პოეზია პარამეტრები

[athos]

KAIROS

ვისი თარგმანია?

თამაზ ჩხენკელის

[ლურჯი ბუ]

ნოემბერი


გაყვითლებულა, შეხმობია ფოთოლი ჭადარს,
მეღამურები ევლებიან თავზე ძველ საყდარს.
მიმფრინავ წეროთ სევდის მღერა ატირებს მდელოს
და შემოდგომა თეთრ ზამთრისას სვამს სადღეგრძელოს.
გაღმა ქარიშხალს თავისთავი არ ეცოდება,
ველურ სიმღერის ველურ ცეცხლში იწვის, ცოფდება.
მწუხრის ჟამისას შეეპარა სულს კაეშანი,
მწუხრის საღამოს ეფარება ნისლის საბანი.
გამოილოცა უკვე მამამ, - შაბათი არი
და თეთრ წვერებზე თითქო მოჩანს ლოცვა დამდნარი.
დაბნელდა, თვალი გარეშემო ვერაფერს ხედავს,
კუდიანივით ქარიშხალი მიდამოს სწეწავს.
ქარვის ტალახში ეფლობიან მძიმედ ფეხები,
ყვითელ ფოთლებში მე ვიხრჩვები და ვიმარხები.



[ტიციან ტაბიძე]


====================================


Осень поздняя. Небо открытое...



Осень поздняя. Небо открытое,
И леса сквозят тишиной.
Прилегла на берег размытый
Голова русалки больной.

Низко ходят туманные полосы,
Пронизали тень камыша.
На зеленые длинные волосы
Упадают листы, шурша.

И опушками отдаленными
Месяц ходит с легким хрустом и глядит,
Но, запутана узлами зелеными,
Не дышит она и не спит.

Бездыханный покой очарован.
Несказанная боль улеглась.
И над миром, холодом скован,
Пролился звонко-синий час.


[Александр Блок]


====================================


Herbstbild

Dies ist ein Herbsttag, wie ich keinen sah!
Die Luft ist still, als atmete man kaum,
Und dennoch fallen raschelnd, fern und nah,
die schönsten Früchte ab von jedem Baum.

O stört sie nicht, die Feier der Natur!
Dies ist die Lese, die sie selber hält,
Denn heute löst sich von den Zweigen nur,
Was vor dem milden Strahl der Sonne fällt.


[Friedrich Hebbel]

[mak]

არეულია სულის რითმები
ვარდის თვალები ცრემლმა დანამა
და ტავდახრილი ჩემი ფიქრები
მიესწრაფვიან სადღაც გადაღმა
ნელა მიცურავს მზე დასავლეთით
და თან მიჰყვება დაღლილი მზერა
ვით უსამარო მოუსავლეთი
ამ მზიან დღეში ისევე ბნელა
ვაცეცებ ხელებს,ვით უსინათლო
ბარბაცით მივდევ დამრეც ბილიკებს,
ფიქრები ვრცელი და იკიდანო
ფრთხილად აღვიძებს გულში ტკივილები...
(თემური ნაყეური) ''ფშაველი''

[terra]

..

[mak]

ჩემი სოფელი,ეს ლაფანყური
როგორ ჩამჯდარა ლამაზ ბუდეში,
თავს დასდგომია მას ანდარეზა
ჩაუხუტია თავის უბეში.
ჩაეხუტია,ვით თოთო ბავშვი,
მისწვდება აკვანს,სურს დაარწიოს,
გარდუხვევია გრძელი მკლავები,
თითქოს ეშინის,არ გააციოს,
ხოლო როდესაც ჩამოგამდება,
წყალი ირეკლავს ვარსკვლავთ სინათლეს,
ჩაურაკრაკებს გვერდზე ლოპოტა,
ტკბილ ბურანში მყოფს ეტყვის მას ზღაპარს.
ახ,ნეტავ ერთხელ კვლავ შამახედა,
კვლავ დამანახა ჩემი სოფელი,
მერე თუნდ მომკლან,თუნდა ამკუწონ,
გულდამშვიდებით სიკვდილს მოველი
(თემურ ნაყეური -ფშაველი)

[mak]

არ გინახიათ საჯიხვე,
ხევში ჩანჯდარა ზვავები.
საჯიხვეთ ცისა ბატონნი,
ორბი,არწივი,სვავები.
თუ გინახიათ ხორონი,
ჯიხვები შაქუჩებულნი,
თუ გინახიათ აფთრები
ტყე-ღრეში გაყუჩებულნი
თუ გინახიათ ჩანჩქერნი
ქარაფში ჩაკიდებულნი,
თუ გინახიათ ფშაველნი
იარაღ აკიდებულნი
თუ გინახიათ ხატობა,
ფშავლის შვილების ღრეობა,
თუ გინახიათ ლამაზი
ჩვენი ლოპოტის ხეობა
კი გსმენიათა ფშავლების
სიმღერა,კაფიაობა
თუ გინახიათ პატარა
ფშავლის შვილების თაობა
თუ გინახიათ ვეფხვები
ფშაველთ ბუნაგში დაზრდილნი,
როგორ დადიან კლდეებზე
ცხენების ზურგზე გაზრდილნი.
არ გინახიათ ნაბრძოლი
ხმალის და ხანჯლის ნალეწნი.
ვაჟა ხომ მაინც გსმენიათ,
ის ჩვენი იყო ფშაველი,
ხალხს რო გააცნო ფშაური
სიტყვა,ლექსი და მთა-ველი,
სოფელი არა გსმენიათ
''ლაფანყურია''სახელი.
იქ არი ესეთ ბუნება
იქა სცხოვრობენ ფშაველნი,
იქ დავიბადე მენაცა,
იქ არი ჩემი ადგილი,
ნაყეური ვარ გვარადა,
ფშავლის შვილი ვარ ნამდვილი

[mak]

გაჩერებულა ჩემი ბედის მატარებელი
ცხოვრების კიბის საფეხურები ჩამონგრეულა
და ბროლის ჭიქის ნამტვრევივით ჩემი იმედი
გაფანტულა და უბედობას გადარეულა
ეჰ,სიხარული შემიცვალა მე მწუხარებამ,
გაჩერებულა ჩემი ბედის მატარებელი,
თავი ავწიე ცხოვრებისგან მე გულნატკენმა,
ლამაზ სამყაროს გადაჰკრავდა შავი ელფერი.
რაღა ვქნა,თუ კი მე ამ ქვეყნად ბედი არ მწყალობს.
მე არავისზე გულნატკენი არა ვყოფილვარ
მხოლოდ ცხოვრებამ მაწვალა და გული მატკინა,
როგორც ტალღები ათამაშებს ლაღად ქორჯილას
მწარე ტკივილი ეულად ჩამრჩა ნაწამებ გულში,
მე ხომ არ მწყალობს ქვეყნად არრა,ბედიც კი არა.
მე არა მჯერა რო ვიპოვო ამ ქვეყნად ვინმე
რომელიც შეძლებს მოარჩინოს ჩემი იარა!

[mak]

ფთილა უნთია სიცოცხლეს
ცას საყვედურობს ტკივილი
ჩურჩხელებს მუზა იცოცხლე
აღარ გჭირდება სიკვდილი
ახლა ღამეა ლაფანყურს
მგელივით მიცქერს სიბნელე
ჩურჩულებს მუზა გამაგრდი
მგონი დრო მოვა იმღერებ
ქუჩას მივყვები ფიქრებით
თან ერთის დამდეგს ზმანება
ჩურჩულებს მუზა სიყვარულს
ვერავინ დაემალება

[mak]

ფთილა უნთია სიცოცხლეს
ცას საყვედურობს ტკივილი
ჩურჩხელებს მუზა იცოცხლე
აღარ გჭირდება სიკვდილი
ახლა ღამეა ლაფანყურს
მგელივით მიცქერს სიბნელე
ჩურჩულებს მუზა გამაგრდი
მგონი დრო მოვა იმღერებ
ქუჩას მივყვები ფიქრებით
თან ერთის დამდეგს ზმანება
ჩურჩულებს მუზა სიყვარულს
ვერავინ დაემალება

[mak]

ტაძარში შევალ,დავიჩოქებ,სანთელს ავანთებ,
წმინდა სიყვარულს შევავედრებ დედა მარიამს.
შენთვის ვილოცებ ჩუმი ლოცვით სასომიხდილი,
აღელვებული გავუყვები ქუჩებს ღამიანს
სანთელს ავანთებ ხავსმოდებულ ხატის კედელზე,
იქაც ვილოცებ ჩუმი ოხვრით,ჩუმი ვედრებით,
შენთვის ვილოცებ ამ ხატთანაც,ჩემო სიცოცხლე,
ბედნიერებას შენსას შევთხოვ ზეცას ხელებით.
გულს მახვევია კავკასიის მთების ნისლივით
მწარე ფიქრებში გაჩენილი ცივი ზმანება.
მე შევჩერდები უკაცრიელ ღამის ქუჩებში,
მთვარეს შევხედავ,ჩემი თავი შემებრალება
თვალდახუჭული მივუყვები სევდის ქარაფებს,
დიდი ხანია უკვე ავცდი მე ბედის ბილიკს.
კლდეების ძირში ოხრავს,ბორგავს ფიქრის მორევი.
გულის სიღრმეში ჩემი სული დაივიწყეს კივილს.
დაე ვიტანჯო! ოღონდ კი შენ ტკბილად იცხოვრე,
მე სანთლით ხელში შემოვივლი ხატებს და ტაძრებს
ჩუმი ლოცვითაც შევაწუხებ დედა ღვთისმშობელს,
ოღონდ შენ იყო ბედნიერი და შენ გფარავდეს.
_____________________________
ღმერთო,შენ დაიფარე
ტაძარში შესულს ერთადერთი სათხოვარი მაქ,
ერთი ლოცვა მაქ და ვედრება მე ერთადერთი,
ძილშიც და ცხადშიც,ჭირშიც,ლხინშიც,ყველგ�
�ნ და მარად
შენს გვერდით იყოს და გფარავდეს,მთის შვილო,ღმერთი.
შენ დაგიფაროს ყოველივე ბოროტებისგან,
მხოლოდ ეს მინდა და ყოველთვის ამასა ვფიქრობ,
ღმერთმა გატაროს ბედნიერი ცხოვრების გზაზე,
მე ეს ლოცვა მაქ და ღმერთისგან სხვა არას ვითხოვ,
ღმერთო მაღალო,შეისმინე ჩემი ვედრება,
ხელაპყრობილი შევღაღადებ მამა ზეციურს,
შენ დაიფარე,შენ უშველე.გთხოვ მე უფალო,
შენ დაიფარე,გთხოვ,უტეხ სულს შენ შეეწიე
-------------------------------------------------
ღმერთო
ღამევ ნათელო,მდუმარევ სიტყვით.
ცაო,ნათელო,მდუმარევ სიტყვით,
ღმერთო ცათა შინა,მოგვხედე,ვიწვით
ღალატით,ცოდვით,საწყობით.სიძვით.
თანდათან ქრება ქართული სული.
გვპყრობს უზნეობა ზღვარს გადასული
დღეს მთავარია ხალხისთვის ფული,
უკანა ხაზზე ჩამორჩა გული.
გული,რომლითაც ჩვენ ვქართველობით,
გული, რომლითაც ჩვენ ვარსებობდით,
გული,რომლითაც მტერს ვაწყდებოდით,
მამულისათვის ზედა ვაკვდებოდით.
ღმერთო,მოგვხედე ნათელი გონით,
რწმენამ დაგვძალოს შეპყრობილთ ცოდვით.
მაცდური ეშმა დავძალოთ ბრძოლით.
რწმენით,იმედით ფაქიზი ლოცვით.
არ გავიხსენოთ მოყვასი გმობით.
ვიაროთ ისე,ვით ვლოდით ოდით.
(თემურ ნაყეური-ფშაველი)

[ლურჯი ბუ]

მოსვლას აპირებს წვიმა


მოსვლას აპირებს წვიმა,
იგრძნო ღრუბლების გემმა,
გაიწკრიალა სიმმა
შენი სახელი - ემმა.
გადატეხილი მეხით
ლამის დაღამდეს ბარემ,
დიდებისაკენ ფეხით
კიდეც გასწია მთვარემ.
ყალბი ბოჰემა აგერ
სივრცეს უცქერის უვრცესს,
ჰგავს ის ძაფებით ნაკერ
ძველი გაზეთის ფურცელს.
დაე, მფრინავი ლანდი
მიაქანებდეს ფოთლებს,
იყოს საღამო ზანტი,
მე კი გადავშლი ბოდლერს.


[გალაკტიონ ტაბიძე]

==========================

ღამის სტრიქონები


რა ვქნა, ისევ სიცოცხლეზე ვდარდობ,
ირგვლივ ისევ მდუმარება დადგა.
მიხარია, რომ დამტოვეს მარტო,
ყველა ერთად რომ წავიდა სადღაც.

რა ვქნა, ისევ შურია და მტრობა,
ალბათ ქარი გადაუვლის მაღლობს.
ასე მარტო მიხარია ყოფნა,
როცა თავს ვგრძნობ მე სიკვდილთან ახლოს.

როგორც ქრისტე, ვიხედები მაღლა,
ალბათ ჩემთვის ამზადებენ კუბოს.
მინდა ფრთები და მიწიდან გასვლა
და გაფრენის სურვილია უფრო.

უფსკრულია და უფსკრულში ვრჩები,
და ახლოა ქარიშხალი ისევ.
სიჩუმეა და ვსაუბრობ ჩემთვის,
მე ვსაუბრობ და კედლები მისმენს.

ახლაც დაჰქრის, არ ეშველა ქარებს
და კიდია შორს მდუმარე ზარი.
მინდა ავდგე, გავიხედო გარეთ
და გავაღო დაკეტილი კარი.

ყრუ ღამეა, მეშინია ოდნავ,
ალბათ მოვა ჯიბგირი ან ქურდი.
ალბათ ცაზე ღრუბელია ცოტა,
ალბათ მოჩანს ვარსკვლავების გუნდი.

ისევ მოდის ჩემს გულიდან წყრომა,
ოდეს წვიმა დაეცემა მინას.
და მე რა ვქნა შეზღუდული რომ ვარ,
რა ვქნა, მეტი გასაქანი მინდა!

იმ ოთახში კვლავ საათი რეკავს
და ეს გული უცნაურად იწვის.
ახლა მინდა, ვარსებობდე ყველგან,
მთელ მსოფლიოს რომ დავიპყრობ, ვიცი!

ღამის ლანდი მე ფანჯრიდან ვნახე,
ღამის ცეცხლი ეკიდება თვალებს.
და ძვირფასო, ჩემს ბრწყინვალე სახელს,
ვგრძობ, მსოფლიო აღიარებს მალე.

რა ვქნა, ისევ სიცოცხლეზე ვდარდობ,
ირგვლივ ისევ მდუმარება დადგა.
მიხარია, რომ დამტოვეს მარტო,
ყველა ერთად რომ წავიდა სადღაც...


[ტერენტი გრანელი]

[mari-mari15]

საღაც სდუმს მთები, სადღაც ნისლია,
ვერ გადურჩები სულის წვალებას,
მე რომ გაფრენა არ შემიძლია
ეს უკვე ნიშნავს გარდაცვალებას.

სადღაც სდუმს დილა, სადღაც ძილია
გზა გაიარეს სადღაც ქალებმა,
ჩემი სხეული რომ დაღლილია
ეს უკვე ნიშნავს გარდაცვალებას.

და სადღაც ბაღთან ვიღაც იცდიდა
და უცებ ზეცა ნახეს თვალებმა,
რომ ვერ შევძელი გასვლა მიწიდან,
ეს უკვე ნიშნავს გარდაცვალებას.

ტერენტი გრანელი.

მაპატიეთ შემეშალა რამდენჯერმე დამეპოსტა

[ლურჯი ბუ]

რაა ეს? გამეორება ცოდნის დედაა-ო? მოდეეეეეეეეერ!!!!!!!!! გვიშველეეეეეე!!!!!!!!! ისე მგონი რაღაც უჭირს ფორუს

[mak]

მე მზე არ მიყვარს
მე მომწონს წვიმა,
რადგან ჩემ გულში წვიმაა მუდამ.
ჩვენ გულით ვცხოვრობთ ბევრჯერ მსმენია
და მოფრთხილება ძალიან უნდა.
მე შენ მომწონხარ ისე ძლიერ,ისე ძალიან
შენა ხარ ჩემი სიცოხლე და ჩემი მიზანი
და თუ უშენოდ მიწერია ჩემი ცხოვრება
მაშინ ჯობია რომ ჩაინგრას გულის ფიცარი.
წვიმის წვეთები მიტომ მიყვარს ასე ძალიან,
რომ შემიძლია წვიმის წვეთებს დარდი გავანდო.
ბევრი გავიდა ფიქრიანი,მტანჯველი წელი,
ამდენი დროა დავალ უკვე ეულად,მარტო.
თუ ჩაიფერფლა გული შენგან ანთებულ ცეცხლში.
ჩემი თხოვნაა მნახო ერთხელ საფლავი ქვაზე
თუმც უპასუხო სიყვარული შენგან წავიღე
დამილოცნიხარ საშინელი ცხოვრების გზაზე.
----------------
როცა წარვსდგები უფლის წინაშე
მხოლოდ ერთ კითხვას დავუსვამ:რატომ?
ლანდად რად დამდევს უბედურება
რად დავაბიჯებ ამ ქვეყნად მარტო.
რაში მჭირდება ასე სიცოცხლე
მე ხომ სულ მუდამ სიყვარულს ვნატრობ
ბედნიერება რად არ მეღირსა.
მითხარი ღმერთო,მითხარი რატომ.
ჩემი ცხოვრების ამდენი წელი
მე ხომ სულ მუდამ
ჩემ ტანჯვას ვდარდობ.
ბედნიერებას თუ არ მაღირსებ
მაშ ეს სიცოცხლე მაღირსე რატომ?
რა შემოგწირო მსხვერპლად უფალო,
რომ არ ვიარო ამ ქვეყნად მარტომ.
ტკივილით სავსე ჩემი ცხოვრება
ღმერთო მომეცი მითხარი რატომ?
ამდენი წელი ამქვეყნად დავალ
ამდენი წელი ამ ქვეყნად დავალ
ამდენი წელი სიყვარულს ვნატრობ.
ის კი გამირბის და მემალება.
რატომ მითხარი
მითხარი რატომ!!!
(თემო ნაყეური-ფშაველი)

[mak]

ახლა ღამეა და კვლავ არ მძინავს
მე არ მშორდება ცხოვრების ფიქრი.
ფანჯრიდან ვუცქერ მძინარე ქალაქს.
გათენებამდე წუთებს მოვითვლი.
რა სიჩუმეა!მე მომწონს ასე
მოწყენილობა ჩემი ხვედრია.
სულ მარტო დავრჩი აღარ ჩანს მთავარე
მეც ფიქრის მეტი რა დამრჩენია.
----------------

ხევსურის ქალავ ვილექსოთ
შენთან ლექსობა მწადია
შენგან დაჭრილი ვაჟაი
ვაჰმე რა დიდი ბრალია
----

შენა ხარ ჩემი დარდი და სევდა
შენა ხარ ჩემი ლოცვა დაღლილი
თავხედი გული შენზე დარდს ბედავს
შენა ხარ ჩემი გრძნობა ნამდვილი.
შენზედ ფიქრები მე არ მელევა
ამ გულით დამაქ შენზედ დარდები.
მე უშენობის სევდა მერევა
უნდა ვიტანჯო კიდევ რამდენი.
ეს დღეც გაივლის მარტოობაში
და ჩემი სული დათრგუნულია.
წლები ვატარე ბედთან ბრძოლაში
და შენ მომტაცე წრფელი გულია
უძილო ღამეს ვეღარ ვიშორებ.
სევდის სიმებზე უკრავს აისი.
და მგლებთან ერთად გამოვიგლოვებ
ჩემი გოდება მთაში გაისმის.
მე უიმედოდ აღარ ვიბრძოლებ
და თუ კი გული განწირულია
ღამით მოკვდები დღიდან
იცოდე მუდამ გექნება სიხარული
ბედნიერების ღმერთი გაჩუქებს.
დაგიფარავებ ანგელოზები
ღამით შევხვდები დარდს ნამწუხრევს
თუ შენს სიხარულს დაელოდები.
---

[ლურჯი ბუ]

СОЛОВЕЙ И РОЗА

В безмолвии садов, весной, во мгле ночей,
Поет над розою восточный соловей.
Но роза милая не чувствует, не внемлет,
И под влюбленный гимн колеблется и дремлет.
Не так ли ты поешь для хладной красоты?
Опомнись, о поэт, к чему стремишься ты?
Она не слушает, не чувствует поэта;
Глядишь, она цветет; взываешь - нет ответа.

[Александр Пушкин]


================================


Старинные розы несу, одинок,
В снега и в морозы, и путь мой далек.
И той же тропою, с мечом на плече,
Идет он за мною в туманном плаще.
Идет он и знает, что снег уже смят,
Что там догорает последний закат,
Что нет мне исхода всю ночь напролет,
Что больше свобода за мной не пойдет.
И где, запоздалый, сыщу я ночлег?
Лишь розы на талый падают снег.
Лишь слезы на алый падают снег.
Тоскуя смертельно, помочь не могу.
Он розы бесцельно затопчет в снегу.

[Александр Блок]

[marine]

* * *
ჰეროდიადა ნათლისმცემლის
სიკვდილს დაეძებს,
კვლავ ჩასჩურჩულებს სალომეას -
ისევ აქეზებს.
- რა ხდება? ნუთუ მთვრალია
ყველა,
რას ზეიმობენ?
უფლის მცნებები უწმინდურთა
სულებს
აშფოთებს,
ხალხო, ვილოცოთ, ვიდრე დაგვიდგა
ჟამი განსვლისა,
ჰეროდიადა ისევ კივის
მღვრიე ნაპირთან.

/ანა ერისთავი/

[მარიამი]

ახლა წავიკითხე და მომეწონა

* * *

გულსა მომაწვა ვარამი
ვით ნაგუბარი წყალიო.
რა მალე შევწუხებულვარ,
გუნება მიძე მყრალიო;
გამაგრდი, გულო, გუნებავ,
როგორც მყინვარი სალიო!
თორ მალე მოვა სიკვდილი,
ტუქსი, არ მოცინარიო;
სულ დამაცილებს ჯავრებსა,
იმნაირი აქვ ზარიო.
უნდა წამართოს უეცარ
რაც მისი მადევს ვალიო.
გავექცე? სად უნდ წავიდე
ცხენიც რო მყვანდეს ჩქარიო?
შავება? არ დააშინებს
ჩემი ფრანგული ხმალიო!
ვიტირო? არ შამიცოდებს,
არ იცის ცოდვა-ბრალიო;
ვეხვეწო? არ გაიგონებს,
უნდა იხმაროს ძალიო...
ისევ სჯობს გულით ვილხინო
სანამ ცოცხალი ვარიო, -
ვისა აქვ მეტი სიცოცხლე
უფლისგან ნაჩუქარიო?

ხალხური

[marine]

ახლა წავიკითხე და მომეწონა

* * *

გულსა მომაწვა ვარამი
ვით ნაგუბარი წყალიო.
რა მალე შევწუხებულვარ,
გუნება მიძე მყრალიო;
გამაგრდი, გულო, გუნებავ,
როგორც მყინვარი სალიო!
თორ მალე მოვა სიკვდილი,
ტუქსი, არ მოცინარიო;
სულ დამაცილებს ჯავრებსა,
იმნაირი აქვ ზარიო.
უნდა წამართოს უეცარ
რაც მისი მადევს ვალიო.
გავექცე? სად უნდ წავიდე
ცხენიც რო მყვანდეს ჩქარიო?
შავება? არ დააშინებს
ჩემი ფრანგული ხმალიო!
ვიტირო? არ შამიცოდებს,
არ იცის ცოდვა-ბრალიო;
ვეხვეწო? არ გაიგონებს,
უნდა იხმაროს ძალიო...
ისევ სჯობს გულით ვილხინო
სანამ ცოცხალი ვარიო, -
ვისა აქვ მეტი სიცოცხლე
უფლისგან ნაჩუქარიო?

ხალხური

მეც ძალიან მომეწონა, მარი

[ნანინა]

უფლის გზა
გოდერძი ჩოხელი

მარადიული რა არის,
მიწა თუ ზეცის თავანი?
ნეტავ იმქვეყნად გრძელდება
კაცის თავგადასავალი?
ბევრი მოსულა ამ სოფლად,
აღზევებულა მრავალი,
მოკლეა წუთისოფელი,
წამით წამამდე სავალი.
სიცოცხლეს გაგვყრის სიკვდილი,
არ იშოვება წამალი,
მხოლოდ ცოცხალთთვის ანათებს
ცაზე მზე ამომავალი.
ვინც რა უნდა თქვას, ქვეყანა
ჩემთვის სამარის კარია,
რაც უნდა ბევრი ვეცადო,
დადგება ჩემი ჟამია,
კაცს თავის ავლადიდება
საიქიოში თან მიაქვს.
მარადიული რა არის,
მიწა თუ ზეცის თავანი?
ბევრი მინახავს მოსული,
წასული _ უფრო მრავალი,
ერთი გზა გვიდევს სიცოცხლით,
საიქიოსკენ სავალი,
ყველა იმ გზაზე მივდივართ,
მათხოვარიც და მთავარიც,
სუყველას ზურგზე ჰკიდია
თავის თავგადასავალი,
მარადიული ამქვეყნად
მარტო უფალის გზა არის.