ჩვენი ეკლესის ტრაგიკული ფურცლები, კომუნისტების მიერ რეპრესირებული ქართული ეკლესია პარამეტრები

[შოთა]

ამ თემაში ვისაუბროთ იმ ეკლესიებსა და სასულიერო პირების ბედის წერაზე, რომლებიც ამ რეპრესის მსხვერპლი გახდენ.

[marine]

"პროფესორი იური სიხარულიძე უდაბნოში თავის პირველ "ექსპედიციას" ასე იხსენებს:

"ათეისტურად განწყობილთ ეკალივით ესობოდათ გულზე უდაბნოს მონასტერი და მასში შემორჩენილი რამდენიმე ბერმონაზონი. მათ შორის წინამძღვარი გიორგი ურუშაძე, უაღრესად კეთილშობილი და ჭეშმარიტად ღვთის კაცი.

ღვთისნიერთაგან ვერც ვერავინ წარმოიდგენდა თუ ამ ფეხით მოსიარულე ღმერთს ავად შეახებდა ვინმე ხელს, მაგრამ ეშმას სწორედ ასეთებზე მიაქვს იერიში და მამა გიორგიც მისი მსხვერპლი გახდა.

ეს იყო 1936 წელს. მალე ამას სისხლიანი 1937 წელის მოჰყვა, ხოლო ორი წლის შემდეგ მეორე მოსფლიო ომიც დაიწყო. ომის დროს კიდევ უფრო გართულდა უდაბნოში დარჩენილი ორიოდე მონაზვნის დაუცველი ცხოვრება (იგულისხმება მამა ილარიონ კალანდაძე და მამა გიორგი მორჩილაძე). ამის მომსწრე და თვითმხილველი ამ სტრიქონების ავტორიც იყო.

1942 წლის ივლისში ის ჩოხატაურელ მოსწავლეთა ერთი ჯგუფით ეწვია უდაბნოს, მოსწავლეთა მიზანი მონასტრის ანსამბლის დათვალიერება იყო... კარგა ხანს დავრჩით და უკან სამხრობის ჟამს დავბრუნდით. გული გვტკიოდა, რომ არც თუ ისე დიდი ხნის წინ ასე სისხლსავდე უდაბნოს კურთხეული მონასტერი იმ დროს ასე უპატრონოდ იყო მიტოვებული...".

როგორც ამ ჩანაწერით ირკვევა, 1942 წლის ივლისში მონასტერი უკვე დაცლილი იყო. გადმოცემის თანახმად, დიაკონ-მონაზონი ილარიონი სიცოცხლის ბოლომდე ცხოვრობდა უდაბნოს მონასტრის ტერიტორიაზე და სავანე არ მიუტოვებია. დაახლოებით, 1940 წელს იგი დაუდგენელმა პირებმა სიცოცხლეს გამოასალმეს"

/"საპატრიარქოს უწყებანი" N15, 2025, გვ.23/