![]() |
სტუმარს სალამი ( შესვლა | დარეგისტრირება )
![]() ![]() |
![]() |
marine |
![]()
პოსტი
#4181
|
![]() მ_ა_კ_ა ![]() ![]() ![]() ჯგუფი: co-Moderators პოსტები: 57,854 რეგისტრ.: 3-November 06 მდებარ.: გულის საკურთხეველი:) წევრი № 381 ![]() |
„თავმდაბალი ადამიანი ამქვეყნად ყველაზე ღირსეულია, ყველაზე ძლიერია. ბერს რომ ჰქონდეს ლოცვისა და ღვაწლის ძალა, თავმდაბალი უნდა იყოს, რადგან მასშია ღვთის ძლევამოსილება, სიამაყისას სული და სხეული სუსტდება“.
/ღირსი პაისი ათონელი/ -------------------- "კ უ ს_ ნ ა ბ ი ჯ ე ბ ი თ_ ფ უ ძ ი ა მ ა ს_ მ თ ი ს კ ე ნ".
------------------- "არც შექებით ვხდებით უკეთესნი და არც გაკიცხვით უარესნი." /არქიმანდრიტი რაფაელი (კარელინი)/ -------------------- "ფრაზა, რომელსაც ხშირად იყენებდნენ ძველი გადამწერები: "ჴელი მწერლისა მიწასა შინა ლპების და ნაწერნი ჰგიან". |
marine |
![]()
პოსტი
#4182
|
![]() მ_ა_კ_ა ![]() ![]() ![]() ჯგუფი: co-Moderators პოსტები: 57,854 რეგისტრ.: 3-November 06 მდებარ.: გულის საკურთხეველი:) წევრი № 381 ![]() |
„ვინც მონასტრის ბინადარია და არ აქვს ქრისტეში ცხოვრების პირადი გამოცდილება, ის ვერასოდეს იგრძნობს აქ თავს კომფორტულად. მუდამ გულგატეხილი იქნება, მუდამ ხელმოცარული და არასრულფასოვანი ეგონება თავი. ასეთი ადამიანი ვერავის შეიყვარებს, უფალსაც კი. შეუძლებელია ღმერთის შეყვარება, თუ განმარტოების წუთებში არ იხილავ და არ შეიგრძნობ მას.
ამიტომ მიხარია თქვენ გამო, როდესაც ღამით ანთებულ სანათებს ვხედავ და ვხვდები, რომ ყველგან დაუცხრომელად ლოცულობენ: ზოგი თავისთან, სენაკში ლოცულობს, ზოგი - ბაღში. მაგრამ თითოეული თქვენგანი ამ დროს ქრისტესთანაა. გავიმეორებ: მონაზონი შეიძლება ქრისტესთან წყვდიადშიც ცხოვრობდეს, უმეცრებაშიც, ოღონდ მტკიცედ უნდა სწამდეს, რომ ქრისტე აქაა, მის გვერდით. უნდა იცხოვრო ქრისტესთან, ანუ, მის ნაბიჯს აუწყო ნაბიჯი, მაშინაც კი, თუ ვერ ხედავ მას, მაგრამ იცი მის შესახებ და ცდილობ, შეიცნო იგი. რწმენა კი, როგორც ყველმა ვიცით, ძლიერია იმ სულში, რომელიც განმარტოებასა და წმინდა მდუმარებაში განმტკიცდება. ამგვარად, როდესაც მონაზონს ქრისტეს სარძლოს ვუწოდებთ, მაშინ ვგულისხმობთ ისეთ მონაზონს, რომელიც ან მუდმივად ცხოვრობს სავანეში იქაური განაწესით, ან დროდადრო მიდის იქ განმარტოებული სამყოფელიდან, გამოქვაბულიდან ან მსგავსი საგანეგილო ბინიდან. სულერთია, რა მორჩილებასაც არ უნდა აღასრულებდეს: კარისკაცია თუ ადმინისტრატორი, ტაძარში შრომობს თუ არქონდარიკში, მას მაინც უნდა რჩებოდეს დრო ქრისტესთვის. დაე, ქრისტე მუდამ იმყოფებოდეს მონაზვნის სურვილთა სამოთხეში, და ამით გამართლდება ქრისტეს რძალი. რა შეიძლება ვთქვათ ღვთის მეომარზე, ვისაც ეს არასოდეს განუცდია? რასაკვირველია, დარწმუნებული ვერ ვიქნებით, რომ ასეთი მონაზონი არ არის სამოთხის ღირსი, მაგრამ დაბეჯითებით შეგვიძლია ვთქავთ, რომ იქ, ზეცაში, ის პირველად შეხვდება თავის საქმროს. ზოგი მოსწავლე გოგონა, თუ არი იცის, მის წინ მდგართაგან რომელია მასწავლებელი და რომელი - მხოლოდ თანაშემწე, ორივეს თვალებში შესცქერის, რათა მისი უმეცრება არ გამომჟღავნდეს. მათ ჰგავს ეს მონაზონიც, რომელსაც ცხოვრებაში არასოდეს უნახავს ქრისტე, ვის სახელსაც გულით ატარებს." /არქიმანდრიტი ემილიანე (ვაფიდისი)/ -------------------- "კ უ ს_ ნ ა ბ ი ჯ ე ბ ი თ_ ფ უ ძ ი ა მ ა ს_ მ თ ი ს კ ე ნ".
------------------- "არც შექებით ვხდებით უკეთესნი და არც გაკიცხვით უარესნი." /არქიმანდრიტი რაფაელი (კარელინი)/ -------------------- "ფრაზა, რომელსაც ხშირად იყენებდნენ ძველი გადამწერები: "ჴელი მწერლისა მიწასა შინა ლპების და ნაწერნი ჰგიან". |
marine |
![]()
პოსტი
#4183
|
![]() მ_ა_კ_ა ![]() ![]() ![]() ჯგუფი: co-Moderators პოსტები: 57,854 რეგისტრ.: 3-November 06 მდებარ.: გულის საკურთხეველი:) წევრი № 381 ![]() |
„ერში მცხოვრები მონაზონი ხშირად სულიერად ველურდება, ლოცვის ყველა წესს დაუტევებს, შემდეგ კი იესოს ლოცვასაც ივიწყებს. მამებიდან ზოგიერთნი ასევე გამოხატავდნენ აზრს, რომ სულიერი დამრიგებლები უკვე აღარ არიან, მაგრამ არც ერთ მათგანს არ უთქვამს, რომ ამის საფუძველზე მონასტრების სავსებით გაუქმება - დაზიანებული გემიდან ღია ზღვაში გადახტომაა საჭირო. მონასტრულ ცხოვრებაზე აღმატებული მხოლოდ განდეგილური ცხოვრება შეიძლება იყოს, მაგრამ ამისთვისაც მონასტერშია საჭირო შემზადება.
ზოგიერთი ბუზღუნებს, რომ წინამძღვარი ფიზიკურად ბევრს ამუშავებს და ამის გამო ლოცვისთვის ცოტა დრო რჩება. მაგრამ ვისაც უნდა ლოცვა ის ლოცვისა და მუშაობის შეერთების საშუალებას მონახავს. უკიდურეს შემთხვევაში პრაქტიკულად ნებისმიერი სამუშაოს დროს შეიძლება იესოს ლოცვის კითხვა ან თუნდაც ორი სიტყვის წარმოთქმა: „უფალო შემიწყალე“. გულწრფელ მორჩილს გულისმიერი ლოცვა ეძლევა, ურჩი „ასკეტი“ კი მას ვერასდროს მოიპოვებს. იღუმენის ყურის არგდებით ის ქრისტეს არ უსმენს, ამიტომ ლოცვის სიტყვები უპასუხო რჩება“. /არქიმანდრიტი რაფაელი (კარელინი)/ -------------------- "კ უ ს_ ნ ა ბ ი ჯ ე ბ ი თ_ ფ უ ძ ი ა მ ა ს_ მ თ ი ს კ ე ნ".
------------------- "არც შექებით ვხდებით უკეთესნი და არც გაკიცხვით უარესნი." /არქიმანდრიტი რაფაელი (კარელინი)/ -------------------- "ფრაზა, რომელსაც ხშირად იყენებდნენ ძველი გადამწერები: "ჴელი მწერლისა მიწასა შინა ლპების და ნაწერნი ჰგიან". |
marine |
![]()
პოსტი
#4184
|
![]() მ_ა_კ_ა ![]() ![]() ![]() ჯგუფი: co-Moderators პოსტები: 57,854 რეგისტრ.: 3-November 06 მდებარ.: გულის საკურთხეველი:) წევრი № 381 ![]() |
„მონაზონი ლოცვის გარეშე ცარიელია; საუბარი არ არის მათზე, ვისაც ლოცვის სარგებელი არასოდეს გამოუცდია და ვერ გრძნობს თავის სიცარიელეს. ღატაკი, რადგან არასოდეს არაფერი ჰქონია, არც წუხს.
მაგრამ მონაზონმა, რომელმაც ისწავლა ლოცვა, შემდეგ კი უდებების გამო დაკარგა ის, იცის დაკარგულის ფასი და დარდობს. ამიტომ მონაზვნებმა არა მარტო იმისათვის უნდა ილოცონ, რომ თავიანთი მონაზვნური მოვალეობა შეასრულონ, არამედ საქმითაც რომ მონაზვნები იყვნენ, მონაზვნები - არა მარტო სახელით და გარეგნულად, არამედ შინაგანადაც. როგორც მღვიძარე მამები ამბობენ, არ შეიძლება მონაზონი ეწოდოს მას, ვინც დაფარულად, შინაგანად არ შრომობს. ჩვენც იმიტომ უნდა ვაიძულოთ თავი ლოცვისათვის, რომ სულიერი სარგებელი ვნახოთ და ამით აღვივსოთ. მხოლოდ მაშინ ვიგრძნობთ თავს მონაზვნებად.“ /არქიმანდრიტი ეფრემ არიზონელი/ -------------------- "კ უ ს_ ნ ა ბ ი ჯ ე ბ ი თ_ ფ უ ძ ი ა მ ა ს_ მ თ ი ს კ ე ნ".
------------------- "არც შექებით ვხდებით უკეთესნი და არც გაკიცხვით უარესნი." /არქიმანდრიტი რაფაელი (კარელინი)/ -------------------- "ფრაზა, რომელსაც ხშირად იყენებდნენ ძველი გადამწერები: "ჴელი მწერლისა მიწასა შინა ლპების და ნაწერნი ჰგიან". |
![]() ![]() |
მსუბუქი ვერსია | ახლა არის: 27th April 2024 - 01:00 AM |
მართლმადიდებლური არხი: ივერიონი
ფორუმის ელექტრონული ფოსტა: იმეილი