ლოცვა - სულიერი ხედვის დასაბამი პარამეტრები

[marine]

"თუკი სრულიად დაუძლურებული ხარ ცოდვისგან და არ შეგიძლია ყურადღებით ლოცვა, მაშინ, რამდენადაც შეძლებ, თავს ძალა დაატანე და განაგრძე ღვთის წინაშე დგომა, გონება მიმართე მისკენ და შემოიკრიბე საკუთარ თავში, და უფალიც შეგიწყალებს, რადგან უპატივცემულობის კი არა, უძლურების გამო არ შეგიძლია იდგე ღვთის წინაშე ისე, როგორც საჭიროა.

ასე აიძულე თავი ყოველი კეთილი საქმის კეთებისას; ნუ შეწყვეტ ლოცვას მანამ, სანამ არ მიიღებ იმას, რაც ითხოვე. მოთმინებით აკაკუნე მის კარზე და განაგრძე თხოვნა: "ვინაიდან ყველა, ვინც ითხოვს, ღებულობს, და ვინც ეძიებს, პოულობს, და ვინც რეკს, გაუღებენ". რადგან რა უნდა გინდოდეს, თუ არა მხოლოდ ცხონება?"

/წმ. ბასილი დიდი/

[marine]

"ღვთისმხილველი ილია ლოცვის დროს ჩაიმუხლავს, თავს დაიდებს მუხლზე და ამის შემდეგ შესმენილ იქნება მისი ლოცვა, ასევე ის ლოცვა, რომლითაც მეზვერე გამართლებულ იქნა, არის ისიხასტის ლოცვა. მეზვერე თავდახრილი, ანუ გონებით საკუთარ თავში განმარტოებული, ამბობს: "ღმერთო, მილხინე, მე, ცოდვილსა ამას, და შემიწყალე". ამ ორი პიროვნების ლოცვა არის სახე ისიხასტის ლოცვისა, ესენი გონებით საკუთარ თავში განმარტოებულნი ლოცულობდნენ და, თუ ილია თეზბიტელმა, რომელსაც უსმენდა ღმერთი, ლოცვის ასეთ სახეს მიმართა, მაშინ ჩვენ რატომ არ უნდა გამოვიყენოთ ლოცვის ასეთი სახე?"

/წმ. გრიგოლ პალამა/

[marine]

"მაკარი დიდი ამბობს: "ღმერთი, რომელიც არის კეთილი, თავის კაცთმოყვარებით მისდამი მლოცველის ლოცვას შეისმენს და მისცემს მლოცველს იმას, რასაც იგი ითხოვს". და ის, ვინც მოღვაწეობს ლოცვაში, მაგრამ არ გააჩნია მსგავსი მოშურნეობა სხვა სათნოებების მიმართ, მას ზოგჯერ ეწვევა მადლი ღვთისა, და საზომისაებრ ღვთის ძიებისა მიანიჭებს მას ჭეშმარიტი ლოცვის მადლს, თუნდაც არ გააჩნდეს სხვა სიკეთე"

[marine]

"ხუცესი [სერაფიმე (რომანცევი 1885-1975)] ამბობდა, რომ იმ ადამიანებს, რომლებმაც გამოცდილებით იციან, რა სიხარული მოაქვს ლოცვას, უკვე აღარ სურთ რაიმე ცვლილება, რადგან ეშინიათ ჩვეულებრივ ამაო ფაცი-ფუცში ლოცვა არ დაკარგონ"