ჩვენი ეკლესის ტრაგიკული ფურცლები, კომუნისტების მიერ რეპრესირებული ქართული ეკლესია პარამეტრები

[შოთა]

ამ თემაში ვისაუბროთ იმ ეკლესიებსა და სასულიერო პირების ბედის წერაზე, რომლებიც ამ რეპრესის მსხვერპლი გახდენ.

[marine]

"1930 წლის 17 იანვარს სოფლის ურწმუნო ახალგაზრდების მიერ გაიძარცვა და შეიბღალა აკურის ეკლესია. დაწვეს მთეი შიდა ეკლესია თავისი ქონებით, კანკელი, ტრაპეზი, ოდიკი, სახარება და საღვთისმსახურო წიგნები.

მღვდელმა აბრაამა [ტარიელაშვილი] მრევლის დახმარებით, კვლავ აღადგინა ტაძარი და ალავერდელი ეპისკოპოს სტეფანეს ლოცვა-კურთხევით შეასრულა ტაძრის ხელახლი კურთხევა (ექტენია).

ამ ამბის შემდეგ ხელისუფლება სასტიკი სიმკაცრით გაუსწორდა მოძღვარს და აიძულა იგი მიეტოვებინა ეკლესიაში სამსახური. ამას ადასტურებს 1930 წლის 31 იანვარს ეპისკოპოს სტეფანესადმი მიწერილი მისი წერილი:

"1930 წლის 28 იანვარს, ღამის თერთმეტს საათზედ, დამესხნენ მძინარეს ბოროტმოქმედნი და ამიტეხეს ვინტოვკებით ზალპით სროლა. ფანჯრები სულ მთლად ჩამილეწეს და კარებები დამიფაცხავეს, ტახტსა და კედლებს ეჯახებოდა ტყვიები. მე ღვთის განგებით უვნებელად დავრჩი, მაგრამ ძლიერ შევშინდი. ასეთი საქციელი აქაური ჯეელი ბიჭებისაგან ყოველთვის მოსალოდნელია, რადგან საიდუმლო კრებაზედ დაედგინათ ეკლესიის დაწვაც და ჩემი მოკვლაც. ამიტომ მე გადავწყვიტე, დროებით თავი გავანებო სამსახურსა და თბილისში ჩასვლა ბარგით შვილებთან. ამაზედ ვთხოვ თქვენს მეუფებას, რათა მიბოძოთ ქაღალდი სხვა ეპარქიაში სამსახურისა".

მეუფე სტეფანემ მას ერთი თვის შვებულება მისცა. თუმცა, როგორც საეკლესიო საბუთებიდან ვიგებთ, მღვდელი აბრაამი ეპარქიაში ვეღარ დაბრუნდა. 1931 წლის 1 იანვარს შედგენილ ალავერდის ეპარქიის სამღვდელოების სიაში, იგი აღარ წერია მოქმედი სამღვდელოების რიგებში.

სიცოცხლის უკანასკნელი წლები მან ქ. თბილისში შვილების ოჯახში გაატარა. ყოფილი მოძღვარი 1940 წლის 4 მარტს გარდაიცვალა"

/"საპქტრიარქოს უწყებანი" N1, 2026, გვ.23/