თავმდაბლობა vs ამპარტავნება პარამეტრები

[marine]

"არ შეიძლება საკუთარი გაღიზიანება რაიმე ავადმყოფობით გაამართლო - ამის მიზეზი ამპარტავნებაა"

/ღირსი ამბროსი ოპტინელი/

[marine]

"დრო მოგიშუშებს ყველა ჭრილობას,
თუ არ ეცდები უკან დახევას,
ამპარტავნობა და გულგრილობა
არ მოახვიო სულს არტახებად"

/ენვერ ნიჟარაძე/

[marine]

"ამპარტავნების პირველი ნიშანი ურჩობაა"

/არქიმანდრიტი კლეოპა (ილიე)/

[marine]

"ერთხელ მასთან [ამერიკის მოციქულ ეფრემ არიზონელთან] ერთი ბერი მივიდა და შესჩივლა:

- მამაო, ამპარტავნების გულისთქმები მაწუხებს, გამუდმებით ვამაყობ, რომ ვმოღვაწეობ და ამაზე ფიქრს თავიდან ვერ ვიშორებ. როგორ მოვიქცე?

ეფრემ ფილოთეველმა ასე უპასუხა:

- შვილო, განა შენ შექმენი ცა და ქვეყანა?

- არა, რას ამბობთ, მამაო!

- მან კი, ვინც ცა და ქვეყანა არაფრისგან შექმნა და ვინც ანგელოზთა და საუფლო სამყაროს შემოქმედია, საკუთარ თავს თავმდაბალს უწოდებს: "ისწავლეთ ჩემგან, რამეთუ მშვიდ ვარ და მდაბალ გულითა". შენ კი რითიღა ამაყობ? შენ, რომელიც ხარ თიხა და მიწა, ცოდვილი, ვნებებით აღსავსე ადამიანი, რომელიც შემოქმედმა უხვად შეგმოსა მადლით - ნუთუ ფიქრობ, თითქოს რაღაც მნიშვნელოვანს აკეთებ? ქრისტემ თავის მოწაფეებს ფეხები დაბანა და ამდენი ადამიანისგან დამცირება, დაცინვა და შეურაცხყოფა დაითმინა! ვისაც მყისიერად შეეძლო ყოველივე არსებულის არარსებობაში დაბრუნება, შიშველი ჯვარზე გაკრული ვიხილეთ, და მან ჩვენი სიყვარულის გამო სიკვდილი მიიღო. თავმდაბლობის გამო უფალს სიტყვაც კი არ უთქვამს, ბაგეებიც კი არ გაუხნია, - ჩვენ კი, ადამიანები თავს ვიმაღლებთ და გვგონია, თითქოს რამეს წარმოვადგნეთ!

ბერმა მოისმინა ეს ბრძნული დარიგებები, თავი დაიმდაბლა და თავის სენაკში დიდი სულიერი სარგებლით დაბრუნდა"

[marine]

"ამპარტავანს არ შეუძლია მოინანიოს, ის ყველაფერში მართალია"

[marine]

"წმიდა მამათა თქმით, ამპარტავნობა ძირია ყველა ვნებისა იმიტომ, რომ მან არა მარტო ადამიანი დაამარცხა, არამედ ანგელოზებიც ჩამოაგდო ციდან. ამიტომ ბრძანა ანტონი დიდმა:

"ამპარტავნობა საძაგელია ღვთისთვის, ანგელოზებისა და ღვთის წმინდანებისთვის. ამპარტავანი ეშმაკის მოზიარეა. ამპარტავნობის გამო მოიდრიკა ცა და შეირყა მიწა, შეძრწუნდა უფსკრული, შფოთმა მოიცვა ანგელოზები და იქცნენ დემონებად"

[marine]

"წმიდა კასიანე რომაელის აზრით, ამპარტავნობა შემდეგი ნიშნებით გამოირჩევა: "ლაპარაკის დროს იცის ყვირილი, დუმილისას - განაწყენება, მხიარულებისას - ხმამაღალი, ზომაგადასული სიცილი, სამწუხარო შემთხვევაში - უგუნური მწუხარება, პასუხისას - ანჩხლობა, საუბარში - ქარაფშუტობა, სიტყვებს გამოთქვამს გულის ყოველგვარი მონაწილეობის გარეშე, განუსჯელად.

მას არა აქვს მოთმინება, უცხოა სიყვარულისთვის, კადნიერად შეურაცხყოფს, თავად კი ვერ ითმენს შეურაცხყოფას. მორჩილებისკენ მიდრეკილი არ არის, როცა რაიმე მის სურვილსა და ნებას არ ემთხვევა. დარიგების მისაღებად შეუვალია; თავისი ნების უარსაყოფად სუსტია, სხვებისადმი დასამორჩილებლად - ძალიან ჯიუტია, ყოველთვის საკუთარ აზრზე დარჩენას ცდილობს, არაფრით სურს სხვა დაუთმოს; ამგვარად, რაკიღა უძლური შეიქნა შეიწყნაროს გადამრჩენი რჩევა, ყველაფერში უფრო მეტად საკუთარ აზრს ენდობა, ვიდრე სულიერი მამების განსჯას"

[marine]

'ამპარტავანი მუდმივად საკუთარ თავზე ფიქრობს და ნაკლებად მოყვასზე. ასეთი ადამიანისთვის საკუთარი "მე" კერპი, თაყვანისცემის საგანი ხდება. მას აღარ შეუძლია სინანული, იმიტომ რომ "ცამდე" მართალია, მას არ სჭირდება ლოცვა, იმიტომ რომ ეს მას არ შეშვენის, არ ეკადრება, ამიტომ წმიდა ნიკოდიმოს მთაწმინდელი მას უგუნური ვნება უწოდა, "რომელიც თუ ადამიანს დაეუფლება, შთააგონებს აზრს, რომ თითქოს ის ბევრად უკეთესია, ვიდრე - სინამდვილეში და რომ სხვები მასზე სწორედ იმას ფიქრობენ, რაც თავად ჰგონია. ამიტომაც, ამაყი ადამიანი საკუთარი თავის გარდა არავისზე ფიქრობს. როგორც ობობაა აბლაბუდის ცენტრში, ასევე ასეთი კაცი თავის თავს ყველაფრის სათავეში წარმოიდგენს. ისევე, როგორც ობობა ქსოვს ქსელს საკუთარი თავისაგან, ისევე ამპარტავანი ადამიანი, როდესაც ფიქრობს ან აკეთებს რამეს, საკუთარი თავი ყოველთვის ყველაფრის თაოსანი და საფუძველი ჰგონია"