გელათი+გარეჯის მოლოცვა=იერუსალიმს :D პარამეტრები

[ზებედე]

მორწმუნეებში გავრცელებულია ასეთი აზრი რომ თუ გელათის, ან გარეჯის სიწმინდეებს 3-ჯერ მოილოცავ ეს იგივეა რაც ერთხელ იერუსალიმის სიწმინდეების მოლოცვა....რამდენად მართალია ეს?

[athos]

აქ უკვე იდო ძველქართული ვარიანტი

ხოლო ვითარცა წარჴდეს ამას შინა ჟამნი რაოდენნი-მე და განმრავლდა სიმრავლე ძმათაჲ, მიუწოდა მამამან დავით ლუკიანეს და ჰრქუა: "ძმაო ლუკიანე, მე წარვალ წმიდად ქალაქად იერუსალემდ, ხოლო შენ წინა-უძღოდი ძმათა ამათ ჩუენ მიერ შეკრებულთა". მიუგო ლუკიანე და ჰრქუა მას; "უკუეთუ წარხჳდე, მე-ცა წარმოვიდე წინაშე სიწმიდისა თქუენისა".

ხოლო წმიდამან დავით ჰრქუა მას: "ნუ ძმაო, ნუ იქმ, არა სათნო არს ღმრთისა, რამეთუ, უკუეთუ ეგე ვყოთ და ორნი-ვე წარვიდეთ, ძმანი ესე ჩუენ მიერ შეკრებულნი, თჳთოეულნი განიბნივნენ დაბათა და ქალაქთა შინა, დაეცნენ და წარწყმდენ გულის-თქუმათა მიერ ცოდვილისათა და წარწყმედაჲ სულთა მათთაჲ ჩუენ მიერ იძიოს ღმერთმან. ხოლო მე წარვიდე მარტოჲ და ჩემთჳს, შენთჳს და შენთანათა ამათ ძმათათჳს ვევედრო ღმერთსა, და ნუ ჰგონებ, ძმაო, თუ ჩემი ოდენ მარტოჲსაჲ მნებავს ცხოვნებაჲ, უკუეთუ მე წარვიდე და წყალობით მოხედვა ყოს ღმერთმან ჩემ ზედა და სახიერებისა და სიტკბოებისა მისისათჳს დაადინოს ჩემ ზედა წუეთი მადლისა და სიტკბოებისა, შენ და შენთანათა ამათ ძმათა ერთბამად გჳხაროდენ, რამეთუ ერთბამად ყოველთა ქრისტეანეთათჳს და ყოველთა, რომელნი ამას უდაბნოსა შინა მკჳდრ იყვნენ, ყოველთა შეწყალებისათჳს ვევედრები ღმერთსა, რაჲთა ერთობით ღირს მყვნეს საშუებელთა საუკუნეთა ყოველთა წმიდათა მისთა თანა".

ესრეთ და ესევითარითა სიტყჳთა დააყენა ლუკიანე ძმათა თანა. ხოლო იგი წარემართა სხუათა რაოდენთა-მე ძმათა თანა და წარვიდა იერუსალჱმდ. და ვითარცა მიიწივნეს ადგილსა მას, რომელ არს ქედი მადლოვნებისაჲ, რამეთუ მუნით აჩნდების წმიდაჲ იერუსალჱმი, მაშინ აღიპყრნეს ჴელნი და მადლობაჲ შეწირეს ღმრთისა. ხოლო წმიდაჲ მამაჲ დავარდა და იატაკსა დაალტობდა ცრემლითა და იტყოდა: "უფალო ღმერთო იესუ ქრისტე, რომელი მოხუედ ქუეყანად ცხორებისათჳს კაცთა ნათესავისა და ჩუენ ცოდვილთათჳს ჯუარ-ცუმაჲ და სიკუდილი თავს-იდევ სახიერებისა და მოწყალებისა შენისათჳს, მეუფეო, კურთხეულ არს, უფალო, სახელი წმიდაჲ დიდებისა შენისაჲ, რომელმან მეცა უღირსი მონაჲ შენი ღირს მყავ ხილვად ადგილთა ამათ წმიდათა; ხოლო მე არღარა ვიკადრო წაღმართ სლვად და დატკებნად ფერჴითა ჩემითა ადგილთა ამათ, სადა დადგეს ფერჴნი შენნი წმიდანი, რამეთუ კმა არს ჩემდა ხილვაჲ ოდენ თუალითა". და ტიროდა და დასთხევდა ცრემლთა მისთა წმიდათა.

ხოლო მოყუასნი იგი ეტყოდეს წარსლვად მათ თანა და შესლვად იერუსალჱმდ, მიუგო და ჰრქუა: "არღარა ვიკადრებ მე წაღმართ სლვად, არამედ თქუენ წარვედით და ჩემ ცოდვილისათჳს ლოცვა-ყავთ". და ვითარცა ფრიად აიძულეს და იგი არა ერჩდა, ცრემლით ანბორს-უყვეს, დაუტევეს და წარვიდეს.

ხოლო ესე რაჲ ყო წმიდამან დავით, მიხედნა ღმერთმან წმიდასა გონებასა მისსა და მიანიჭა მას მადლი უმეტეს ყოველთა, რომელნი შევლენან იერუსალჱმს.

ხოლო წმიდაჲ დავით ადგილსა მას ფრიად ევედრა უფალსა, და აღიხუნა ადგილისა მისგან სამნი ქვანი და შთაისხნა მახალაკსა ევლოგიად და უკუნ-იქცა მიერ.

ხოლო ღამესა მას მიუვლინა ანგელოზი ღმერთმან ელია პატრიაქსა და ჰრქუა: "მოიწია ვიდრე სახლად ჩემდამდე საკუთარი მონაჲ ჩემი დავით და სარწმუნოებითა მისითა წარიღო სრულიად მადლი იერუსალჱმისაჲ. ხოლო შენ სწიენ მალე-მსრბოლნი კაცნი, რამეთუ მივალს იგი გზასა ქალაქისა ნაბულისსა. და არს იგი მოსილი სამოსლითა ძუელითა დაბებკულითა და ჰკიდავს მას ძუელი მახალაკი, რომელსა შინა უსხენ სამნი ლოდნი, რომელნი-იგი მიიხუნა ადგილისა მისგან, სადაჲთ-იგი უკუნ-იქცა, და მიუმცენ შენ კაცთა მათ მალე-მსრბოლთა, რაჲთა მოუხუნენ მახალაკისაგან ლოდნი იგი და ერთი ოდენ მისცენ მას". და ჰრქუა, ვითარმედ: "მოუნიჭებიეს შენდა უფალსა მესამედი მადლი იერუსალჱმისაჲ და გიბრძანებს, ვითარმედ სარწმუნოებითა შენითა წარგეღო მადლი იერუსალჱმისაჲ. ხოლო მე ვინებე ორი ნაწილი უკუნ-ქცევად და მესამედი მომინიჭებია შენდა. წარვედ და წარიტანე უდაბნოსა შენსა, წმიდა ყავ იგი მისლვითა შენითა, და რომელი მოიწიოს უდაბნოსა მას და სარწმუნოებით შეეხოს სამარხოსა ძუალთა შენთასა, მიიღოს კურნებაჲ სულთა და ჴორცთაჲ და მიუტევნეს მას ცოდვანი მისნი. ხოლო ლოდი ეგე ერთი იყოს მოსაჴსენებელად ჟამისა ამის".

და ვითარცა წარმოუთხრა ესე ყოველი პატრიაქსა ანგელოზმან უფლისამან, მიეფარა იგი თუალთაგან მისთა. ხოლო პატრიაქი პირველად განცჳბრდა სიტყუათა მათ ზედა ანგელოზისათა, მერმე დავარდა პირსა ზედა და ცრემლით ვედრებაჲ შეწირა უფლისა და მოუწოდა კაცთა მალე-მსრბოლთა და მიუთხრა ესე ყოველი და მიუმცნო მათ, რაჲთა უკ-მოაქციონ, და იგინი-ცა შეემთხჳნენ მას. ხოლო იგინი წარვიდეს, და ვითარცა ეწივნეს იგინი, მიუთხრეს მას, რომელი-იგი მოემცნო პატრიაქსა და აღმოუხუნეს სამნი იგი ლოდნი, და ერთი იგი მისცეს მას.

და ვითარცა ესმა ესე ყოველი წმიდასა დავითს, პირველად შეძრწუნდა და მერმე თაყუანის-სცა უფალსა და ცრემლით იტყოდა: "დიდებაჲ შენდა, ქრისტე ღმერთო ჩუენო! და დიდებაჲ შენდა, სამებაო წმიდაო, ერთღმრთეებაო, ერთარსებაო! დიდებაჲ შენდა ღმერთო, რომელმან ღირს მყვენ ჩუენ პოვნად წყალობისა!" და ესევითარითა სიტყჳთა მადლობაჲ შეწირა უფლისა.

ხოლო კაცთა მათ მალე-მსრბოლთა აიძულეს წმიდასა დავითს უკუნ-ქცევად იერუსალჱმს, ვითარცა ემცნო პატრიაქსა. ხოლო იგი არა ერჩდა მათ, და ანბორ-უყვეს და განუტევეს იგი.

ხოლო წმიდაჲ დავით მიიწია რაჲ უდაბნოსა თჳსსა, ყოველნი ძმანი სიხარულით მიეგებვოდეს და ადიდებდეს ღმერთსა, რომელმან კუალად უჩუენა მწყემსი და მაცხოვარი სულთა მათთაჲ. და ვითარცა მოილოცეს ძმათა მათ, დავითის თანა წარსრულთა იერუსალჱმს, შემდგომად ამისსა მოვიდეს იგინი-ცა უდაბნოსა მას წმიდისა დავითისსა. და განთქუეს ჰამბავი მისი და ყოველი, რაჲ-ცა იხილეს და ესმა წმიდისა დავითისთჳს. და ყოვლით კერძო შემოკრბა სიმრავლე ძმათაჲ და აღივსო უდაბნოჲ იგი, და რომელნი-მე დაეყუდნის ნაპრალსა კლდეთასა.