რუის-ურბნისის საეკლესიო კრება პარამეტრები

[afxazi]

რუის-ურბნისის საეკლესიო კრება, რომელიც XII ს-ის დასაწყისში გაიმართა უშუალოდ დავით აღმაშენებლის ჩარევით იქნა მოწვეული, ეს ფაქტი ცხადია ბადებს კითხვას, იყო თუ არა ეს ხელისუფლების, რომელსაც ამ შემთხვევაში მეფე დავითი წარმოადგენდა, ჩარევა ეკლესიის საშინაო საქმეებში?

მე არ მინდა ვისაუბროთ იმის შესახებ თუ რა გადაწყვეტილებები იქნა მიღებული ამ კრებაზე, არამედ ვისაუბროთ ამ კრებაზე, როგორც მოვლენაზე, იყო თუ არა ხელისფლების ჩარევა ეკლესიის საქმეებში და თუ რამხელა მნიშვნელობა ქონდა ამ კრებას საქართველოს ეკლესიის შემდგომი განვითარებისათვის.

[marine]

"რუის-ურბნისის კრების მოწვევის უმთავრეს მიზეზთა შორის რამდენიმე უნდა გამოვყოთ:

საეკლესიო პირთა, განსაკუთრებით მაღალი იერარქიის წარმომავლობა, რასაც უმთავრესი პრობლემა გამოუწვევია;

საეკლესიო პირების მიერ სიმდიდრისადმი სიყვარული, ანუ ვერცხლის მოყვარეობა. ეს საქმე გაუმართლებელი იყო მაშინაც კი, თუ მღვდელმთავარი ეკლესიის ასაგებად ან აღაპთა დასადებად აგროვებდა თანხას;

საეკლესიო პირთა მიერ ხალხის მიმართ გამოჩენილი უპატივცემულობა, მათზე ზრუნვის უგულებელყოფა, უყურადღებობა, მხოლოდ პირად კეთილდღეობაზე ზრუნვა, რასაც მკაცრად გმობს ქრისტიანული მორალი. გიორგი მთაწმინდელი ამგვარ მდგომარეობას "ბრძოლა ბოროტისა მტერისასა" უწოდებდა, ანუ სასულიერო პირი, ვინც მომხვეჭელობით არის დაკავებული და მოყვასს არ ეხმარება, ბოროტის საქმის აღმსრულებელია;

გაუნათლებლობა ღვთისმოშიშების არქონის ერთერთი მიზეზთაგანია, სწორედ ამიტომ იღწვოდა მთაწმინდელი მამა, როცა თავად წვრთნიდა და ასწავლიდა მომავალ სასულიერო პირებს, რომლებიც ყოველგვარ "შეურაცხთა საქმეთაგან" იყვნენ თავისუფალნი;

უზნეობა, რაც არცაა გასაკვირი უღირსი და გაუნათლებელი პირებისაგან, ისინი არანაირი ზნეობრივი კანონით არ იყვნენ შეზღუდულნი, ამიტომაც მათი ეკლესიაში ყოფნა საფრთხეს წარმოადგენდა;

საეკლესიო წესების უხეში დარღვევა, რაც გამოვლენილი იყო, როგორც უცოდინორბით, ასევე მათი დაუდევრობით. ისინი (სავარაუდოდ) თავიანთ ხარისხში ყოფნით ამართლებდნენ კანონების უხეშ დარღვევებს, რასაც მკაცრად გმობს ეკლესია ყველა დროში;

ამგვარი სულისკვეთების საეკლესიო პირები საშიშნი იყვნენ, როგორც ეკლესიის, ასევე ქვეყნისთვის. მტკიცე სახელმწიფოს შესაქმნელად დავით აღმაშენებელმა არაკეთილსინდისიერი მოღვაწეები გააძევა ეკლესიიდან, რაც შემდგომში გახდა ქვეყნის გავნითარების საწინდარი. მან ღირსების მიხედვით დააწინაურა ეკლესიაში ადამიანების და წოდებრივი პრივილეგიები უარყო"

/ლევან ტყეშელაშვილი, "დავით მეფე მესიის მახვილი", გვ.56/