დიდგორის ბრძოლა და წმინდა გიორგი..., გჯერათ? :) პარამეტრები

[marine]

"სამას სამოცო წმინდაო გიორგი შენ დამიფარე"

/"საპატრიარქოს უწყებანი" N2, 2022, გვ.22/

[marine]

"ქართული ცნობიერების საფუძველია ქრისტიანულ ღირებულებათა პრიორიტეტი, სულიერის მატერიალურზე მაღლა დაყენება, ღვთის და ერისათვის თავგანწირვა და მარტვილობა, ქრისტიანული რაინდობა. ამ მახასიათებლების მიხედვით უწოდეს უცხოელებმა ქველ ქართველებს გეორგიანნი, რამეთუ საქართველოს აღიქვამდნენ როგორც წმინდა გიორგის ერთიან ორდენს. ეს არის ჭყონდიდელ-აღმაშენებლური მსოფლმხედველობა".

"ქართული ცნობიერების ხატია წმინდა გიორგი, ბოროტების ძალთა წინააღმდეგ ამხედრებული. ამიტომ არის იგი გერბი საქართველოსი. ეს არის მოწამეობრივი იდეალის მსახურება, მებრძოლი სიკეთე, მებრძოლი ქრისტიანობა... სწორედ ამიტომ შეერთდნენ და შეკავშირდნენ დღეს საქართველოს წინააღმდეგ ბოროტების მსოფლიო ძალები. ამიტომ ცდილობენ ისინი დღეს საქართველოს სულიერად დაპყობას, მის გადაგვარებას და განადგურებას"

/ზვიად გამსახურდია
"კარიბჭე" N11, 2023, გვ.15/

[marine]

"მხოლოდ ერთადერთი გასაღები ერგება დავითის თანამედროვე ისტორიკოსის თხზულებას - უნდა იყო მართლმადიდებელი! მხოლოდ მაშინ არ გაუჩუმდები იმ ფაქტს, რომ დიდგორის ომში "ძლევაი საკვირველი" დავით აღმაშენებელს ღმერთმა მოსცა, რომ იმ ომში ყველაზე დიდი მეომარი წმინდა გიორგი იყო, რომ იმ დღეს სწორედ მისი დახმარებით მოთავდა ბრძოლა სამ საათში, რომ იმ დღეს ძალიან ბევრმა მუსულმანმა ისეთი ზაფრა ნახა, რომ სიცოცხლის ბოლომდე ბრძოლის ველისკენ არ გაუხედავს, ამიტომ დაერქვა ამ ომს "ძლევაი საკვირველი"

/"მრევლი" N237, 2024, გვ.12/

[marine]

"...
"სამას სამოცდახუთი ტაძარი,
სამლოცველო და ნიში გიშენეთ.
წმინდაო, მთელი ზეცა აღძარი
და ვით დიდგორში, დღესაც გვიშველე!"

/ირაკლი ასლანიკაშვილი, "თავისუფალი თემა", გვ.117/

[marine]

"უდიდესია დავით აღმაშენებლის დამსახურება დიდგორის ომში - მეფემ სწორი მოქმედებებით მტრის მრავალათასიანი არმია დაამარცხა, როგორც მეფის მემატიანე, ასევე თავად ხელისუფალი ბრწყინვალე გამარჯვებას "ძლევაი საკვირველს" უწოდებს, რადგან ბრძოლის ველზე წმინდა გიორგის შეწევნა ყველასთვის, მათ შორის მტრისთვისაც, აშკარა იყო"

/ლევან ტყეშელაშვილი, "დავით მეფე მესიის მახვილი", გვ.8/

[marine]

"ქართველთა მეფემ [დავით აღმაშენებელი] თავისი სტრატეგია მოახვია მტერს და ამან გაამართლა. დიდგორის ბრძოლაში გამარჯვება შემდეგმა გარემოებებმა განაპირობა:

1. ღვთის შეწევნა, ანუ წმინდა გიორგის ხილულად გამოჩინება;

2. გარემო პირობები, მტრის ჯარის ვიწრო ხეობაში შესვლა;

3. ქართული ჯარის სწორი მანევრი;

4. მოულოდნელობის ეფექტი;

5. ქართველთა თავდადება;

6. მტრის ჯარის დემორალიზება"

/ლევან ტყეშელაშვილი, "დავით მეფე მესიის მახვილი", გვ.145/

[marine]

"ვფიქრობთ, წმინდა გიორგის ხილულმა სასწაულმა დავითის სწორ სტრატეგიასთან ერთად განაპირობა უდიდეს ბრძოლაში გამარჯვება, რადგან ფიზიკურად შეუძლებელი იქნებოდა ქართველებს ექვსჯერ აღმატებული ჯარი დაემარცხებინათ"

/ლევან ტყეშელაშვილი, "დავით მეფე მესიის მახვილი", გვ.153/

[marine]

"ბრძოლაში გამარჯვებას ღვთის შეწევნას მიაწერს დავითის ისტორიკოსი: "რამეთუ პირველსავე ომსა იოტა ბანაკი მათი და ივლტოდა, რამეთუ ხელი მაღლისა შეეწეოდა, და ძალი ზეგარდმო ფარვიდა მას".

ამის შემდეგ მემატიანე წმინდა გიორგის ხილულად გამოცხადებაზე საუბრობს:

"წმინდა მოწამე გიორგი განცხადებულად და ყოველთა სახილველად წინაუძღოდა მას და მკლავითა თვისითა მოსრვიდა ზედამოწევნულთა უსჯულოთა", ე.ი. დიდმოწამე გიორგი კაბადოკიელი თავად ანადგურებდა მტერს და ამ ფაქტს ყველა ხედავდა ცხადად.

მემატიანეს თქმით, წმინდა გიორგის არამარტო ქართველები, არამედ მტრის მებრძოლებიც ხედავდნენ:

"თვით იგი უსჯულონი და უმეცარნი მოღმართ აღიარებდეს და მოგვითხრობდეს სასწაულსა ამას მთავარმოწამისა გიორგისასა".

საინტერესოა, რატომ ამბობს მემატიანე მოგვითხრობდესო? მტრის მებრძოლები, მხოლოდ დატყვევების შემდეგ შეძლებდნენ მოეთხროთ და ეღიარებინათ წმინდა გიორგის სასწაულის შესახებ, თუ როგორ შეიმუსრნენ მისი ხელით "სახელოვანნი იგი მებრძოლნი არაბეთისანი".

კიდევ უფრო მეტ ინტერესს იწვევს ქართლის ცხოვრების სომხური ვარიანტი, სადაც სასწაულებზეა საუბარი: "რომელ ენას შეუძლია მოგვითხროს იმ დღის სასწაულები, რომლებიც ქრისტე მაცხოვარმა მოგვცა ჩვენ".

გამოდის, რომ დიდგორის ბრძოლის დროს სხვა სასწაულებსაც ჰქონია ადგილი, თუმცა ცხოვრების ავტორი კონკრეტულად არ მოგვითხრობს ამის შესახებ. რაც მთავარია, ბრძოლაში გამარჯვება ქრისტეს შეწევნით აღსრულებულა. იგივე წყარო გვაუწყებს, რომ "მეფემ კი შემწედ მოიხმო იესო, ღმერთი ჩვენი, მიჰმართა მათ წყნარად".

საინტერესო ცნობებს გვაწვდის მათე ურჰაეცი, რომელიც ასახელებს ბრძოლის თარიღსაც და დღესაც: "აგვისტოს თვის 13-ს ღვთისმშობლის მარხვის ხუთშაბათს მოხდა სასტიკი ბრძოლა ორ მთათა შორის".

სომეხი ისტორიკოსიც ქართველთა წარმატებას ღვთის წყალობას მიაწერს: "მაშინ ღვთის წყალობამ უწია ქართველთა ლაშქარს და ბრძოლათა შენივთებისას თურქთა მთელი ლაშქარი სირბილით უკუაქცია".

/ლევან ტყეშელაშვილი, "დავით მეფე მესიის მახვილი", გვ.151/