პავლეს მიერ ტიმოთეს წინადაცვეთა, რის გამო აღესრულა? პარამეტრები

[კანონისტი]

საქმე მოციქულთა, თავი 16
1. მიიწია იგი დერბედ და ლუსტრად. და აჰა-ესერა მოწაფე ვინმე იყო მუნ, სახელით ტიმოთეოს, ძე დედაკაცისა ჰურიისა მორწმუნისაჲ და მამისა წარმართისაჲ, 2. რომელი იწამებოდა ლუსტრელთაგან და იკონიელთა ძმათა. 3. ამისი სათნო-უჩნდა პავლეს მის თანა განსლვაჲ. და მოიყვანა და წინა-დასცჳთა მას ჰურიათა მათთჳს, რომელნი იყვნეს მათ ადგილთა, რამეთუ უწყოდეს ყოველთა, ვითარმედ წარმართი იყო მამაჲ მისი.

როგორც ცნობილია, მე-15 თავში აღწერილია მოციქულთა კრება, სადაც განხილულ იქნა სწორედ წინადაცვეთის საკითხი და დადგინდა, რომ წინადაცვეთა სავალდებულო აღარ იყო არათუ წარმართების, არამედ თვით იუდეველებისთვისაც. ამის შემდეგ პავლე მოციქული წინადასცევთს მამით წარმართ ტიმოთეს, "ჰურიათა მათთვის, რომელნი იყვნეს მათ ადგილთა"!

რა განმარტება უდევს ამას საფუძვლად?

[marine]

"პავლე სულისა და გულის განჭვრეტის უნარს ფლობდა, ამიტომ კარგად დაინახა ჭაბუკი ტიმოთეს შესაძლებლობები და თანამუშაკად მიიღო.

პავლემ მას წინადაცვეთის რიტუალიც ჩაუტარა, რადგან შიშობდა, რომ ტიმოთე, როგორც წინადაუცვეთელი, იუდეველობიდან ქრისტიანობაზე მოქცეულთათვის დაბრკოლებად იქცეოდა, რამეთუ კარგად იცოდნენ მისი წარმართული წარმომავლობა.

იერუსალიმში ყოფნისას პავლე არ დათანხმდა ტიტეს წინადაცვეთას, რადგან ის მამითაც და დედითაც წარმართი იყო. ამიტომ მისი წინადაცვეთა ბევრისთვის მაცდუნებელი იქნებოდა, როგორც ქრისტიანული თავისუფლების დარღვევა.

ტიმოთე კი, რაკი დედით იუდეველი იყო, შეიძლებოდა ამ თაავისუფლების დარღვევის გარეშე წინადაცვეთილიყო, ვინაიდან იმ დროში ყველას სჯეროდა, რომ იუდეველებს ქრისტიანობაშიც სჭირდებოდათ წინადაცვეთა.

წარმართების მოძღვარი აქაც, ისევე, როგორც სხვა შემთხვევებში, წინადაცვეთას გულგრილად უყურებდა და მოიქცა საკუთარი შეხედულებისამებრ - საკითხს ისე მიუდგა, რომ საღვთო საქმისათვის მეტი სარგებელი მოეტანა. ამასთან დაკავშირებით წმინდა იოანე ოქროპირი ამბობს:

"პავლემ წინადაცვითა ტიმოთე, რათა გაეუქმებინა წინადაცვეთა, რამეთუ წინადაცვეთილი იქადაგებს მოციქულის აზრს იმის შესახებ, რომ წინადაცვეთა არ არის საჭირო".

ეკლესიის იმავე მამის შენიშვნით, ასეთი საქციელი აჩვენებს, რომ პავლე სრულიად ემიჯნებოდა ყოველგვარ ცრურწმენას და, მიუხედავად იმისა, რომ ქრისტიანული თავისუფლების დიდი დამცველი იყო, მიკერძოებული დამოკიდებულება მაინც არ ჰქონდა წინადაცვეთასთან მიმართებით, იცოდა მისი ფასი და შეეძლო მისგან სარგებლის გამოტანა"

/წმ. მღვდელმთავარი ინოკენტი ხერსონელი/