მონოზონნი(სამონაზვნო წესით ცხოვრება), რაოდენ დიდი ყოფილა მონაზვნობის პატივი... პარამეტრები

[marine]

„დიდი სქემით შემოსვის შემდეგ, რაც მოხდა წმიდა მამის დიდი სურვილით, მამა ონოფრემ [გარეჯელი] იტვირთა მდუმარების ღვაწლი. მას შემდეგ, ეძინა მიწაზე, დაგლეჯილ ჭილოფზე და შიშველ ტანზე შემორტყმული ჰქონდა რკინის ჯაჭვი. სენაკიდან მხოლოდ წირვა-ლოცვაზე დასასწრებად გამოდიოდა. უზომო მოღვაწეობისგან ისე დასნეულდა ნეტარი მამა, რომ აღარ შეეძლო ფეხზე წამოდგომაც კი. სულიერი ძმები ევედრებოდნენ, რომ ცოტა მაინც შვება მიეცა საკუთარი სხეულისათვის, რომელიც მოუძლურებული ჰქონდა და ჩაწოლილიყო ლოგინში. მაშინ განაცხადა წმიდა მამამ, რომ აღთქმა ჰქონდა დადებული, რათა ჭილოფზე დაესრულებინა ცხოვრება თვისი.

ღირსი ონოფრე სნეულებებს ითმენდა სასოებით და იესოს ლოცვას იმეორებდა მოუკლებლივ. მალე ყველასთვის გახდა ცნობილი მისი სიწმინდე და ღვაწლი, ბევრმა იწყო მასთან სიარული, რომ ლოცვა-კურთხევა მიეღო მისი, ბერი კი თავად სთხოვდა მათ, რომ ელოცათ მისთვის.

წმინდა მამამ იგრძნო სიკვდილის მოახლოება და წმიდა ზიარება მიიღო სასოებით. ზიარების შემდეგ ბერს წაერთვა გონება და თვრამეტი დღე იწვა ხმაამოუღებლივ, თვალები ზეცისკენ ჰქონდა მიპყრობილი და მხოლოდ პირჯვარს ისახავდა სასოებით. ნათლისღების დღესასწაულზე, წირვის შემდეგ მიაბარა მან უფალს თავისი წმინდა სული და დაიკრძალა დავით გარეჯელის საფლავთან სიახლოვეში.

სანატრელმა მამა ონოფრემ მონაზვნობაში დაყო თორმეტი წელი, ორი წელი დიდი სქემით შემოსილმა გაატარა დაყუდებაში, ბოლო ორი წელი კი მწოლიარე მადლობდა ღმერთს გულით. სულ ამ ქვეყნად იცოცხლა 79 წელი“.

/მიტროპოლიტი ზოსიმე/

[marine]

„მონაზვნობის დიდმა მოძღვრებმა, რომლებიც მრავალრიცხოვან სამონასტრო კრებულებს წინამძღვრობდნენ, დააწესეს იესოს ლოცვა, როგორც მონაზვნური ცხოვრების უპირველესი სულიერი საქმე. და, მიუხედავად იმისა, რომ მონაზვნები მას წარმოთქვამდნენ მთელი დღის განმავლობაში: მორჩილებაზე, ხელსაქმისას თუ გზაში, სავალდებულო კანონად დაუწესდათ ამ ლოცვის აღსრულება თავიანთ სენაკებში გამთენიისას, ვიდრე ცისკრის მსახურებაზე წავიდოდნენ. ასე დადგინდა ის მშვენიერება, რომელსაც კანონი: „უფალო იესო ქრისტე...“ - ანიჭებს მონაზვნურ ცხოვრებას.

მონაზონი, იესოს ლოცვის ამ ნადიმის შემდეგ სულიერი სიმთვრალის მდგომარეობაში მყოფი, მიდიოდა ეკლესიაში ღვთის თანამყოფობის უხვი განცდით.
მონაზვნურ გარდამოცემაში კანონმა მრავალი სახე მიიღო როგორც იესოს ლოცვის რაოდენობასთან, ასევე მისი აღსრულების წესთან დაკავშირებით. ერთხანს დაწესდა, რომ კანონში უნდა შესრულებულიყო 33 ასეული სკვნილი პირჯვრის გადაწერით, რაც სიმბოლურად უფლის ხორციელ ასაკს გამოხატავს. შემდეგ 12 ასეული სკვნილი 120 დიდი მეტანიით - დიდსქემოსანი მონაზვნისთვის, ხოლო 6 სკვნილი 60 მეტანიით - მცირესქემოსანი მონაზვნისთვის. საბოლოოდ, თუმცა თითოეულ მონასტერს საკუთარი განაწესი აქვს, სკვნილისა და მეტანიების რაოდენობას თითოეული მონაზვნისთვის, შესაბამისად მისი სულიერი და ფიზიკური მდგომარეობისა, ადგენს ბერი“.

/არქიმანდრიტი ქერუბიმი/

[marine]

“ერთი მეგობარი მყავდა, მეუდაბნოე, კაპსალის უდაბნოში განმარტოებით ცხოვრობდა. ერთხელ ზამთარში, როდესაც ძლიერ მოთოვა, გადაადგილების სიძნელეები წარმოიშვა - ყველა მეუდაბნოე აბსოლუტურად იზოლირებული აღმოჩნდა სხვა ადამიანებისგან და აი, ამ მეუდაბნოემ თქვა: „ერთი პატარა ფისო რომ მყავდეს აქ, ჩემთვის დიდი ნუგეში იქნებოდა“. და ცოტა ხნის შემდეგ კარს უკან კნავილი მოესმა. ასე ანუგეშა ის ღმერთმა. როგორც ვხედავთ, ჩვეულებრივი ადამიანური სურვილები უცხო არ არის თვით წმინდანებისა და ეკლესიის სხვა დიდი მოღვაწეებისთვის, მათაც სჭირდებათ ადამიანური ნუგეშისცემა, რათა, როცა მათ სხვა ადამიანები მიმართავენ დახმარებისთვის, შეძლონ გაუგონ ამ ადამიანებს და დაეხმარონ მათ“.

/მიტროპოლიტი ათანასე ლიმესოელი/