson inte ville vara med Lillebror mer. Å, det var mycket som hängde på mammas köttbular!


კარლსონმა ფიქრი შეაწყვეტინა.
”ხუმრობა მიყვარს ცოტა” - თქვა მან და ცნობისმოყვარედ მოიმოიხედა. ”აღარ გაქვს მეტი ორთქმავალი?”
ბიჭუნამ თავი გააქნია. ”ორთქმავალი? არა!”. მაგრამ ეხლა კარლსონი ჰყავდა აქ, ეხლა უკვე შეეძლო მშობლებისთვის ეჩვენებინა, რომ კალსონი მართლა არსებობს. ბუსესა და ბეტასთვისაც, თუ რათქმაუნდა ისინი სახლში იყვნენ.
”გინდა ჩემი მშობლები გაგაცნო?” - ჰკითხა ბიჭუნამ.
”სიამოვნებით” - თქვა კარლსონმა, ”გაუხარდებთ ჩემი გაცნობა, მე ხომ ასეთი სიმპატიური და ჭკვიანი ვარ”
კარლსონი კმაყოფილებით სცემდა ბოლთას იატაკზე.
”ზომიერად ფერხორციანიც” - დააყოლა და გაეღიმა. ”მამაკაცი საუკეთესო ასაკში, დედაშენი ძალიან კმაყოფილი დარჩება ჩემი გაცნობით”.

სწორედ იმ წამში იგრძნო ბიჭუნამ სამზარეულოდან მომავალი ახლადშემწვარი გუფთების სურნელი.მან იცოდა, რომ მალე სადილის დრო იყო. ბიჭუნამ გადაწყვიტა სადილის დასრულებამდე დაეცადა და მერე წარედგინა კარლსონი მშობლებისათვის. დედისათვის ხელის შეშლა არ იყო კარგი იდეა. მითუმეტეს, როცა ის გუფთებს წვავდა. უფრო მეტიც, ხომ შეიძლებოდა დედას და მამას უცებ ორთქმავალზე და წიგნის თაროზე გაჩენილ ლაქებზე დაეწყოთ გამოკითხვა? ეს არ უნდა მომხდარიყო. არავითარ შემთხვევაში არ უნდა მომხდარიყო. სადილობისას ბიჭუნა ეშმაკურად შეეცდებოდა მშობლებთან სიტყვა იმაზე ჩამოეგდო, თუ როგორი შეიძლება ადამიანი სრულიად უეცრად მსოფლიოში საუკეთესო ორთქმავლების შემკეთებელს გადაეყაროს. მას უბრალოდ ცოტა დრო სჭირდებოდა. სადილის შემგედ მართლაც რომ კარგი დრო იქნებოდა. სწორედ მაშინ შეძლებდა ის მთელი ოჯახის თავისი ოთახისაკენ წაყვანას.
”აგერ, გაიცანით, სახურავის ბინადარი კარლსონი” - იტყოდა ის. ალბათ როგორ გაუკვირდებოდათ! სწორედ რომ საოცარი სანახავი იქნებოდა მათი გაკვირვებული სახეები.
კარლსონს ოთახში სიარული შეწყვიტა და მონადირე ძაღლივით ჰაერის ყნოსვას შეუდგა.
”გუფთები” -თქვა მან, ”მე ძალიან მიყვარს პაწია, გემრიელი გუფთები”.
ბიჭუნა შეცბა. ასეთზე ხომ მხოლოდ ერთი რამ შეგეძლო გეპასუხა.
”გინდა დარჩე და ჩემთან ერთად ისადილო?” - აი, ეს უნდა ეთქვა. მაგრამ ასე პირდაპირ ვერ ბედავდა სასადილოში კარლსონთან ერთად გასვლას. სხვა საქმე იყო როცა კრისტენი და გუნილა იყვნენ მასთან სახლში. მაშინ შეეძლო ბოლო წამს მისულიყო. როცა დანარჩენი ოჯახი უკვე სუფრასთან იჯდა, მისულიყო და ეთქვა: ”დედიკო, შეიძლება, კრისტერმა და გუნილამაც მიირთვან ცოტა ბარდა და მაჭკატები?”
მაგრამ... ყოვლად უცნობი ბატონი?? რომელმაც ორთქმავალი გააფუჭა და წიგნების თაროს ლაქები დააჩინა? - არა, არა, ასე ნამდვიალდ არ ივარგებდა.

თუმცა, სწორედ ხომ ამ პატარა ბატონმა განაცხადა, რომ პაწია გემრიელი გუფთები უყვარს?! ეხლა ბიჭუნას უნდა ეზრუნა იმაზე,რ ომ მას გუფთები მიეღო. სხვამხირვ, კარლსონს შეიძლება აღარც მოესურვა ბიჭუნასთან დარჩენა. არა, დედას გუფთებზე სწორედაც რომ ბევრი რამ იყო დამოკიდებული!