თემის საბეჭდი ვერსია

დააწკაპუნეთ აქ, რათა იხილოთ თემა ორიგინალ ფორმატში

მართლმადიდებლური ფორუმი _ წმიდა წერილი _ მოციქულები და მათი ღვაწლი

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jul 2 2016, 09:59 AM

მოციქულებზე თემა ვერ ვიპოვე, ამიტომ აქ ვხსნი ახალ თემას დიდი მოწიწებით smile.gif



"[წმ. პავლე მოციქული] ყველაზე ენერგიული მდევარი ქრისტიანებისა იქცა ყველაზე ენერგიულ მოციქულად, ოცდაათ წელიწადს ქრისტეს ნათელს ჰფენდა ევროპასა და ახლო აღმოსავლეთის ხალხებს... ოცდაათი წელი სიბნელეში, ოცდაათი - სინათლეში (მთლიანად სამოცი წელი იცოცხლა). ესაა კლასიკური მაგალითი ქრისტეს მოძღვრების თვალშეუდგამი სიმაღლისა - როგორ შეიძლება უწმინდური იქცეს უწმინდესად".


"როდესაც მოციქულ პავლეს როზგავდნენ, რამდენადაც სტკიოდა სხეულს, აამებდა სულს, რადგან მასში ძველი ცოდვების საზღაურს გრძნობდა, სული თავისუფლდებოდა ცოდვისაგან".

/დეკ. რაფაელ ხაჭაპურიძე/

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jul 3 2016, 09:33 PM

"დასავლეთ საქართველოში მოციქულ ანდრიასთან ერთად ქრისტეს მოძღვრებას ქადაგებდა მოციქული სიმონ კანანელი, რომელიც ასევე, სოფელ კომანშია დაკრძალული. ქართულმა მიწამ მიიბარა კიდევ ერთი მოციქული - წმინდა მატათა. იგი სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში ქადაგებდა ქრისტეს მოძღვრებას. დაკრძალულია გონიოში, ბათუმთან ახლოს. უძველესი ქრისტიანული წყაროები მიუთითებენ ასევე მოციქულების - ბართლომესა და თადეოზის ყოფნას აღმოსავლეთ საქართველოში.

წმინდა მოციქულების მიმოსვლას და ქადაგებას საქართველოში ადასტურებენ როგორც ძველ ქართული ქრონიკები, ასევე ბერძენი და ლათინი საეკლესიო ავტორები: ორიგენე (II-III ს.ს.), დოროთე ტირელი ეპისკოპოსი (IV ს.), ეპიფანე კვიპროსელი ეპისკოპოსი (IV ს.), ნიკიტა პაფლაგონელი (IV ს.), ეკუმენი (X ს.) და სხვა".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Aug 8 2016, 03:06 PM

"აღდგომის მარხვის პირველ კვირას, მართლმადიდებლობის ზეიმზე, დედაეკლესიაში სახარებიდან იკითხება ის მონაკვეთი, რომელშიც მოთხრობილია გალილეის ქალაქ კანის მცხოვრები ნათანაელის შესახებ, რომელზეც მაცხოვარმა ჩვენმა იესო ქრისტემ ბრძანა: "აი, ჭეშმარიტი ისრაიტელი, რომელთანაც არ არის მზაკვრობა". ნათანაელის კითხვაზე, საიდან იცნობდა მას იესო, რომელსაც თვითონ პირველად ხედავდა, მაცხოვარი პასუხობს: "ვიდრე ფილიპე (იესოს ერთ-ერთი მოწაფე) მოგიხმობდა, ლეღვის ქვეშ მდგომი გიხილე".

წმინდა წერილის განმარტების მიხედვით, უფალმა ამ სიტყვებით ამცნო ნათანაელს, რომ იცოდა ყველა მისი ზრახვა, ხედავდა მის სარწმუნოებას და მესიის მოლოდინს. აქ ნათლად ჩანს, რომ ძე ღვთისა მის ყველაზე მგრძნობიარე სიმს შეეხო - ეს იყო სასოება, იმედი, და აგრძნობინა, რომ მის წინ იდგა მესია, რომელსაც ასე ელოდა. ნათანაელმა გაუღო გულის კარი უფალს და ქრისტეს სარწმუნოებით მონადირებულმა წარმოთქვა: "რაბი (რაც თარგმანებით მოძღვარს ნიშნავს), შენ ხარ ძე ღმრთისაი, შენ ხარ მეუფე ისრაელისაი!"შემდგომ ამისა იგი ბართლომეს სახელით ხდება იესო ქრისტეს მოწაფე, ერთი ათორმეტთაგანი .

ნათანაელის სახით უფალმა დაგვანახა, როგორი უნდა იყოს ნამდვილი ქრისტიანი - უზაკველი, მართალი ღვთის წინაშე, გულწრფელად უნდა აიღარებდეს უფალს და ასეთივე სიწრფელითა და გულმოდგინებით ემსახურებოდეს შემოქმედს მისი მცნებების აღსრულებით. რადგან ხატი მართლმადიდებელი ქრისტიანისა სახარებაში ნათანაელის სახით არის გადმოცემული, ამიტომაც დედაეკლესიამ მართლმადიდებლობის ზეიმზე სწორედ ამ მონაკვეთის კითხვა დააწესა".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Oct 30 2016, 01:22 PM

"პეტრე მოციქულის მსგავსად აღესრულა წმინდა ფილიპე მოციქულიც. გალილეაში, საბერძნეთსა და სირიაში ქადაგების შემდეგ მოციქულ ბართლომესთან ერთად ფრიგიაში, ქალქქ იერაპოლში ჩავიდა, სადაც გველების სახელზე აგებულ ტაძარში ლოცვის ძალით უზარმაზარი გველი მოკლა და მრავალი ადამიანი განკურნა მისი ნაკბენისგან.

წმინდა მოციქულს განუყრელად თან ახლდა თავისი და მარიამი. ქალაქის მმართველის ბრძანებით, მოციქულები იქედნეს ტაძართან ჯვარზე თავდაღმა გააკრეს. ამ დროს საშინლად შეირყა მიწა და მოციქულთა სამსაჯვროზე მყოფი ხალხი მიწამ შთანთქა. ჯვარზე გაკრული მოციქულის ლოცვით, უფალმა სასწაული მოახდინა და თავს დამტყდარი უბედურებისგან დაიხსნა ხალხი. მათ ირწმუნეს ქრისტე და მოითხოვეს, ჩამოეხსნათ მოციქულები.

ჯვრიდან გარდამოხსნილი ბართლომე ისევ ცოცხალი იყო, წმინდა ფილიპე კი ჯვარზე აღესრულა. წმინდანის დამ, მარიამმა, მიწას მიაბარა ძმის ცხედარი, შემდეგ კი ბართლომე მოციქულთან ერთად სახარების საქადაგებლად სომხეთში გაემგზავრა, სადაც წმინდა ბართლომე ჯვარს აცვეს. მარიამი კი სიცოცხლის ბოლომდე დაუცხრომლად ქადაგებდა უფლის სიტყვას. ამით თავის ძმას, წმინდა მოციქულ ფილიპესაც დაუმტკიცა ერთგულება".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Oct 30 2016, 09:23 PM

"იმდენად თავმდაბალი იყო წმინდა იუდა მოციქული, რომ თავს უფლის ძმად წოდების ღირსად არ თვლიდა - თავისივე კათოლიკე ეპისტოლეში იგი მხოლოდ იაკობის ძმად იხსენიება".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Oct 31 2016, 11:03 PM

"თავდაპირველად წმინდა მატათა უფლის სამოცდაათი წმინდა მოციქულის რიცხვს განეკუთვნებოდა, რომელთაც, თორმეტთაგან განსხვავებით, მცირე მოციქულები ეწოდებათ.

ერთ-ერთი გადმოცემით, წმინდა მატათა მოციქული ანდრია პირველწოდებულსა და სიმონ კანანელთან ერთად ჩამოვიდა ღვთისმშობლის წილხვედრ საქართველოში ქრისტიანობის განსამტკიცებლად და აქვე, ბათუმთან ახლოს, გონიოშია დასაფლავებული, თუმცა, სხვა გადმოცემის მიხედვით, ის იუდეაში ქადაგებდა, სადაც ურჯულო იუდეველებმა ძელზე გაკრული ჩაქოლეს".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Nov 4 2016, 08:18 PM

"მოციქულთა უმრავლესობამ სიცოცხლე მოწამებრივად დაასრულა და თავისი ცხოვრებით დაამოწმა ჭეშმარიტება ქრისტიანობისა. თუ მაცხოვარი განკაცებული ღმერთია, მოციქულები განღმრთობილი ადამიანები არიან, რომლებიც მოქმედებდნენ რწმენითა და მადლმოსილებით და შეძლეს, საკუთარ თავში განეხორციელებინათ ის მცნებები, რომელთაც მაცხოვარი ქადაგებდა. მათი მიბაძვა ჩვენი ვალდებულება კი არა, სულიერი მოთხოვნილება უნდა იყოს, ერთგვარი გამხნევება, მოწოდება, რომ ჩვენთვისაც შესაძლებელია უფლის მადლმოსილებითა და რწმენით ასეთ სულიერი საფეხურის მიღწევა".

/დეკ. გიორგი ყიფშიძე/

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Nov 18 2016, 08:39 PM

"1. ღრმა რწმენა, რომ მოძღვრება, რომელსაც ქადაგებდნენ, ჭეშმარიტებაა.

2. სრული თანხვედრა სიტყვასა და საქმეს შორის.

3. ჭეშმარიტი ქრისტიანული სიყვარული მსმენელისადმი.

ამ სამეულმა განაპირობა მოციქულთა ქადაგების წარმატება. ეს სამი პირობა უნდა იყოს ყველა დროის მქადაგებლის სახელმძღვანელო პრინციპიც".

/დეკ. მიქაელ გალდავა/

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Nov 19 2016, 09:07 PM

"როდესაც მოციქულთაგან განდევნილი იუდას მაგივრად მატათას ირჩევდნენ, აუცილებელ პირობად წაუყენეს, რომ მოციქულად არჩეული "ქრისტეს აღდგომის მოწამე" ყოფილიყო (საქმე 1,22). პავლე მოციქული ორგან აღნიშნავს, რომ მას არა აქვს ეს მოციქულთათვის აუცილებელი პირობა - ის არ ყოფილა მოწმე ქრისტეს არც ცხოვრების და არც აღდგომისა. მაგრამ უფალი აქცევს მას ასეთად "რაითა დაგადგინი შენ მსახურად და მოწამედო" (საქმე 26, 18)".

/დეკ. მიქაელ გალდავა/

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Dec 1 2016, 11:19 PM

"პავლე მოციქული მიჩნეულია ჰომილეტიკის თეორიის მთავარ ფუძემდებლად, ქრისტიანული ჰომილეტიკის არსისა და ხასიათის დამდგენად".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Dec 8 2016, 10:43 AM

"მოციქულები და წმინდა მამები ისე უქადაგებდნენ ხალხს ღვთის სიტყვას, გეგონებოდათ, უნდათ ყველა ღვთის სასუფეველში გადაასახლონო".

/წმ. იოანე კრონშტადტელი/

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Dec 8 2016, 02:01 PM

"წმინდა იოანე ოქროპირი ამბობს: "ყველაფერი წერილობით არ გადმოგვცეს მოციქულებმა, ბევრი არის დაუწერელი სწავლება, მაგრამ ერთიც და მეორეც სარწმუნოა".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Feb 7 2017, 08:43 PM

"უშიშრად მიმოივლიდა ამ არასტუმართმოყვარე მიწას [წმ. პატრიკი, ირლანდიის განმანათლებელი] და უფალს საშუალებას აძლევდა მისი დახმარებით ამ ხალხს დალაპარაკებოდა"

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Feb 10 2017, 06:26 PM

"პავლეს მოციქულებრივი მოღვაწეობის მიზანია, ადამიანთა გულებში ქრისტე გამოსახოს".

/მეუფე ეფრემი (გამრეკელიძე)/

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Apr 3 2017, 11:18 AM

"ანდრია მოციქულს საქართველოში მესამე მოგზაურობის დროს თან სვიმონ კანანელი და მატათა მოციქული ჩამოუყვანია. ამის შესახებ ცნობას ეპიფანე კონსტანტინოპოლელი გვაწვდის. ეფრემ მცირე ბერძნულ წყაროებზე დაყრდნობით წერდა, რომ ჩვენს ქვეყანაში მოციქულმა ბართლომემ იქადაგა. ამ აზრს არქანჯელო ლამბერტიც იცავს, ხოლო XVI საუკუნის ერთი სლავური წყარო ქართულ ეკლესიას თომა მოციქულის მიერ დაარსებულად მიიჩნევს. სხვა ისტორიული ცნობის მიხედვით, მოციქულ თადეოზსაც უქადაგია საქართველოში".

/მიტროპოლიტი ანანია (ჯაფარიძე)/

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Apr 12 2017, 06:38 PM

"მათე მოციქულმა ბევრ ქვეყანაში იქადაგა ღვთის სიტყვა - მოვლო მაკედონია, სირია, სპარსეთი, პართია, მიდია და მთელი ეთიოპია, რომელიც მას ერგო, როცა მოციქულებმა წილი ყარეს, თუ ვის სად ექადაგა. მან მრავალი განანათლა სახარების ნათლით და ბოლოს ერთ კაციჭამიობით ცნობილ შავკანიანთა ქვეყანაში ჩავიდა. იქაურები ზნითა და ქცევით მხეცებს ჰგავდნენ. წმინდა მათე მახარებელი მირმენად წოდებულ ქალაქში შევიდა, რამდენიმე ადამიანი მოაქცია ქრისტეს რჯულზე, მცირე ეკლესიაც დააფუძნა და ეპისკოპოსად თავისი თანამგზავრი და თანამოღვაწე პლატონი დაუტოვა. თვითონ მახლობელ მთაზე ავიდა. მკაცრად მარხულობდა და გულმოდგინედ ევედრებოდა ღმერთს ამ სასტიკი, ურწმუნო ხალხის მოქცევას. და აი, უკაცრიელ მთაზე განმარტოებულ წმინდა მოციქულს ღამით თვით უფალი გამოეცხადა, გაამხნევა და გააფრთხილა, მომავალი განსაცდელისთვის მომზადებულიყო.

მართლაც, მეორე დღეს, როდესაც წმინდა მოციქული ეკლესიაში ლოცვას აღავლენდა, ქალაქის მთავარმა ოთხი მხედარი გაგზავნა მის შესაპყრობად. შეიარაღებული მეომრები უფლის ტაძარს რომ მიადგნენ, ისინი უმალ წყვდიადმა მოიცვა და შეძრწუნებულებმა ძლივს მოახერხეს უკან დაბრუნება. განრისხებულმა მთავარმა ფულბიანემ მრავალი მეომარი გაგზავნა მოციქულის შესაპყრობად. ბრძანა, შეეპყროთ წმინდანი, მიწაზე გულაღმა დაეგდოთ და ხელ-ფეხით ძელზე მიემსჭვალათ, ხოლო თუკი ვინმე დაიცავდა და წინააღმდეგობას გაუწევდათ, დაეხოცათ. ყოველივე აღასრულეს. მთავრის ბრძანებისამებრ, დიდძალი ფიჩხი და ტოტები მოაგროვეს, მიიტანეს ფისი და გოგირდიც, ეს ყველაფერი მოციქულს ზემოდან დააყარეს და ცეცხლი წაუკიდეს.

კოცონი აღეგზნო და ყველას ეგონა, მათე სრულიად დაიწვაო. ანაზდად ცეცხლი გარშემო მდგარ კერპებს ეკვეთა და ცვილივით დაადნო, წმინდა მოციქული კი უვნებელი იყო და შემოქმედ ღმერთს ადიდებდა. ცეცხლმა გველის სახე მიიღო და ქალაქის მთავრისკენ გაიჭრა. გაოგნებულმა ფულბიანემ გაქცევაც ვეღარ მოახერხა. უღონოდ დაემხო და მორჩილი ვედრებით მიმართა წმინდა მოციქულს, ეხსნა დაღუპვისგან. მართლაც, როგორც კი წმინდა მათემ შერისხა ცეცხლი, ალი უმალვე დაცხრა. მაშინ ფულბიანემ ისურვა. ცეცხლიდან პატივით გამოეყვანა მათე, მაგრამ წმინდა მოციქულმა ლოცვა აღასრულა და უფალს მიაბარა სული. მათე მოციქული ქრისტეს შობიდან დაახლოებით 60 წელს აღესრულა."

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jun 11 2017, 12:14 PM

"კაცობრიობა საკუთარი სიდიადით, გონებრივი შესაძლებლობებითაა შეპყრობილი და თავის დაცემულობას ვეღარ ხედავს. მოვიდა ღმერთი, ხელი გამოგვიწოდა, ჩვენ კი მოვკალით. არაფერს ნიშნავს, რომ ეს პოლიტიკურად, რეგიონულად და ქრონოლოგიურად ძალიან ვიწრო არეალში მოხდა. თითოეული ადამიანი, ვინც ამ ამბავს იგებს, მას თითქოსდა ითავისებს, მაგრამ მერე ან იღებს, ან უარყოფს. თავად სასწაულია, კაცობრიობამ რომ მიიღო და გაითავისა ეს ფაქტი. წარმოიდგინეთ, რა მოხდა: მაცხოვრის თორმეტმა, უფრო სწორად - თერთმეტმა (იუდა ხომ გამოაკლდა), გაუნათლებელმა მოწაფემ, რომლებმაც ბერძნულენოვან სამყაროში წერა-კითხვა მხოლოდ ებრაულ ენაზე იცოდნენ, მთელი სამყარო მოაქცია! წარმართულ სამყაროში, სადაც ყველას საკუთარი ადათები, წესები, ჩვეულებები, მამა-პაპის სჯული, მსოფლმხედველობა ჰქონდა, უბრალო მეთევზეებმა ადამიანების მთელი ცნობიერება შეცვალეს.

ხომ გისაუბრიათ არასწორი ქრისტიანული დამოკიდებულების მქონე ახლობლებთან, გაუგიათ თქვენი სიტყვა? თითოეული ჩვენგანი წასწყდომია, რა რთულია ღვთის სჯულის ქადაგება, ადამიანის ეკლესიამდე მოყვანა, ხანდახან - შეუძლებელიც. მაგრამ საოცარ რეალობას ვხედავთ: მთელი სამყარო შეიცვალა. ადამიანები ისეთ სიბნელეში ცხოვრობდნენ, საკუთარ შვილებს კერპებს სწირავდნენ. ასე იყო საქართველოშიც. გვაქვს კანიბალიზმის მაგალითებიც. და ეს ბნელით მოცული არსებები გაუნათლებელმა ადამიანებმა საღვთო სჯულზე მოაქციეს. სულ სამი საუკუნე დასჭირდა, რომ სამყაროს მთავარ რეგიონში ქრისტიანობა სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადებულიყო. თაობაზე 50 წელს თუ ვივარაუდებთ, მხოლოდ ექვსი თაობა გამოვა. ძალიან ცოტაა სამი საუკუნე."

/დეკ. თეოდორე გიგნაძე/

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jul 2 2017, 01:35 PM

"მოციქულმა ბარნაბამ დააფუძნა საეპისკოპოსო კათედრა მედიოლანში (მილანში), შემდეგ კვლავ კვიპროსს დაუბრუნდა. გამხეცებულმა იუდეველებმა წარმართები აღძრეს მის წინააღმდეგ. მოციქული ქალაქგარეთ გაიყვანეს, ქვებით ჩაქოლეს და მისი ცხედარი აგიზგიზებულ ცეცხლში ჩააგდეს. როცა ბრბო დაიფანტა და კოცონიც ჩაიფერფლა, მარკოზი მივიდა ამ ადგილას, ბარნაბას უხრწნელი ცხედარი გამოქვაბულში დაკრძალა და, მოციქულის ანდერძისამებრ, მისივე ხელით გადაწერილი მათეს სახარება დაადგო გულზე.

ბარნაბა ქრისტეს აქეთ დაახლოებით 62 წელს გარდაიცვალა, 76 წლის ასაკში. მისი დაკრძალვის ადგილი თანდათანობით დავიწყებას მიეცა, თუმცა აქ მრავალი ნიში და სასწაული აღესრულებოდა. ბოლოს, 448 წელს, იმპერატორ ზენონის დროს კვიპროსის მთავარეპისკოპოსს ანთიმოზს სამჯერ გამოეცხადა ძილში და თავისი საფლავის ადგილსამყოფელზე მიანიშნა. კვიპოროსელმა ქრისტიანებმა ბარნაბას უხრწნელი ცხედარი და მის გულზე დასვენებული სახარება იპოვეს. კვიპროსის ეკლესიას სწორედ ამის შემდეგ ეწოდა სამოციქულო. ამ დროიდან მიიღო მან პატრიარქის დამოუკიდებლად არჩევის პატივიც".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jul 5 2017, 12:12 PM

"პავლე მოციქული გვეუბნება, ბევრჯერ ვევედრე, განეშორებინა ხორციელი სნეულება, მაგრამ უფალმა მითხრა, ის მადლი კმა არის შენთვის, რაც გაქვსო - მთელი ქადაგების განმავლობაში, პავლე მოციქულს ფიზიკური უძულურება აწუხებდა, მაგრამ მას ჰქონდა სულიერი მშვიდობა".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jul 14 2017, 09:52 AM

"პეტრე სარწმუნოებით უპირატესი გახლდათ მოციქულთა შორის (გავიხსენოთ იესო ქრისტეს პეტრე მოციქულის მიმართ ნათქვამი სიტყვები: "სვიმონ-პეტრე, შენ ხარ კლდე და ამას კლდესა ზედა აღვაშენო ეკლესიაი ჩემი..." "კლდეში" სწორედ პეტრე მოციქულის რწმენა იგულისხმება ძე ღვთისას მიმართ), იოანე სიყვარულითაა უპირატესი, იაკობი კი მოწამებრიობით გამორჩეული. სახარებიდან ვიცით, როდესაც სამარიტელების სოფელმა არ შეიწყნარა მაცხოვარი, იაკობმა და იოანემ სთხოვეს უფალს - მოგვეცი ნება, ვთქვათ და ზეციდან ცეცხლი გარდამოვა და დაწვავს მათო. ამის გამო ეწოდათ მათ ძენი ქუხილისანი. აი ასეთი მოშურნენი იყვნენ ისინი უფლის სარწმუნოებაში."

/არქიმანდრიტი მაკარი (აბესაძე)/

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jul 14 2017, 10:06 AM

"პავლემ, უფლის ბრძანებით, იუდეველთა და წარმართთა შორის ქრისტიანობის ქადაგება იწყო, რის გამოც გამუდმებით უწევდა ხანგრძლივი მოგზაურობა. იგი ასევე წერდა და თავის სამწყსოს უგზავნიდა ეპისტოლეებს, რომლებიც ახალი აღთქმის წიგნებშია შესული. პალესტინასა და მცირე აზიაში, საბერძნეთსა და იტალიაში, ხმელთაშუა ზღვის კუნძულებზე გაისმოდა მოციქულის მგზნებარე სიტყვა. ერთ-ერთი გადმოცემით, მან რომის იმპერატორის მეღვინეთუხუცესი მოაქცია, რისთვისაც სიკვდილის განაჩენი გამოუტანეს. წმინდა მოციქულმა სიცოცხლე თავისკვეთით დაასრულა."

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Aug 14 2017, 09:25 PM

"თადეოზმა იწყო ქადაგება და მთელი ედესიის სამთავრო მოაქრისტიანა"

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Aug 15 2017, 10:19 PM

"სიტყვა მათი [პეტრესი და პავლესი] ცეცხლად ეკიდებოდა ადამიანთა გულებს"

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Aug 31 2017, 06:28 PM

"წმ. იოანე [ღვთისმეტყველი] გამოირჩევა გულისხმიერების სიღრმით"

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Sep 4 2017, 10:53 AM

"ქრისტეს არც ერთ მოწაფეს არ დაუთმენია იმდენი ვნება, ტანჯვა და წვალება, რამდენიც უფლის ამ რჩეულმა [წმ. პავლემ] დაითმინა".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Sep 4 2017, 03:23 PM

"ჯვარზე თავდაღმა მიმსჭვალულ უფლის რჩეულს [წმ. პეტრეს] სულის ამოხდომამდე არ შეუწყვეტია ქადაგება.

წმინდანის ცხედარი მისმა მოწაფემ, მარკოზმა გარდამოხსნა, რძითა და ღვინით განბანა, სურნელოვანი ნელსაცხებელით შემურა, რჩეული თაფლით სავსე მარმარილოს ლუსკუმაში ჩაასვენა და საკუთარ საფლავში (მაშინ ძალზე გავრცელებული იყო საკუთარი საფლავების წინასწარ მოწყობის ტრადიცია) დაფლა".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Sep 10 2017, 10:35 PM

"თავად მოწაფეებს ყოველთვის როდი ესმოდათ უფლისა. თავიანთი ურწმუნოებით, სულმოკლეობით, მერყეობით, ისინი ხშირად აწყენინებდნენ და, მიუხედავად ამისა, მაცხოვარი არ ღიზიანდებოდა - არ დუმდებოდა მისი სწავლება, არ იკლებდა სიყვარული მათდამი".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Sep 14 2017, 10:01 AM

"პეტრე მოციქულის ჩრდილიც კი კურნავდა ათასობით სნეულ ადამიანს. პავლე მოციქული სულიწმინდის ნიჭმა "რჩეულ ჭურჭლად" ცნო. სულიწმინდის სასწაულებრივი ქმედებანი უხვად გამოვლინდა მის ცხოვრებაში."

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Oct 19 2017, 10:24 AM

"უფალმა მის [ნათანაელის] გონებაში არსებული, ჯერ კიდევ გამოუთქმელი აზრები ამოიკითხა".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Dec 7 2017, 11:34 AM

"პავლე მოციქული შინაგანად იმპულსური ადამიანი იყო, მგზნებარე ცეცხლი იყო. იოანე ოქროპირი ამბობს, რომ პავლე მოციქული იყო ცეცხლი, რომელიც მიწაზე ენთო და ღმრთის საყდრამდე ადიოდა. ასეთი არ დაბადებულა და აღარც დაიბადებაო".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Dec 10 2017, 02:15 PM

"მოციქული პავლე და სხვა მამებიც ძალზე ხშირად იმეორებენ, რომ უფალი, რომელიც ჩვენდა სახსნელად იშვა, ჯვარს ეცვა, მოკვდა და მკვდრეთით აღდგა, ჩვენთვის არასდროს არაფერს დაიშურებს, მაგრამ ყველაფერს ჩვენი საქმე უნდა უძღოდეს. ძველ მამამთავრებს ღვთის უდიდესი მფარველობა ჰქონდათ, მაგრამ, როგორც წმინდა იოანე ოქროპირი ბრძანებს, ისინი ცოცხალ სარწმუნოებას, კეთილ საქმეებს, სიყვარულს, სიმდაბლესა და მოთმინებას უჩვენებდნენ უფალს და მხოლოდ ამის შემდგომ იღებდნენ ამ სიკეთეს."

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Dec 20 2017, 11:18 AM

"მოციქულები სხვადასხვა ქვეყანაში პირველად რომ უნდა წასულიყვნენ საქადაგებლად, ძალიან მოშიშნი იყვნენ, ადამიანური შიში ჰქონდათ. შიში ჰქონდა თვით პეტრე მოციქულსაც. როდესაც მათზე სულიწმინდის მადლი გადმოვიდა, ისინი ლომგულები შეიქმნენ და სურვილი გაუჩნდათ, ქრისტესთვის წამებულიყვნენ".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Dec 26 2017, 09:38 AM

"ვინც მე მაღიარებს კაცთა წინაშე, მეც ვაღიარო ჩემი ზეციური მამის წინაშეო. ამით უფალი მოციქულებს და ყველა ქრისტეს მიმდევარს მოგვიწოდებს და გვასწავლის, რომ უპირველესი მოვალეობა და საქმე ქრისტიანისა არის ღვთის სიტყვის გავრცელება. ამაზე ზეაღმატებული საქმე არ არსებობს".

/არქიმანდრიტი მაკარი (აბესაძე)/

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jan 14 2018, 05:25 PM

"იგი [მოციქული იაკობი იესო ქრისტეს ხორციელი ძმა] ერთადერთი იყო იერუსალიმში, რომელსაც სურვილისამებრ შეეძლო წმიდათა წმინდაში ელოცა, მაშინ როცა თვით მღვდელმთავრებს, წელიწადში მხოლოდ ერთხელ ჰქონდათ უფლება სალოცავად შესვლისა".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jan 15 2018, 06:07 PM

"ცნობილია ისიც, რომ იაკობ მოციქული ქრისტეს ჯვარცმის შემდეგ იოსაფატის ღელის ერთ-ერთ მღვიმეში განმარტოებულა და აღთქმა დაუდევს, მანამ საზრდოს პირს არ დააკარებდა, სანამ მკვდრეთით აღმდგარი იესო არ გამოეცხადებოდა.

მართლაც, ქრისტე ვიდრე სხვა მოციქულებს, პირველი თავის ხორციელ ძმას - იაკობს საგანგებოდ გამოეცხადა. ამ სასწაულის შემდეგ, ქრისტეს მიმდევრებს, იაკობის მღვიმე ტაძრად გადაუკეთებიათ, რომელიც დღემდეა შემონახული".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Feb 5 2018, 09:36 AM

"პეტრე მოციქულმა სამგზის უარყო მაცხოვარი, თუმცა ამ ფაქტით მოციქული არ დაკნინებულა. შეეძლოთ მოციქულებს, ეს ფაქტი არ აღენიშნათ სახარებაში, მაგრამ დაწერეს და თაობებს დაუტოვეს ნიშნად იმისა, რომ რა ახლოც არ უნდა იყოს ადამიანი უფალთან, როგორც არ უნდა უყვარდეს და ერთგული იყოს მისი, შესაძლოა, ადამიანური სისუსტე მაინც გამოავლინოს."

/მეუფე იოანე (გამრეკელი)/

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: May 19 2018, 02:23 PM

წმინდა პავლე

"თუ სასწაულის გარეგნულ მხარეს შევხედავთ, უეჭველია, ასეა. ხოლო თუ ყურადღებას მივაქცევთ მის შინაგან მხარეს, დამრიგებლური სიტყვით ცოდვილის მოქცევის სასწაული და მისი ნუგეშინისცემა უფრო აღმატებულია, რადგან მკვდრეთით აღდგომისას აღდგება ხორცი, რომელიც ოდესმე კვლავ მოკვდება. პირველ შემთხვევაში კი სული საუკუნო სიცოცხლისთვის არის განკუთვნილი.

შენი აზრით, რომელი უფრო დიდი სასწაულია? ლაზარე, რომელიც, რა თქმა უნდა, მორწმუნეთა რიცხვს ეკუთვნოდა, უფალმა ხორცით აღადგინა, სავლე კი სულიერად. ლაზარეს სათნოებებზე, ხორცით მკვდრეთით აღდგომის მერე, არაფერი თქმულა, მაგრამ რასაც ამბობს წმინდა წერილი პავლეს სათნოებებზე მისი სულიერად აღდგომის მერე, ამას ჩვენი სუსტი გონება ვერ დაიტევს: მისი ქადაგებებით ყველაზე გასასტიკებული სულები ღვთისმოშიშების გზას ადგებოდნენ, მას სურდა, მომკვდარიყო ძმათათვის, რომელთა სიკვდილი ადრე უხაროდა, ზედმიწევნით იცოდა წმინდა წერილი, თავს უვიცად აღიარებდა, იცოდა ქრისტე, ისიც მხოლოდ ჯვარცმული;

თუ ადრე, მოქცევამდე, მახვილით დასდევდა ქრისტეს, მოქცევის მერე სიხარულით დაითმენდა მისი სახელისთვის კომბლის ცემას; თვითონ მოციქული იყო დიდებული, მაგრამ თავის თავს ის მოწაფეთა შორის უმცირესად თვლიდა, აღიტაცებოდა და ჭვრეტდა მესამე ცის საიდუმლოებებს, მაგრამ, ამავე დროს, სიყვარულით აღძრული, გონების თვალთ საქორწინო ურთიერთობის მოწყობასაც მიაპყრობს, როცა ამბობს, ცოლი ქმარს, დაე, საკადრის სიყვარულს მიაგებდეს, ასევე ექცეოდეს ცოლსაც ქმარიო;

ანგელოზების დასთან ერთად სულიერ ჭვრეტას მიცემული, არ უგულებელყოფს საბერო საქმეთა განგებულებაზე ფიქრსაც. უხარია უძლურების ჟამს, მისთვის სიცოცხლე ქრისტეა და სიკვდილი - შესაძინელი. ცხოვრობდა ხორცში, მაგრამ ამ დროს უხორცო იყო.

აი, როგორ ცხოვრობდა ის, ვინც გრძნობადი ცხოვრებიდან ღვთისმოშიშების ცხოვრებისკენ მიექცა! ასე რომ, ხორციელად მკვდრეთით აღდგომა ნაკლები სასწაულია, თუკი ხორცის აღდგომასთან ერთად სულიც არ გაცოცხლდება. ასე რომ, ხილული სასწაულის საშუალებით კაცი შინაგანადაც უნდა გაცოცხლდეს, ისევე როგორც ქრისტესკენ მოქცევისას."

/წმ. გრიგოლ დიოლოღოსი/

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: May 20 2018, 06:32 PM

"ქრისტეს თერთმეტი უსწავლელი და უპოვარი მოწაფე კაცობრიობაში გაბატონებული სიცრუისა და უზნეობის წინააღმეგ იწყებს ბრძოლას და წარმატებასაც აღწევს".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jun 13 2018, 03:16 PM

პეტრე მოციქულივით სინანულის ცრემლებით ამომწვარი თვალებით"

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jun 25 2018, 08:51 PM

"წმინდა სტეფანეს წმინდა ნაწილებიდან ისეთი კეთილსურნელება დატრიალდა, რომ ხალხს ასეთი რამ არასოდეს შეუყნოსავს. ეს გამოუთქმელი კეთილსურნელება ჰაერში ათი სტადიონის მანძილზე გავრცელდა. ეგონათ, სამოთხეში ვართო."

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jun 29 2018, 04:55 PM

"პეტრე და პავლე ყველაზე მეტად დაშვრნენ ქრისტეს სახარების გავრცელებისთვის, ამიტომაც მათ მოციქულთა თავები ეწოდათ"

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jul 9 2018, 05:00 PM

"მაცხოვრის მიმართ მადლიერებისა და სიყვარულის გრძნობამ, რომლითაც სავსე იყო პავლედ წოდებული სავლეს გული, მას მოღვაწეობის ისეთი მძაფრი სურვილი აღუძრა, როგორსაც ვერავითარი მიწიერი მიზნები ვერ აღძრავენ, რადგან ყოველივე მიწიერი წარმავალია".

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jul 9 2018, 06:44 PM

"უძველესი გადმოცემა გვაუწყებს, რომ სულიწმინდის გარდამოსვლის შემდგომ რამდენიმე წლის განმავლობაში მოციქულები იერუსალიმში ცხოვრობდნენ და საქადაგებლად მხოლოდ ახლომახლო ადგილებში მიმოდიოდნენ. სხვა ქვეყნებში ისინი მაშინ წავიდნენ, როცა სახარება მთელ იუდეაში გაისმა.

წასვლის წინ მაცხოვრის მოწაფენი ერთად შეიკრიბნენ, ჯერ ილოცეს და შემდეგ წილი ყარეს, ვის სად ექადაგა. ზოგიერთი ძველი ავტორი იმასაც გვამცნობს, რომ ერთმანეთთან განშორების წინ მათ ღმრთაებრივი ზეშთაგონებით მრწამსის მოკლე სიმბოლო შეადგინეს, რომელიც რამდენიმე სიტყვით გადმოსცემდა საქადაგებელი მოძღვრების ძირითად არსს.

ეს სიმბოლო, რომელიც ეკლესიის ისტორიაში მოციქულთა სიმბოლოს სახელწოდებითაა ცნობილი, 12 წევრისაგან შედგება: 1. მრწამს მამა ღმერთი ყოვლადძლიერი; 2. შემოქმედი ცისა და ქვეყანისა; 3. მრწამს იესო ქრისტე, მხოლოდშობილი ძე მისი, უფალი ჩვენი; 4. რომელიც სულიწმიდისაგან ჩაისახა და ქალწული მარიამისაგან იშვა; 5. პილატე პონტოელის დროს ევნო და ჯვარს ეცვა, მოკვდა და დაიფლა; 6. ჯოჯოხეთში ჩავიდა და მესამე დღეს მკვდრეთით აღდგა; 7. ამაღლდა ზეცად და დაჯდა მარჯვენით ყოვლისშემძლე მამა ღმერთისა; 8. მრწამს სული წმიდა; 9. საყოველთაო წმინდა ეკლესია; 10. კავშირი წმინდანთა; 11. აღდგომა ხორცისა; 12. მარადიული ცხოვრება."

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jul 9 2018, 07:06 PM

"წმინდა ანდრია პირველწოდებულმა ქრისტეს მოძღვრება იქადაგა ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე, მცირე აზიაში, შავი ზღვის სანაპირო ქვეყნებში საქართველოსა და სკვითიაში (დღევანდელ რუსეთში), რომელსაც, იმის გამო, რომ მისი მცხოვრებნი უხეშობითა და სისასტიკით გამოირჩეოდნენ, თვით ყველაზე გაბედული მოგზაურებიც კი ერიდებოდნენ.

ძველი მატიანენი გვაუწყებენ, რომ ანდრია პირველწოდებულმა ჭეშმარიტი სარწმუნოება ტავრიის ხერსონესში (დღევანდელი ყირიმის ნახევარკუნძული) იქადაგა, აქედან დნეპრს აუყვა და იმ ადგილამდე მიაღწია, სადაც დღეს კიევია. გადმოცემის მიხედვით, იქ მას მთაზე ჯვარი აღუმართავს და თავისი თანამგზავრებისთვის უთქვამს, რომ ამ ადგილას გაბრწყინდებოდა მადლი ღმრთისა, აღიმართებოდა წმინდა ტაძრები და ნათელი ჭეშმარიტი მთელ ქვეყანას მოეფინებოდა. მოციქულს ნოვგოროდამდეც მიუღწევია. როგორც ჩანს, სკვითები მას არ დევნიდნენ, მაგრამ არც ის ვიცით, ახალი სარწმუნოება მათგან ბევრმა ირწმუნა თუ ცოტამ.

სამაგიეროდ, წმინდა ანდრიას დიდი ტანჯვა მიაყენეს ქალაქ სინოპის მცხოვრებლებმა. აქედან მოციქული ბიზანტიონში გადავიდა, სადაც ეკლესია დააარსა და ეპისკოპოსად სტაქე დააყენა, რომელსაც პავლე მოციქული თავის ეპისტოლეში იხსენიებს. ამის შემდეგ იგი საბერძნეთის ქალაქ პატრაში ჩავიდა, სადაც მოწამებრივი აღსასრულის ღირსი გახდა.

წმინდა ანდრიამ პატრაში მრავალი მოაქცია, მათ შორის - ამ მხარის მმართველის ძმა და მისი ცოლი. ეს რომ შეიტყო, განრისხებულმა მმართველმა მისი საპყრობილეში ჩაგდება ბრძანა, მაგრამ ღმრთაებრივი სიტყვის მოსმენას მოწყურებული ადამიანები მოციქულს საპყრობილეშიც აკითხავდნენ. ისე რომ, ქრისტიანთა რიცხვი ყოველდღიურად იზრდებოდა. მაშინ შეფიქრიანებულმა მმართველმა წმინდა ანდრია თავისთან იხმო და ყოველი ღონე იხმარა, რათა მას ქრისტე უარეყო.

"როგორ შეიძლება რწმენა ადამიანისა, რომელიც, ვითარცა ბოროტმოქმედი, ჯვარს აცვეს?" - გაოცებით კითხულობდა იგი. მოციქული უხსნიდა, რომ უფალი ჯვარზე არა უძლურების გამო, არამედ თავისი ნებით, ადამის მოდგმის სიყვარულისა და ეშმაკის ტყვეობიდან მისი დახსნისთვის ეწამა, მაგრამ მმართველისათვის სიყვარულის გამო გაღებული მსხვერპლი გაუგებარი აღმოჩნდა და წმინდა ანდრიას ჯვარზე გაკვრა მიუსაჯა. იგი ვერ მიხვდა, რომ წამების ეს სამარცხვინო იარაღი, მას შემდეგ, რაც მასზე ქრისტე აღესრულა, უკვე კურთხეული იყო.

განაჩენი რომ მოისმინა, მოციქულმა ჯვრის სადიდებელი წარმოთქვა: "ო, ჯვარო, უკვე კარგა ხანია საყვარელო! ადამიანთაგან წამიყვანე და ჩემი თავი ჩემს მასწავლებელს გადაეცი. დაე, მან ვინც შენით მიხსნა, შენითვე მიმიღოს".

წამება რომ გაეხანგრძლივებინა, მმართველმა წმინდა ანდრიას ჯვარზე არა მილურსმვა, არამედ მიკვრა ბრძანა. ხალხი ღელავდა, რადგან მოციქულის შეყვარება უკვე მოესწრო. მრავალი მათგანი ყვიროდა: "რისთვის იტანჯება ეს წმინდა კაცი, მეგობარი უფლისა?" ჯვარზე გაკრული წმინდა ანდრია კი ისევ ხალხს მოძღვრავდა და ერთმანეთის სიყვარულს, პატიებასა და შენდობას უქადაგებდა. "სიკვდილის არ ეშინია მას, ვინც სიმართლისთვის კვდება, რადგან მისი მეშვეობით სასუფევლის ნეტარებას დაიმკვიდრებს. სიკვდილი მხოლოდ მათთვისაა საშიში, ვინც ამ ცხოვრებაში ცოდვის ტყვეობაში იმყოფება, რადგან მარადიული სასჯელი ელის. ძმებო, არ დაივიწყოთ, რასაც გასწავლიდით, გიყვარდეთ ჭეშმარიტი რწმენა და უფალი იესო ქრისტეს მცნებანი დაიცავით!" - მიმართავდა იგი ჯვრიდან მორწმუნეებს.

წმინდა ანდრია ორი დღე-ღამის განმავლობაში ეკიდა ჯვარზე და თავისი მასწავლებლის მსგავსად მხოლოდ სიყვარულისა და შენდობის სიტყვებს წარმოთქვამდა. მესამე დღეს აღშფოთებულმა ხალხმა მისი ჩამოხსნა მოითხოვა. ხალხის მღელვარებით შეშინებული მმართველი თვითონ მივიდა ჯვართან და ჯარისკაცებს მოციქულის ჩამოხსნა უბრძანა, მაგრამ წმინდა ანდრია ცოცხალი აღარ იყო. მან ლოცვით მიაბარა სული უფალს.

ანდრია პირველწოდებული დაახლოებით 70 წელს აღესრულა. წმინდა მოციქულს, რომლის წმინდა ნაწილებიც იტალიაში, ქალაქ ამალთეაში ბრძანდება, ეკლესია 30 ნოემბერს (ძვ. სტილით) იხსენიებს."

პოსტის ავტორი: marine თარიღი: Jul 9 2018, 07:34 PM

"წმინდა მოციქულმა ფილიპემ (იგი არ უნდა გავაიგივოთ დიაკვან ფილიპესთან, რომელმაც იესოს მოძღვრება ეთიოპიელებს გააცნო) სახარება ჯერ გალილეაში, ხოლო შემდეგ საბერძნეთში იქადაგა, სადაც მრავალი სასწაული ჩაიდინა და მრავალი წარმართიც მოაქცია.

საბერძნეთში მცხოვრები ებრაელები მოსაკლავად დაედევნენ, მაგრამ უფალი შეეწია: მის წინააღმდეგ ამხედრებული ებრაელები უეცრად დაბრმავდნენ და მხედველობა მხოლოდ მოციქულის ლოცვის მეოხებით დაუბრუნდათ.

საბერძნეთის დატოვების შემდეგ ფილიპემ ქადაგებით შორეული ქვეყნები - არაბეთი, ეთიოპია და პართია მოიარა. ბოლოს იგი დასთან, ქალწულ მარიამნასთან ერთად მცირე აზიას ეწვია, სადაც მოციქულებს - იოანე ღმრთისმეტყველსა და ბართლომეს შეხვდა.

წმინდა მოციქულები ფილიპე და ბართლომე ფრიგიის ქალაქ იერაპოლისში ჩავიდნენ, სადაც მათ მრავალი წარმართი მოაქციეს და კერპთმსახურ ქურუმთა რისხვა დაიმსახურეს.

ქურუმები იმან გააცოფა, რომ ახალი რელიგიური მოძღვრების გავრცელებამ მოსახლეობაზე მათი გავლენა საგრძნობლად შეასუსტა და, შესაბამისად, შემოსავლის წყაროც შეუმცირა. მათ ფილიპეს, ბართლომესა და მარიამნას ქალაქის მმართველთან უჩივლეს...

შესმენილი მოციქულები კერპის ბომონის მახლობლად ჯვარზე გააკრეს, ამასთან, ფილიპე - თავდაყირა. უცებ მოხდა საშინელი მიწისძვრა, რომელმაც მრავალი ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა.

შეშინებულმა მოქალაქეებმა ჩათვალეს, რომ ეს სტიქიური უბედურება მართალთა დასჯით განრისხებულმა ღმერთებმა დაატეხეს თავს და წამებულთა ჯვრებიდან ჩამოხსნა მოითხოვეს.

ფილიპე, რომელიც უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე უფალს თავის მტანჯველებს ავედრებდა, უკვე მკვდარი იყო. ბართლომემ წმინდა მოციქულის ნეშტი მიწას მიაბარა და თვითონ მოგზაურობა განაგრძო. მან ინდოეთამდე მიაღწია, სადაც კარგა ხნის შემდეგ მის მიერ დატოვებული სახარება აღმოაჩინეს.

წმინდა ბართლომემ სომხეთში მეფის ასული განკურნა, რის საფასურადაც ხელმწიფემ დიდძალი ძღვენი გაუგზავნა, მაგრამ მოციქულმა არ მიიღო და შეუთვალა, რომ მას საჩუქრები კი არა, ადამიანთა სულები სჭირდებოდა, რათა ისინი ქრისტესათვის შეეძინა."

უზრუნველყოფა Invision Power Board (http://www.invisionboard.com)
© Invision Power Services (http://www.invisionpower.com)