გრიგოლ ფერაძე პარამეტრები

[marine]

"როგორც ბალკანეთში, ისე წმინდა მთასა და სირიაში მამა გრიგოლმა [ფერაძე] ბევრი საინტერესო ხელნაწერი მოიძია. სხვათა შორის, რუმინეთში, რომელსაც თავი შეაფარა ემიგრანმტა პოეტმა, ბესარიონს გაბაშვილმა (ბესიკი), ქალაქ იასაში პოეტის საფლავს მიაგნო".

/მღვდელი ჰენრიკ პოპროცკი/

[marine]

"თავისუფალ დროს გრიგოლი, უსახსრობის გამო, ერთ სომეხს ედგა მოჯამაგირედ. მანავში ყოფნისას არის დაწერილი მოთხრობა "ბედისწერაც", რომელიც შემდეგ ლეიტმოტივად დაედო მამა გრიგოლის შესახებ გადაღებულ პოლონურ-ქართულ ფილმს "თეთრი ანგელოზის ძიებაში".

[marine]

"1922-25 წლებში წმ. გრიგოლი ბერლინის უნივერსიტეტში სწვალობდა თეოლოგიას და აღმოსავლურ ენებს. აქ საბოლოოდ დაეუფლა 13 ენას".

[marine]

"ორი გამორჩეული თვისება - შრომისმოყვარეობა და თავმდაბლობა ახასიათებდა მამა გრიგოლ ფერაძეს მთელი ცხოვრების მანძილზე".

[marine]

"1942 წლის მაისში გრიგოლ ფერაძე ვარშავაში გესტაპომ დააპატიმრა. მის ბინაზე ჩატარდა ჩხრეკა, რის შედეგადაც გაქრა ის ძვირფასი ძველი ხელნაწერები, რომლებზეც იგი მუშაობდა, ასევე ძვირფასი საეკლესიო ნივთები, რომელთაც იგი თავისი მოგზაურობის დროს საქართველოში დასაბრუნებლად იძენდა".

[marine]

"27-28 ნოემბერს [2023 წ.], კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტსა და რობერტ შუმანის სახელობის ევროპულ სასწავლებელში გაიმართა წარმოდგენა "გრიგოლ ფერაძე".

[marine]

"არქიდიაკონ დოულინგისა და გრიგოლ ფერაძისთვის ცნობილი იყო, რომ 1859 წელს წმინდა სვიმეონ მოციქულის მონასტერში [კატამონი, მდებარეობს იერუსალიმის სამხრეთ-დასავლეთით] რესტავრაციის დროს აღმოჩნდა ქართული წარწერები. ისინი როგორც ალექსანდრე ცაგარელს (1883 წ.), ისე გრიგოლ ფერაძე (1936 წ.) გაუშიფრავი და დაუთარიღებელი დარჩათ. ამჟამად მათგან შემორჩენილია ფრაგმენტი, რომელიც ეკლესიის ინტერიერის ჩრდილო-დასავლეთის კუთხეში ძევს"

[marine]

ინტერვიუ კვიპროსში მოღვაწე ქართველ ღვთისმსახურთან, დეკანოზ ზაქარია ფერაძესთან

" - მამა ზაქარია, რამე ნათესაური კავშირი ხომ არ გაქვთ წმინდა გრიგოლ ფერაძესთან? ფერაძე, მგონი, დიდი გვარი არ არის.

- ალბათ, გვაქვს; მართლაც არ არის დიდი გვარი, ამიტომ, თავისთავად, გვექნება კავშირი. ისედაც, მე წმინდა გრიგოლ ფერაძის ძმისშვილის შვილიშვილის, ნიკოლოზ ფერაძის ნათლია ვარ. საინტერესოა, რომ ჩემი ნათლულის მამა არის მათი დიდი წინაპრის სეხნია - ისიც გრიგოლ რომანოზის ძე ფერაძეა, როგორც წმინდა გრიგოლი.

სულ ვევედრებოდი, წმინდა გრიგოლ ფერაძეს ჩემთვის მფარველობა გაეწია; ისიც ხომ უცხოეთში მოღვაწეობდა. მან ჩემი ლოცვა-ვედრება შეისმინა და ამის ნიშანი იყო ის, რაც მოხდა.

ერთხელ კიკოსის მონასტრიდან დამირეკეს, რომ ქართველები არიან ჩამოსულებიო (ასე მახარებენ ხოლმე, როცა კვიპროსში ქართველები გამოჩნდებიან). მეც დავეკონტაქტე მათ კიკოსში და ნიქოზიაში მოვიწვიე. მართლაც ჩამოვიდნენ და გავიცანი ისინი. ერთ-ერთი მათ შორის გრიგოლ ფერაძე აღმოჩნდა. მისი წარმომავლობა რომ გამოვიკითხე, მან დამიდასტურა, რომ არის წმინდა გრიგოლის ძმის შვილიშვილი (წმინდა გრიგოლი მამამისის ღვიძლი ბიძაა!).

კვიპროსზე მოსალოცად ჩამოსულ გრიგოლს თან ახლდა მისი მეუღლეც; თეა მაშინ ორსულად იყო. ეს ჩვენთვის, ორივე მხრიდან, ბედნიერი შეხვედრა იყო. მათ შემომთავაზეს, მათი ბავშვის ნათლია გავმხდარიყავი. ჩემთვის ი ეს წმინდა გრიგოლის მფარველობის ნიშანი იყო!

შემდეგ გრიგოლის მამაც გავიცანი, ბატონი რომანოზი; იგი ლექციებს კითხულობს უნივერსიტეტში. ძალიან დავახლოვდით.

გრიგოლს ასევე ჰყავდა ძმა - ვასილი; მასაც შესანიშნავი მეუღლე და შვილები ჰყავს.

ყოველთვის დიდი სურვილი მქონდა გამეცნო გრიგოლ ფერაძის შთამომავლობა. მას პირდაპირი შთამომავლობა არ ჰყავდა, რადგან ოჯახი არ შეუქმნია. ამიტომ საქართველოში სულ ვეძებდი მისი ძმების, არჩილის და ვასილის, შთამომავლობას, მაგრამ ვერსად მივაგენი. და აი, წმინდა გრიგოლმა ინება, რომ ისინი ასე გამეცნო.

როგორც ზემოთ აღვნიშნე, ზოგადად, კვპიროსში ძალიან დაინტერესებულები არიან ქართველი წმინდანებით. და წარმოიდგინეთ, როგორ გავიხარებდი, როცა ლიმასოლის ერთ-ერთ ტაძარში წმიდნა გრიგოლ ფერაძის ფრესკა აღმოვაჩინეთ! რამდენად სასიხარულოა ეს ჩვენთვის და ორმაგად პირადად ჩემთვის - იგი ხომ ჩემი მოგვარე მფარველი წმინდანია!"

[marine]

"ბერმონაზვნობა ძალიან ენერგიულია, როდესაც საქმე მორალს ეხება (ფერაძე, 2012:229). ძნელია არ დაეთანხმო გრიგოლ ფერაძეს, ისიც ხომ ბერმონაზვნების ბრწყინვალე წარმომადგენელი იყო და მანაც თავისი ცხოვრების ბოლოს სულიერად აჯობა ფიზიკურად ძლიერ მტერს"

/ლევან ტყეშელაშვილი/

[marine]

"ქართული ბერმონაზვნობის ისტორია თითქმის 1500 წელს ითვლის, შესაბამისად მართებული იქნება, თუკი ეს 15 საუკუნე რამდენიმე პერიოდად დაიყოფა.

აღნიშნულ საკითხზე იმსჯელა არქიმანდრიტმა გრიგოლ ფერაძემ, რომელმაც 1930-იან წლებში დისერტაცია დაიცვა თემაზე და ქართული ბერმონაზვნობის ისტორია გამოიკვლია დასაწყისიდან 1063 წლამდე.

თავის მხრივ ნაშრომში ორი პერიოდ გამოჰყო, პირველი ნაწილი - ქართული ბერმონავნობა საქართველოში: სირიელი მამები, წმ. სერაპიონ ზარზმელი, წმ. ილარიონი და წმ. გრიგოლ ხანძთელი.

მეორე ნაწილი - ქართული ბერმონაზვნობა ათონზე - ივერონის მონასტერში.

მეცნიერი ბერის მიერ ეს იყო ერთ-ერთი პირველი ცდა ქართული ბერმონაზვნობის ისტორიის ფუნდამენტური შესწავლისა"

/ლევან ტყეშელაშვილი/

[marine]

"1942 წლის 6 დეკემბერს ქართველი მღვდელი გრიგოლ ფერაძე ოსვენციმის გაზის საკანში სხვის მაგივრად შევიდა. ის მაშინ 43 წლის იყო"

[marine]

"გრიგოლ ფერაძე ბერად 1931 წელს, ლონდონში აღიკვეცა. მოგვიანებით პარიზში მის მიერვე დაარსებულ წმინდა ნინოს ქართულ ეკლესიაში გაგზავნეს.

გრიგოლ ფერაძის ძმისშვილი რომანოზ ფერაძე ამბობს, რომ ბერად აღკვეცა მას ხილვამ გადააწყვეტინა: "თავად წერს დღიურში, ძალიან ავად ყოფილა, სიკვდილის პირას. მაშინ ჰქნოდა ხილვა, მთელი დარჩენილი ცხოვრება ღმერთს მიუძღვენიო"

[marine]

"ევროპაში დარჩენა გრიგოლ ფერაძის არჩევანი არ ყოფილა. უნდოდა საქართველოში დაბრუნებულიყო, საბჭოთა საკონსულოსაც მიმართა, მაგრამ ნებას არ რთავდნენ. დაღონებული კორნელი კეკელიძეს სწერდა, მიუხედავად იმისა, რომ ყველაფრით უზრუნველყოფილი ვარ, საშინლად ვიტანჯები, არაფრის ხალისი აღარ მაქვსო.

"რისთვის ვიტანჯე ამდენი ხანი, რისთვის ვისწავლე, რისთვის მოვიარე თითქმის მთელი ევროპა? რატომ არ მიშვებენ სახლში? რა დავაშავე?"

"მართალია ვერ დაბრუნდა სამშობლოში, მაგრამ საზღვარგარეთ უფრო მეტი გააკეთა, ვიდრე აქ გააკეთებდა. ქართულ კულტურას დიდ პოპულარიზაციას უწევდა. აღმოსავლეთმცოდნეების კონფერენციაზე გამოდიოდა, ერთ-ერთზე ისეთი სიტყვა წარმოთქვა, დადგენილება მიიღეს, ქართულ ლიტერატურას მეტი ყურადღება მივაქციოთო. ბევრ ევროპელ ჟურნალთან თანამშრომლობდა. აქაც ცდილობდა, საქართველოს, მისი ლიტერატურის შესახებ გაევრცელებინა ინფორმაცია.

მისი ძალიან მნიშვნელოვანი ნაშრომია "უცხოელი პილიგრიმების ცნობები ქართული მონასტრებისა და ქართული ბერ-მონაზვნობის შესახებ წმინდა მიწაზე". ქართული ავტოკეფალიის შესახებ საუბრისას, ამ ნაშრომს ხშირად იშველიებდნენ", - ამბობს თამარ ჭუმბურიძე"