IPB

სტუმარს სალამი ( შესვლა | დარეგისტრირება )

საეკლესიო ბიბლიოთეკა

> რეფორმირებულ მართლმადიდებლობა
Misha Songulashvili
პოსტი Sep 5 2009, 08:27 PM
პოსტი #41


ეკუმენისტი
***

ჯგუფი: Members
პოსტები: 2,524
რეგისტრ.: 21-October 07
წევრი № 3,010



ამ თემის ვდებ იქიდან გამომდინარე, რომ ინტერვიუ biggrin.gif შეიცას მართლმადიდებელი ეკლესიისა და საქართველოს ევანგელურ-ბაპტისტური ეკლესიის თანამშრომლობაზე მსჯელობას... ასევე ვფიქრობ დაგაინტერესდებათ თუ რას ნიშნავს რეფორმირებული მართლმადიდებლობა... ასე რომ ველი კომენტარებსაც და ხოშიან ლანძღვასაც tongue.gif

საქართველოს ევანგელისტურ-ბაპტისტური ეკლესია საკუთარ თავს განიხილავს რეფორმირებულ მართლმადიდებლობად

ინტერვიუ საქართველოს ევანგელისტურ-ბაპტისტური ეკლესიის ეპისკოპოს მალხაზ სონღულაშვილთან.
- თუ შეიძლება, ჩვენს საუბარს წავუმძღვაროთ მოკლე ისტორიული შესავალი ქართველი ბაპტისტების შესახებ?
ბაპტისტური ეკლესია საქართველოში XIX საუკუნის სამოციან წლებში დაარსდა. თავიდან ბაპტისტების თემი არსებობდა მიხაილოვის ქუჩის, ახლანდელი დავით აღმაშენებლის პროსპექტის მეასე ნომერში მდებარე პატარა გერმანული ეკლესიის ბაზაზე, მაგრამ ძალიან სწრაფად, იმავე სამოციან წლებში მოხდა მისი გავრცელება მოლოკნებს შორის. ამის შემდეგ დაარსდა ბაპტისტთა ქართული, რუსული, სომხური და ოსური თემები. მიუხედავად იმისა, რომ ბაპტისტური თემი გერმანული ეკლესიიდან წარმოიშვა და რადიკალური ევროპული რეფორმაციის იდეები შეისისხლხორცა, ის მაინც რჩება იმ კულტურის გამომხატველად და ორგანულ ნაწილად, რომლის წიაღშიც უხდება არსებობა. ქართული ბაპტისტური ეკლესიის წარმოშობა დაკავშირებულია აგრეთვე ილია კანდელაკის სახელთან. ეს რელიგიური მოღვაწე მოინათლა 1913 წელს ვილნაში, დღევანდელ ვილნიუსში, სადაც იმყოფებოდა სამხედრო სამსახურში. იქიდან დაბრუნებულმა მუშაობა გააჩაღა ქართული ბაპტისტური თემის ჩამოსაყალიბებლად, რაც 1919 წლის მარტში მოახერხა. 24 მარტი ითვლება ქართული ბაპტისტური ეკლესიის დაბადების დღედ. სწორედ ილია კანდელაკმა თარგმნა ქართულად ბაპტისტთა ლიტურგიული ტექსტები, შეადგინა კრებული და ოცნებად ჰქონდა ბიბლიის თარგმნა. ჩვენამდე მოაღწია მისმა წერილებმა, რომლებშიც ითხოვს, მოამარაგონ საჭირო ლიტერატურით, რათა მოახერხოს ამ ჩანაფიქრის განხორციელება.
_ ბაპტისტთა სხვადასხვა ეთნიკური თემის არსებობა, ალბათ, მხოლოდ ენობრივი მოსაზრებებით იყო განპირობებული...
_ რა თქმა უნდა, ენობრივი მოსაზრება იყო ძირითადი მიზეზი ასეთი დაყოფისა. მოძღვრება ყველა თემს ერთნაირი ჰქონდა, მაგრამ ჩვენი პრინციპია, რომ ღვთისმსახურება აუცილებლად გასაგები იყოს ყველასათვის. უმჯობესია, სხვადასხვა ენაზე მოსაუბრე ადამიანებს შეეძლოთ ღვთისმსახურებაში მშობლიურ ენაზე მონაწილეობის მიღება. მაგალითად, ქართველები და ოსები დიდი ხნის განმავლობაში ერთ, ქართულ თემში შედიოდნენ, მაგრამ ამ თემის წინამძღოლმა არჩია, ოსები ცალკე ყოფილიყვნენ და ხელი შეუწყო ლიტურგიული ტექსტების ოსურ ენაზე თარგმნას.

_ საქართველოში ბაპტისტთა ისტორიის იმ საწყის ეტაპზე თუ იყო ისეთი შემთხვევები, როცა სხვადასხვა ეთნიკური თემის წარმომადგენლები ერთიანდებოდნენ და საზიარო აზრს გამოთქვამდნენ რომელიმე რელიგიურ თუ საზოგადოებრივ საკითხზე?
_ მხედველობაში უნდა მივიღოთ, რომ ბაპტისტურ ეკლესიას განვითარება უხდებოდა მტრულ გარემოში. თავიდან ეს იყო რუსეთის ცარისტული რეჟიმი, შემდეგ კი რუსული მართლმადიდებელი ეკლესია, ერთგვარი თავისუფლების პერიოდი იყო 1918 წლიდან ბოლშევიკების მოსვლამდე, უფრო სწორად, 1926 წლამდე, როცა კომუნისტების დავალებით სამისიონერო მოღვაწეობაში წასული ილია კანდელაკი კახეთში მოკლეს. აქედან იწყება ბაპტისტური ეკლესიის დევნის ახალი პერიოდი. შეიძლება ითქვას, რომ ჩვენი ეკლესიის მთელი ისტორია დაკავშირებულია მუდმივ დევნასა და შევიწროებასთან. ამიტომ ეკლესიას ხშირად არ ეძლეოდა საზოგადოებრივ ცხოვრებაში მონაწილეობის უფლება და საშუალება. ხელისუფლება — როგორც რუსეთის იმპერია, ასევე საბჭოთა კავშირი — ყოველთვის ცდილობდა მის გეტოში მოქცევას.
რა თქმა უნდა, რელიგიურ პროცესებზე ბაპტისტების სხვადასხვა თემს ჰქონდა ერთიანი აზრი, რომელსაც ერთად გამოხატავდნენ. მაგრამ ეს ერთობლივი განცხადებები უმეტესად შიდა საეკლესიო პროცესებს ეხებოდა.
_ თქვენ ბრძანდებით ბაპტისტთა პირველი ეპისკოპოსი საქართველოში?
_ მე პირველი არა ვარ. დამოუკიდებელი ბაპტისტური ეკლესია შეიქმნა საბჭოთა კავშირის დანგრევის შემდეგ. უფრო სწორად საბჭოთა კავშირის ნგრევისას: 1988 წლიდან ბაპტისტური ეკლესია ცდილობს საქართველოში საეკლესიო დამოუკიდებლობის მიღწევას. Aამ საქმეში დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა მოსკოვის გავლენიდან გათავისუფლებასა და საერთაშორისო აღიარების მოპოვებას. ამ საკითხების გარშემო პირველი დიალოგი მსოფლიო ბაპტისტურ ეკლესიასთან შედგა 1988 წელს სეულში (სამხრეთი კორეა). აქ მიღებული ირიბი მხარდაჭერის შემდეგ, 1990 წელს შეიქმნა საქართველოს დამოუკიდებელი ევანგელისტურ-ბაპტისტური ეკლესია, რომელიც გამოეყო როგორც მოსკოვს, ასევე კავკასიის საუფროსხუცესოს. ამ ეკლესიის პირველი მეთაური იყო გურამ ქუმელაშვილი, რომლის პასუხისმგებლობა გაგრძელდა ოთხი წლის განმავლობაში და შემდეგ ამირჩიეს მე.
_ როცა ერთმანეთს ვადარებ საბჭოთა პერიოდის დროინდელ და ახლანდელ ბაპტისტებს, ისეთი შთაბეჭდილება მექმნება, რომ დღეს ბაპტისტური ეკლესია თავისი ლიტურგიული ცხოვრებით უფრო ახლოს დგას მართლმადიდებელ ტრადიციასთან, ვიდრე ოდესმე...
_ ვფიქრობ, ამ შთაბეჭდილებას აქვს ძალიან ღრმა საფუძველი, რომელიც ჩვენი ეკლესიის ახლანდელ მოღვაწეობასთან არაა დაკავშირებული. პირველი მცდელობა, ბაპტისტურ და მართლმადიდებელ ეკლესიებს შორის ყოფილიყო მჭიდრო და მეგობრული ურთიერთობა, დაკავშირებულია კათოლიკოს-პატრიარქ ეფრემ მეორისა და ბაპტისტური თემის მაშინდელ ხელმძღვანელ თეოდორე ქოჩორაძის სახელებთან. ისინი მეგობრები იყვნენ, რადგან ქოჩორაძის ერთ-ერთი თანამოსაგრე ქალბატონი ეფრემთან ერთად იყო ციხეში. ამ ადამიანურმა ახლობლობამ შეიძინა ეკლესიური მეგობრობის ხასიათი, როცა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია 1961 წელს ეკლესიათა მსოფლიო საბჭოს წევრი გახდა. მაშინვე ჩატარდა პირველი ოფიციალური შეხვედრა, რომელიც დაკავშირებული იყო მსოფლიო ეკლესიათა საბჭოს გენერალური მდივნის ვიზიტთან საქართველოში. თეოდორე ქოჩორაძის სურვილი იყო, ეს მეგობრობა მყარი და საქმიანი ყოფილიყო. ის ახლოს იყო მართლმადიდებელ ეკლესიასთან, ესწრებოდა წირვებს და სურდა ქართულ ბაპტისტურ ეკლესიაში განეხორციელებინა ლიტურგიული ცვლილებები, რომლის მიზანიც ბაპტისტურ ღვთისმსახურებაში მართლმადიდებელი ეკლესიის ლიტურგიულ თავისებურებათა გათვალისწინება იყო. ამ წამოწყებას დიდი წინააღმდეგობა შეხვდა, უპირველეს ყოვლისა, მოსკოვიდან. თეოდორე ქოჩორაძე შეაჩერეს. მაგრამ მართლმადიდებლებთან თანამშრომლობა გააგრძელა თბილისის საკათედრო ტაძრის წინამძღოლმა გიორგი ბოლღაშვილმა. სწორედ მისი ინიციატივით დაიწყო თეოლოგიური დიალოგები მართლმადიდებელ ეკლესიასთან. ამ დიალოგის ჩასატარებლად შედგა საგანგებო კომისია, რომელშიც ხუთი მართლმადიდებელი და ხუთი ბაპტისტი შედიოდა. უნდა ითქვას, რომ მაშინ, სამოცდაათიან წლებში, არც ერთი მხარე არ იყო მზად თეოლოგიური დიალოგისათვის. ეს ვითარება არეკლილია კიდეც მათ ოქმებში. მაგრამ ფრიად დასაფასებელია ორივე მხარის გულწრფელობა და სურვილი, მოესმინათ ერთმანეთისთვის და რამე ესწავლათ ერთმანეთისგან.
ამ კომისიის მუშაობის შედეგად შეიქმნა დოკუმენტი, რომელიც, ერთგვარი გულუბრყვილობის მიუხედავად, შეიცავს ისეთ პუნქტებს, რომლებიც შემდგომში გაითვალისწინა როგორც მართლმადიდებელმა, ასევე ჩვენმა ეკლესიამ. ერთ-ერთი ყველაზე მნშინველოვანი შედეგი იყო ის, რომ მართლმადიდებელმა ეკლესიამ მოიწონა ბაპტისტურ ეკლესიაში არსებული ზოგიერთი ლიტურგიული პრაქტიკა და მისი დანერგვა სცადა. მაგალითად, მდინარეში ნათლობა შთაფლვით, ბავშვების კურთხევა ეკლესიაში. ასევე ბაპტისტურმა ეკლესიამაც მიიღო მართლმადიდებლთაგან მომდინარე ბევრი წინადადება. ამავე დროს, მართლმადიდებელ და ბაპტისტურ ეკლესიათა შორის უპრეცედენტო ურთიერთობა იმაშიც გამოიხატა, რომ გიორგი ბოლღაშვილი რეგულარულად ქადაგებდა სიონში. მსგავსი რამ არ ყოფილა არც ერთ ქვეყანაში. გარდა ამისა, ბაპტისტური ეკლესიის გუნდის ერთი ნაწილი ყოველ კვირადღეს გალობდა სიონში, სადაც წირვა დილით იყო, ჩვენთან კი შუადღის თორმეტ საათზე იწყებოდა. ასე რომ, გუნდის წევრები ჯერ სიონში მიიჩქაროდნენ და მერე ცდილობდნენ თავიანთ ეკლესიაში მოესწროთ მისვლა. რაც შეეხება წინააღმდეგობებს ამ ურთიერთობის დროს, ბაპტისტური ეკლესიიდან უფრო მეტი იყო, ვიდრე მართლმადიდებელი ეკლესიიდან. ამის მიზეზი იყო ის, რომ საბჭოთა კავშირის ბაპტისტები მართლმადიდებლებთან ამგვარ ურთიერთობას აღიქვამდნენ როგორც ქართველი ბაპტისტების მხრიდან დამოუკიდებლობის არჩევანს.

_ ყოველთვის მქონდა ისეთი აზრი, რომ ბაპტისტები საქართველოში არიან, ასე ვთქვათ, ურბანული, ქალაქური კულტურის მატარებლები. მაგრამ ქართული კულტურის დიდი ნაწილი აგრარულია, დაკავშირებულია ცხოვრების სოფლურ წესთან, სოფლურ რეალიებთან. როგორ უკავშირდება ბაპტიზმის ტრადიციები ქართულ სოფელს?
_ თავდაპირველად ეს ასეც იყო. არსებობის პირველი ათწლეულის განმავლობაში ბაპტისტები წარმოადგენდნენ ურბანულ ეკლესიას. თემები განლაგებული იყო თბილისსა და საქართველოს მეტ-ნაკლებად მსხვილ ქალაქებში. მოგვიანებით, XX საუკუნის ოციანი წლებიდან იწყება ბაპტისტური ეკლესიების დამკვიდრება სოფლებში. უკვე მოგახსენეთ, რომ ილია კანდელაკი 1926 წელს სწორედ მაშინ მოკლეს, როცა ის ბრუნდებოდა სამისიონერო მოღვაწეობიდან თელავის რაიონის სოფელ კისისხევში. საინტერესოა მისი ნაწერები იგი წერს, რომ წლების განმავლობაში განშორებული ვიყავით საღვთო წერილს და აუცილებელია სახარების ამბავი მივუტანოთ ჩვენს მშობლიურ ხალხსო. ამ ნაწერებში ლაპარაკი არაა მკაფიო დენომინაციონალიზმზე, საუბარი არაა იმაზე, რომ საჭიროა ყველას ბაპტისტად მოქცევა, ლაპარაკია მხოლოდ იმაზე, რომ ქრისტიანული რწმენა და სახარების ნათელი გავრცელდეს ჩვენს ხალხში.
ერთი სიტყვით, გასული საუკუნის ოციანი წლებიდან კახეთის სოფლებში, ქართლში, თბილისის შემოგარენში დაარსდა პატარ-პატარა თემები. ეს თემები წლების განმავლობაში გაიზარდა, განვითარდა და დღეს უკვე შეიძლება ვთქვათ, რომ ურბანული ეკლესიის პირვანდელი სახე გაწონასწორებულია სოფლის ეკლესიების ცხოვრებასთან. ეს სოფლის თემები სერიოზულ როლს თამაშობენ ჩვენი ეკლესიის ცხოვრებაში. ისიც უნდა ვთქვა, რომ ბევრია სოფლის წიაღიდან გამოსული სასულიერო პირიც.
_ შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ევანგელისტ-ბაპტისტები საქართველოში ჩამოყალიბდნენ ერთგვარ კულტურულ ჯგუფად, რომ მათ რაღაც ახალი შემოიტანეს ჩვენს კულტურულ ცხოვრებაში და მათი ყოფა რამენაირად თუ ეხმაურება იმ იდეებს, რომლებიც გამოხატა მაქს ვებერმა თავის ცნობილ წიგნში “პროტესტანტიზმი და კაპიტალიზმის სულისკვეთება”. უფრო მოკლედ, არიან თუ არა ბაპტისტები უფრო ახლოს თანამედროვე საერო ცხოვრების მოთხოვნებთან?
_ შეიძლება ითქვას, რომ ბაპტისტური სუბკულტურა მართლაც შეიქმნა. ეს სუბკულტურა არის ნაზავი, ერთი მხრივ, ევროპული რეფორმაციული მემკვიდრეობისა, მეორე მხრივ კი _ ქართული მართლმადიდებლური ტრადიციებისა. ჩვენი ეკლესიის კონსტიტუციაშიც წერია, რომ ჩვენ თავს მოვიაზრებთ აღმოსავლური მართლმა-დიდებლობისა და ევროპული რადიკალური რეფორმაციის სულიერ მემკვიდრეებად. Eეს, რა თქმა უნდა, აისახება ადამიანების ცხოვრებასა და საქმიანობაზე, ვფიქრობ, რომ ჩვენმა ეკლესიამ თავისი მოღვაწეობით შექმნა დემოკრატიზმის განვითარების პრეცედენტები და შესაძლებლობები. ბაპტისტურ ეკლესიას აქვს მკვეთრად გამოხატული კონგრეგაციული ბუნება ანუ დემოკრატიულ პრინციპებზე დამყარებული მმართველობა, აქედან გამომდინარე, თუ ლაპარაკია სუბკულტურის შექმნაზე, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ბაპტისტებმა შექმნეს ისეთი სუბკულტურა, რომელიც საშუალებას გვაძლევს ვილაპარაკოთ საეკლესიო წიაღში დემოკრატიის არსებობის შესახებ.
თავიდან, როცა ბაპტისტური ეკლესიის იდენტურობა ყალიბდებოდა, მას ჰქონდა კულტურისაგან გამიჯვნის ტენდენცია. მაგრამ იდენტურობის ჩამოყალიბების შემდეგ მოხდა ტენდენციის შეცვლა და კულტურისკენ შემობრუნება და მასთან დიალოგის სურვილის გაძლიერება. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენი კულტურა აშკარად მინორიტულია ანუ უმცირესობისთვისაა დამახასიათებელი, მაინც აქვს პრეტენზია, შეასრულოს კულტურის ტრანსფორმატორის როლი, ანუ მისთვის ის კი არაა მნიშვნელოვანი, რომ ეკლესია არა მხოლოდ თავისი ეკლესიისათვის, არამედ ეკლესია საქართველოსათვის იყოს. ამაში, რა თქმა უნდა, არ მოიაზრება ქრისტიანული იმპერიალიზმი, ანუ მისწრაფება, რომ მთელი საქართველო გახდეს ბაპტისტური. ჩვენი მისწრაფებაა, შევიტანოთ წვლილი ამ ქვეყნის ცხოვრებასა და გარდაქმნაში, მასთან სულაც არაა დაკავშირებული პროზელიტიზმი და ადამიანების გადაბირება ერთი ეკლესიიდან მეორეში. შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ჩვენი იდენტობა საკუთარ თავს რეფორმირებული მართლმადიდებელი ეკლესიის წევრებად გვაგრძნობინებს.
_ ეს ძალიან საინტერესო განცხადებაა. იქნებ ორიოდე წუთით შევჩერდეთ პროზელიტიზმზე, რადგანაც ძალიან მტკივნეული თემაა...
_ შეიძლება არსებობდეს ისეთი უხეში პრეცედენტები, როცა ესა თუ ის ბაპტისტი პასტორი მოუწოდებს მოქცევისაკენ სხვა აღმსარებლობის წარმომადგენლებს, მაგრამ ეს არ უნდა განვიხილოთ როგორც ჩვენი პრინციპი. ჩვენთვის პროზელიტიზმი მიუღებელია. როცა ადამიანი არის მართლმადიდებელი, ან კათოლიკე, ან სხვა რომელიმე ეკლესიის წევრი, ჩვენ მის მოქცევაზე არ ვფიქრობთ, ჩვენი მიზანია, ის იყოს უფრო კარგი მართლმადიდებლი, უფრო კარგი კათოლიკე და ასე შემდეგ. მაგრამ თუ ადამიანი არ ეკუთვნის არც ერთ ეკლესიას, მაშინ არავინ უნდა შეუშალოს ხელი მის არჩევანს, შევიდეს ბაპტისტთა თემში. უნდა ითქვას, რომ ბოლო წლებში ჩვენმა ეკლესიამ საგრძნობლად გადაამუშავა თავისი თეოლოგია, ასე ვთქვათ, გახსნა ის. დღეს საქართველოს ბაპტისტური ეკლესია აღიარებს გახსნილი საევქარისტიო ტაბლის პრინციპს, ანუ ყველა ქრისტიანს, ვინც საკუთარ ეკლესიაში ეზიარება, აქვს უფლება ეზიაროს ბაპტისტურ ეკლესიაშიც. ამანაც უნდა შეუწყო ხელი, რომ ბაპტისტებმა საკუთარი თავი აღიარონ საქართველოში არა როგორც დაპირისპირებულმა სუბკულტურამ, არამედ საერთო ქართულ კულტურაში შემავალმა თავისებურებების მქონე ნაწილმა.
_ ალბათ, ყოველი ეკლესიის წევრმა კარგად იცის, რა არის სულიერი სიბნელე. აი, მეც, მაგალითად, ძალიან კარგად ვცნობ ბნელ მართლმადიდებლებსა და ბნელ კათოლიკეებს. საკმაო დროის განმავლობაში მქონია მჭიდრო ურთიერთობა ამ ორი აღმსარებლობის ქრისტიანებთან. თქვენი სამოძღვრო გამოცდილებიდან გამომდინარე, როგორ შეიძლება დავახასიათოთ ბნელი ბაპტისტი?
_ მე შემიძლია ვანუგეშო ნებისმიერი მართლმადიდებელი, კათოლიკე ან სხვა აღმსარებლობის წარმომადგენელი მკითხველი, რომ სიბნელე მათი ეკლესიების ენდემური თვისება არაა. ჩვენ ამ საზოგადოების ნაწილი ვართ და სიბნელე, რომელიც გავრცელებულია ამ საზოგადოებაში, აღწევს და მჟღავნდება ჩვენშიც. ჩვენი იმიტომ არ ჩანს, რომ მცირერიცხოვანნი ვართ. ძალიან საინტერესოა თქვენი კითხვა, რადგან ჩვენს სიბნელესაც აქვს ზუსტად ისეთივე თვისებები, როგორიც თქვენსას. მაგალითად, ანტიეკუმენიზმი, ექსკლუზივიზმი (ანუ ჭეშმარიტება მხოლოდ ჩვენთანაა), დამოკიდებულება ქალების მიმართ — ბაპტისტური სიბნელეც, მსგავსად მართლმადიდებლური და კათოლიკურისა, ქალს არ მოიაზრებს სრულფასოვან ადამიანად. ეს სამი ძირითადი ნიშანია სიბნელისა. მერე, რაღა თქმა უნდა, ამას მოსდევს ფსევდოთეოლოგიური გამართლებები.
_ შეგიძლიათ თქვათ, რომ თავისუფალი ხართ რიტუალიზმისაგან, რომელიც, მაგალითად, მართლმადიდებელი ეკლესიის ერთ-ერთი ყველაზე საგრძნობი ხინჯია?
_ რიტუალიზმისაგან თავისუფალი არავინაა. ძველი რეფორმატორები და პროტესტანტები, რომლებიც ამბობდნენ, რომ დაცალეს ეკლესია “უაზრო” რიტუალებისაგან, არ იყვნენ მართლები, რადგან ყოველგვარი დაცლა, სინამდვილეში ახალი რიტუალის დამკვიდრებას ნიშნავს. რიტუალები გარდაუვალი და აუცილებელია, ხოლო მათ მიმართ სწორი მიდგომა ქრისტიანის ყოველდღიური გამოწვევაა. ღვთისმსახურებაში ფორმამ არ უნდა დათრგუნოს შინაარსი, მეორე მხრივ, ნუგეშის, გამხნევების, შთაგონების მისაღებად გვერდს ვერ ავუვლით რიტუალის მნიშვნელობას.
_ როგორც ბაპტისტური ეკლესიის წინამძღოლმა იქნებ მოგვახსენოთ, რა არის დღეს ამ საზოგადოების ყველაზე დიდი პრობლემა?
_ ვფიქრობ, რომ ყველაზე მეტად საჭიროა შემდეგი: საზოგადოებისა და ხელისუფლების მზრუნველობის ცენტრში უნდა მოექცეს პიროვნება. რადგან საზოგადოებისათვის ყველაზე ძვირფასი ფენომენი ადამიანია. ჩვენმა საზოგადოებამ უნდა გაიაზროს, რომ არა აქვს მნიშვნელობა, ადამიანი ქვეყნის მეთაურია თუ მაწანწალა, მოხუცია, ბავშვია თუ ქალი — ნებისმიერ შემთხვევაში ის ფასეული მოვლენაა. ჩემთვის მნიშვნელოვანია, საქართველო იყოს ქვეყანა, სადაც პატივს სცემენ პიროვნებას, როგორიც არ უნდა იყოს ის და განსხვავებული აზრი არ განიხილებოდეს როგორც შეურაცხყოფა ან საფრთხე.
_ ამ თვალსაზრისით, ალბათ, საგულისხმოა, რომ ევანგელისტურ-ბაპტისტურმა ეკლესიამ ღიად დაუჭირა მხარი ვარდების რევოლუციას. ამით აშკარა დარტყმის ქვეშ დადგებოდა თქვენი ეკლესია რევოლუციის დამარცხების შემთხვევაში, მაგრამ ამას არ შეუჩერებიხართ. ასეთივე გადამწყვეტი მხარდაჭერა აღმოუჩინეთ საქართველოს ხელისუფლებას აჭარაში ავტორიტარული რეჟიმის დაძლევისას...
_ ჩვენ არ გვსურს, ვიყოთ ერთ-ერთი იმ ეკლესიათაგანი, რომლებიც კონფორმიზმის ნავში სხედან და მიესადაგებიან იმ პირობებს, რომლებშიც უხდებათ ცხოვრება. მიგვაჩნია, რომ ეკლესიას უნდა ჰქონდეს წინასწარმეტყველური ხმის უფლება საზოგადოებაში. და თუ ყველა თვალს ხუჭავს სოციალურ უსამართლობაზე, ადამიანის ღირსების ხელყოფაზე, ეკლესიამ მაინც უნდა აღიმაღლოს ხმა. ეს არის ჩვენი რწმენა...
_ დავაზუსტოთ: თქვენ მხარი დაუჭირეთ სამართლიანობას და არა რომელიმე პოლიტიკურ ჯგუფს...
_ რა თქმა უნდა. როდესაც ჩვენ, როგორც ყველამ, ვნახეთ, რომ ხდებოდა უსამართლობა, ვერ შევძელით თვალის დახუჭვა. დიახ, დარტყმის ქვეშ დავაყენეთ მთელი ეკლესია, მაგრამ თუ ამას არ ვიზამდით, მაშინ რა ფუნქცია აქვს ეკლესიას საზოგადოებაში? რაა მისი დანიშნულება? ასეთივე დარტყმის ქვეშ დავაყენეთ ეკლესია, როცა ჩეჩნეთის მეორე ომის მოვლენები შეეხო საქართველოს. შემოვიდნენ ჩეჩნები. ყველა რელიგიური ორგანიზაცია ამჯობინებდა თავი შორს დაეჭირა. ჩვენ მუსლიმანურ თემსაც მივმართეთ, მაგრამ შედეგს ვერ მივაღწიეთ. თუ ეკლესია არ დადგება დაჩაგრულის მხარეზე, სიმართლის მხარეზე, მაშინ მას არანაირი ფუნქცია აღარ დარჩება. ჩემი აზრით, პოლიტიკოსებს არ უნდა მოვთხოვოთ, იყვნენ ზნეობისა და წესიერების მქადაგებლები. ეს მათი საქმე არაა. როცა ვიდექი პარლამენტის წინ, ჩოლოქთან, შემდეგ ბათუმის უნივერსიტეტთან, არ ვფიქრობდი, რომ წარმოვადგენ ბაპტისტურ ეკლესიას. მსურდა, ჩემი ხმა ქრისტიანობის ხმა ყოფილიყო.
_ ახლა გადავიდეთ პირად საკითხებზე. საზოგადოებისთვის ცნობილია, რომ თქვენ ხართ კლაივ ლიუისის “ნარნიის ქრონიკების” მთარგმნელი ქართულ ენაზე. ეს საბავშვო ნაწარმოები მჭიდროდაა დაკავშირებული სახარებასთან და სიმბოლურ-ზღაპრული ენით ქრისტიანულ ჭეშმარიტებებს გადმოგვცემს, რასაც თვით ავტორის შემორჩენილი მიმოწერაც ადასტურებს. თქვენ როგორ მიხვედით ამ ტექსტთან?
_ მე გავიზარდე პროტესტანტულ ოჯახში. ამდენად ევანგელეს, სახარების უწყება ბავშვობიდანვე იყო ჩემი ცხოვრების ნაწილი. მოხდა ისე, რომ დედა მიყვებოდა შარლ პეროსა და ჰანს ქრისტიან ანდერსენის ზღაპრებს, ბებია კი ბიბლიურ ისტორიებს. ვერ ვარჩევდი ბიბლიური იოსები რითი განსხვავებოდა ზღაპრების გმირებისაგან. როცა პირველად წავიკითხე ლიუისის “ნარნიის ქრონიკები”, უკვე ხელდასხმული ვიყავი და მაინც სულ სხვა თვალით დავინახე სახარება. გასაგებია, რომ რასაც მთელი ცხოვრების განმავლობაში ხედავ, მერე ეჩვევი, ლიუისის ტექსტი კი ჩემთვის სახარებასთან პირველი შეხვედრის მსგავსი გახდა. ზღაპრული ენა მელაპარაკებოდა იმაზე, რაც ბავშვობიდანვე ნაცნობი იყო და ზღაპარი და საღვთო წერილი მეორედ შეერთდა ჩემს ცხოვრებაში. მაშინ გამიჩნდა სურვილი, რომ ქართველ ბავშვებსაც წაეკითხათ ეს წიგნი. და როცა ოქსფორდში ვსწავლობდი, ბინა მქონდა იმ უბანში, სადაც თვით ლიუისი ცხოვრობდა. იქვე იყო მყუდრო პაბი ანუ ლუდხანა, სადაც მას უყვარდა ჯდომა. სწორედ იქ გავიჩინე ერთი კუთხე, სადაც მიმქონდა ხოლმე ჩემი ქაღალდები, თან ლუდს შევექცეოდი და თან ლიუისს ვთარგმნიდი ქართულად.
_ თქვენთვის თარგმანი არ ყოფილა უცხო საქმიანობა. კინაღამ გამომრჩა მხედველობიდან, რომ თქვენ ბრძანდებით ძველი აღთქმის ერთ-ერთი მთარგმნელი...
_ ყოველთვის ვგრძნობდი იმის საჭიროებას, რომ ბიბლია ყოფილიყო ადამიანისთვის გასაგებ ენაზე. მახსოვს, რაოდენი პატივი იყო, როცა კათოლიკოს-პატრიარქმა ილია მეორემ მიმიწვია ბიბლიის თარგმნის კომისიაში თანამშრომლობისათვის. ამ კომისიაში მოღვაწეობდნენ, ასე ვთქვათ, თარგმანის მამები — ბაჩანა ბრეგვაძე, ზურაბ კიკნაძე. მე კი ოცდასამი წლის ყმაწვილი ვიყავი. ახლა ასეთი რამ სრულიად წარმოუდგენელია, დღეს პატრიარქი არამართლმადიდებელს ბიბლიის სათარგმნელად არ მიიწვევს.
მახსოვს, როცა ვმუშაობდით, წლების განმავლობაში დარწმუნებული არ ვიყავით, რომ ეს წიგნი ოდესმე გამოიცემოდა.
_ ამა წლის ოქტომბერში კენტერბერიის მთავარეპისკოპოსმა დაგაჯილდოვათ ლამბეთის ჯვრით, რომელიც გადაეცემა მხოლოდ ეკლესიათა იმ მეთაურებს, რომლებსაც დიდი წვლილი მიუძღვით საეკლესიო ცხოვრებაში. სამწუხაროა, რომ ქართულმა მედიამ დუმილითი აუარა გვერდი ამ მნიშვნელოვან მოვლენას. თქვენი მოღვაწეობის მაჩვენებელია აგრეთვე ის, რომ ახლახან ჩატარდა საქართველოს ბაპტისტების კრება, სადაც მიიღეს მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებები, ორიოდე სიტყვით ხომ არ მოგვახსენებთ ამ კრების შესახებ?
_ ჩვენ უკვე ვისაუბრეთ, რომ ეკლესია კონგრეგაციულ პრინციპებზეა მოწყობილი, რაც მისი დემოკრატიულობის გარანტია. ოთხ წელიწადში ერთხელ ვიკრიბებით და ვმსჯელობთ მისაღებ დოკუმენტებსა და საეკლესიო ცხოვრების საყურადღებო მოვლენებზე. აქვე ხდება ეკლესიის წინამძღოლების არჩევა ფარული კენჭისყრით. დეკემბრის თვეში გამართული კრება ძალიან მნიშვნელოვანი იყო, რადგან მოხდა ეკლესიის კონსტიტუციაში საფუძვლიანი ცვლილებების შეტანა: კიდევ ერთხელ დადასტურდა ეკლესიის ვინაობა, ანუ ის, რომ ბაპტისტური ეკლესია თავის თავს მოიაზრებს აღმოსავლური ეკლესიის ნაწილად და ევროპული რეფორმაციის მემკვიდრედ. ყველაზე მნიშვნელოვანია ის, რომ ეკლესიამ პირველად მიიღო სოციალური მოძღვრება, რომელშიც ასახულია მისიი დამოკიდებულება ადამიანის ცხოვრებისა და საქმიანობისადმი, სამყაროსადმი, სიცოცხლისადმი, ბუნებრივი გარემოს დაცვისადმი, ქალის როლისადმი საზოგადოებაში და ბევრი სხვა საკითხიც. აქვე დამტკიცდა ეკლესიის ლიტურგიკული ხედვა, რომელიც მორწმუნეს სთავაზობს ფართო არჩევანს და ამავდროულად დადასტურებას იმ ღრმა და ფართო სულიერი მემკვიდრეობისა, რომელიც ქრისტიანობამ დაგვიტოვა. ჩვენი ეკლესია თავს მოიაზრებს მსოფლიო ქრისტიანული ეკლესიის ერთ ნაწილად და გამოთქვამს სურვილს, ყველა ქრისტიანული ეკლესიისაგან ისწავლოს ის, რაც შეუძლია და სურს, ასევე სხვა ეკლესიებსაც გაუზიაროს საკუთარი გამოცდილება.


--------------------
"ჩემზედ ამბობენ: 'ის სიავეს ქართლისას ამბობს,
ჩვენს ცუდს არ მალავს. ეგ ხომ ცხადი სიძულვილია!'
ბრიყვნი ამბობენ, კარგი გული კი მაშინვე სცნობს _
ამ სიძულვილში რაოდენიც სიყვარულია!"
User is offlineProfile CardPM
Go to the top of the page
+Quote Post

პოსტი ამ თემაში
Misha Songulashvili   რეფორმირებულ მართლმადიდებლობა   Sep 5 2009, 08:27 PM
ნაინა   Genesis წაკითხვად ნამდ...   Sep 5 2009, 08:58 PM
Misha Songulashvili   ნათია :D მოდით, შეგა...   Sep 5 2009, 08:59 PM
ნაინა   Misha Songulashvili ისე, სხვათა...   Sep 5 2009, 09:05 PM
ნათია   Misha Songulashvili გმადლობთ შ...   Sep 5 2009, 09:05 PM
ნანინა   ნაინა + მაგრამ არ ა...   Sep 5 2009, 09:08 PM
ნათია   ნაინა მე აღმსარებ...   Sep 5 2009, 09:09 PM
ნაინა   ნანინა ამ შემთხვე...   Sep 5 2009, 09:10 PM
ნათია   Misha Songulashvili აღარ გამაც...   Sep 5 2009, 09:12 PM
ნაინა   ნათია მე კი ვიცი შე...   Sep 5 2009, 09:14 PM
ნანინა   Misha Songulashvili მე არ მითქ...   Sep 5 2009, 09:14 PM
Genesis   Misha Songulashvili წავიკითხე ...   Sep 5 2009, 09:15 PM
Misha Songulashvili   ნათია მოკლედ რისი ...   Sep 5 2009, 09:15 PM
ნათია   ნაინა ეს ყველა რელ...   Sep 5 2009, 09:18 PM
ნაინა   ნათია კი, ყველგან ხ...   Sep 5 2009, 09:19 PM
Misha Songulashvili   აა კაცი... გეთანხმე...   Sep 5 2009, 09:19 PM
Genesis   ნათია აირევა ჩემთვ...   Sep 5 2009, 09:21 PM
ნაინა   Genesis შენ რა დაგაბნელ...   Sep 5 2009, 09:22 PM
Misha Songulashvili   Genesis მეტ ნაკლებად ყვ...   Sep 5 2009, 09:23 PM
ნანინა   Misha Songulashvili მიშა, აქ აღ...   Sep 5 2009, 09:24 PM
Genesis   აა კაცი... გეთანხმე...   Sep 5 2009, 09:26 PM
Misha Songulashvili   ნანინა იცით, მე არც...   Sep 5 2009, 09:27 PM
ნანინა   Misha Songulashvili მეორე ციტ...   Sep 5 2009, 09:33 PM
Misha Songulashvili   აი მცირე ნაწილი, რო...   Sep 6 2009, 12:29 AM
ნანინა   Misha Songulashvili დავიჯერო ა...   Sep 6 2009, 01:43 AM
Misha Songulashvili   ნანინა არც უნდა და...   Sep 6 2009, 02:15 AM
kato_Bato   მგონი აპოლოგეტიკი...   Sep 6 2009, 10:20 AM
ნანინა   Misha Songulashvili კაი ერთი :P ი...   Sep 6 2009, 02:21 PM
Misha Songulashvili   ნანინა კაიფობ თუ მ...   Sep 6 2009, 02:37 PM
orthodox-georgia   პირველი პოსტი იმხე...   Sep 6 2009, 07:18 PM
Misha Songulashvili   orthodox-georgia რა შუაშია ეს...   Sep 6 2009, 07:39 PM
neo   წმინდა ნინომ არმაზ...   Sep 6 2009, 07:52 PM
Misha Songulashvili   neo როგორც ჩანს ორგა...   Sep 6 2009, 08:53 PM
კანუდოსელი   Misha Songulashvili მალხაზ სონ...   Sep 6 2009, 11:31 PM
ნანინა   Misha Songulashvili აი მიშა, მა...   Sep 6 2009, 11:34 PM
Misha Songulashvili   კანუდოსელი ჩემო ძ...   Sep 6 2009, 11:50 PM
კანუდოსელი   ეს არის და არა ბაპ...   Sep 6 2009, 11:54 PM
Misha Songulashvili   კანუდოსელი ახლა ა...   Sep 7 2009, 12:01 AM
მხევალი ნინო   4 ფურცლიანი თემაა დ...   Sep 7 2009, 12:02 AM
კანუდოსელი   მხევალი ნინო შენ რ...   Sep 7 2009, 12:07 AM
ეკატერინე   ვფიქრობ ეს იმ დონი...   Sep 7 2009, 12:09 AM
კანუდოსელი   ვფიქრობ ეს იმ დონი...   Sep 7 2009, 12:13 AM
მხევალი ნინო   კანუდოსელი შენ და...   Sep 7 2009, 12:11 AM
Misha Songulashvili   მხევალი ნინო ვინა...   Sep 7 2009, 12:13 AM
მხევალი ნინო   Misha Songulashvili ტქვენ, ამ შ...   Sep 7 2009, 12:13 AM
ნანინა   მხევალი ნინო ნინო, ...   Sep 7 2009, 12:16 AM
ეკატერინე   Misha Songulashvili თქვენ თვით...   Sep 7 2009, 12:20 AM
Moazrovne   ნებისმიერი რელიგი...   May 5 2010, 05:53 PM
Funkenstein   ნებისმიერი რელიგი...   May 5 2010, 06:05 PM


Reply to this topicStart new topic
ამ თემას კითხულობს 1 მომხმარებელი (მათ შორის 1 სტუმარი და 0 დამალული წევრი)
0 წევრი:

 



მსუბუქი ვერსია ახლა არის: 25th May 2024 - 05:02 PM

მართლმადიდებლური არხი: ივერიონი

ფორუმის ელექტრონული ფოსტა: იმეილი