ნარკომანია პარამეტრები

[marine]

"ერთმა ენამახვილმა ადამიანმა ამგვარად ჩამოაყალიბა ალკოჰოლისა და ნარკოტიკის მიერ ადამიანისათვის გამზადებული "სიკეთეები". ეს ორი უერთგულესი "მეგობარი" და "თანაშემწე" გულდაგულ "ეხმარება" ადამიანს თავიდან მოიშოროს:

ოჯახი, შვილები, მეგობრები, ახლობლები, სამსახური, ფინანსური ურთიერთობები, საზოგადოების ნდობა და პატივისცემა.

გარდა ამისა, თანდათან მეთოდურად გამოიყვანოს მწყობრიდან:

ღვიძლი, თირკმელები, თავის ტვინის უჯრედები. არ ეხმარება მხოლოდ ერთ რამეში - პრობლების თავიდან აცილებაში.

ამის შემდეგ თითოეულმა ზრდასრულმა, საღად მოაზროვნე ადამიანმა, თავად უნდა გააკეთოს არჩევანი ერთის მხრივ ამ "მეგობრებსა" და მეორე მხრივ, ღვთისათვის სათნო და მისაღებ ცხოვრების წესს შორის"

[marine]

"აღარაფერს ვამბობთ ნარკოტიკებზე, რადგან ის, ვინც ამ უბედურებას თავისთან ახლოს მიუშვებს, ყოველგვარი საშინელებისათვის სწირავს თავს საკუთარი ნებით"

[marine]

"ჩვენ უნდა ვეუბნებოდეთ ბავშვს:

- შვილო, მე შენ მიყვარხარ, მიყვარხარ იმიტომ, რომ არსებობ, მიყვარხარ შენი შეცდომებისა და ნაკლის მიუხედავად!

ეს დიდებული სიტყვებია - გიყვარდეს ახლობელი ადამიანი, გიყვარდეს ბავშვი ისეთი, როგორიც ის არის. ნარკოტიკსაც რომ იღებდეს, შენ მას უნდა უთხრა:

ნარკოტიკები, რომელთაც შენ იღებ, სულს მიფლეთს, მაგრამ მე შენ მიყვარხარ იმიტომ, რომ შენ არ ხარ ნარკოტიკი. შენ საშინელი ვნება გაქვს, მაგრამ შენი სული არაა ვნება, შენს სულში ღრმადაა დაფარული სულიწმიდის მადლი, შენში დაფარულია ღვთაებრივი ტვიფარი, ამიტომაც მიყვარხარ, თუნდაც ცოდვებში ჩაფლული, შვილო. მიყვარხარ, თუნდაც ყოველგვარი პირობების გარეშე, მიყვარხარ ისე, როგორც უყვარხარ ღმერთს, უპირობოდ!"

/არქიმანდრიტი ანდრია (კონანოსი)/

[marine]

"ეს 2005 წელს მოხდა. მე 16 წლის ვიყავი. უკრაინაში, ხარკოვში დეიდასთან სტუმრად ვიყავი. წმ. მღვდელმთავრის ნიკოლოზ სასწაულთმოქმედის ტაძართან ახლოს საკმაოდ ბევრი დავლიეთ. იმ დროს საშინლად ვცხოვრობდი, მშობლებს არ ვუჯერებდი და მარიხუანას ვეწეოდი.

ქრისტეს შობის ღამე იყო, ბავშვები ალილოზე ტომრებით დადიოდნენ. მე რკინით შეჭედილ კიბეზე ზურგით ვიდექი, ირგვლივ ყველაფერი ყინვით იყო დაფარული, უეცრად ფეხი გამისრიალდა, გადმოვვარდი და კეფა დავარტყი. მეგობრებმა იფიქრეს, რომ მაშინვე მოვკვდი, რადგან თავის ასეთი დარტყმის შემდეგ ვეღარავინ დგება.

ვერ გადმოგცემთ,რა ვიგრძენი იმ მომენტში, სწორედ მაშინ გავიგე ადამიანის სიცოცხლის ფასი და აღთქმა დავდე, რომ მეტად აღარ დავთვრებოდი და მშობლებს დავუჯერებდი. კეფაზე კი ნაკაწრები და სილურჯეც არ დამრჩენია. ამან გამომაფხიზლა.

ახლა უკვე 25 წლის ვარ და ვციდლობ, შეძლებისდაგვარად, ტაძარში ვიარო. ვიცი, რომ ყველაფერი უფლის ნებაა. რაღაც დროის განმავლობაში ჩემი მოძღვარი დეკანოზი ვიქტორი იყო სოფელ ჟარკიდან, მამაო, მადლობა თქვენ, დიდი ხნის სიცოცხლეს გისურვებთ"

/რ.ს./