მონოზონნი(სამონაზვნო წესით ცხოვრება), რაოდენ დიდი ყოფილა მონაზვნობის პატივი... პარამეტრები

[marine]

„სასაფლაოზე მყოფი მარტო გრძნობს თავს, რადგან მის ირგვლივ მიცვალებულები არიან. ასევე უნდა იყოს სოფლის დამტოვებელი - მისთვის მის ირგვლივ უნდა მოკვდეს სოფელი. სასაფლაოზე ყოფნას ის სარგებელიც აქვს, რომ ხედავ იმ ადამიანთა აღსასრულს, რომლებიც ერთ დროს შენსავით სუნთქავდნენ, ახლა კი მიწაში არიან ჩათესილები, და რა თვისებების მატარებელიც იყო მათი სული, იმ ნაყოფს გამოიღებენ აღდგომისას: კეთილი - კეთილს და ბოროტი - ბოროტს.

გონებას ლაზარეს იმიტომ ადარებს [წმ. იოანე სინელი], რომ ხორციელი გონება ისეა გახრწნილი და შეკრული, როგორც იყო ოთხი დღის მიცვალებული ლაზარე, და, როგორც ხორციელად გახრწნილი ლაზარე აღდგა, ასევე მონაზვნის გახრწნილი და ლაზარესავით სახვევებით შეკრული გონება სოფლის დატოვებით აღდგება.

როგორც ლაზარემ ისმინა უფლის ხმა და ხტუნვა-ხტუნვით გამოვიდა საფლავიდან, ასევე ქრისტიანი, რომელსაც ესმის უფლის ხმა, ხტუნვა-ხტუნვით უნდა ტოვებდეს ამ სოფელს, რომელიც არის ჩვენი ხრწნილების საფლავი. ასევე, როგორც ლაზარე არ აღმდგარა ამქვეყნად უკვდავად, ისე არც მონაზვნის სული არ აღდგება ამქვეყნად უკვდავად. ამიტომ, რაც არ უნდა აღდგეს და განიწმინდოს მონაზვნის სული, მაინც უნდა ტიროდეს სიკვდილის ხსენებით, რათა კეთილად მიაღწიოს ხრწნადობის დასასრულს და უხრწნელებით შეიმოსოს“.

/წმ. იოანე სინელის „კიბის“ განმარტებები: არქიმანდრიტი დოროთე (ყურაშვილი)/