"და ნუ შეგვიყვანებ ჩვენ განსაცდელსა..." პარამეტრები

[lamara]

აკაკი
მე კითხვა სხვაგვარად დავსვი: ცოდვაა თუ არა-მეთქი. რაკი წმიდანები თხოვდნენ, ე.ი. ცოდვა არ ყოფილა. რაც შეეხება იმას, არის თუ არა ეს ღვთის ნება, ამაზეც მოგახსენეთ, რომ "მამაო ჩვენოს" სიტყვები: "იყავნ ნება შენი" აქაც რომ გამოვიყენოთ-მეთქი და ძალისაებრ ჩვენისა მოგვეცეს ტუ ეს არის ღვთის ნება (ანუ, სრულად თუ არა ნაწილობრივ მაინც). ხიბლი ნებისმიერმა რამემ შეიძლება გამოიწვიოს, თუ რამეს მხოლოდ ჩვენ გონებაზე დაყრდნობით ვითხოვთ. აქ კი სხვა შემთხვევაა: ჯერ ერთი აქ გულიც მონაწილეობს და მეორე(არანაკლებ მნიშვნელოვანი) აქ ღვთის ნების მორჩილებაცაა, რაც ხიბლს აბსოლუტურად გამორიცხავს, რადგან ხიბლში მყოფ ადამიანს არა აქვს მორჩილება.
თქვენი სიფრთხილე სწორია, მაგრამ არც მე დამიკარგავს იგი, როცა უფალს ვთხოვე თუ ეს შენი ნებაც არის და თვლი, რომ შევძლებ და ეს სასარგებო იქნება ორივესთვის, მაშინ მომივლინე-მეთქი. ამიტომ ამისრულდა კიდეც ეს თხოვნა. თავიდან არ დამიწერია ჩემი პირადი გამოცდილება, რადგან ფორუმელთა აზრი მაინტერესებდა. თქვენ კი ზუსტად მამა ანდრიასავით მიპასუხეთ ანუ ცოდვა არ არის, მხოლოდ გაფრთხილდი ხიბლში არ ჩავარდეო

აბე

შენ სულ სხვა მხარეს წაიყვანე მსჯელობა. მე მხოლოდ მისთვის ლოცვას არ ვგულისხმობდი. ეგ თავისთავად. მე ვთქვი, რომ მისთვის განსაცდელის შემსუბუქება და მისი გაზიარება რომ ვითხოვოთ-თქო. შენ რაც თქვი სწორია, ანუ ეგ უნდა გავაკეთოთ, მაგრამ მერე გიწერია ისიც, რომ მხოლოდ ლოცვით არ უნდა შემოვიფარგლოთო. საქმითაც გამოვხატოთ მისდამი სიყვარულიო, ამაში რას გულისხმობდი? და თუ ისე ვილოცებთ, როგორც მე ვთქვი, ეს ლოცვა საკმარისი არ იქნება, თუ ღვთის ნებით, მისი განსაცდელი გავიზიარეთ, ანუ თუ მოგვეცა?
ჩემი გამოცდილებიდან გეტყვით, რომ ჩემი ძმა, ღვიძლ ძმას ვგულისხმობ, იყო ავად, გაცივდა, ძალიან მაღალი სიცხეები ჰქონდა, გვეშინოდა, რადგან ხანგრძლივად გაუგრძელდა, და მაშინ ვითხოვე, სანამ ექიმს დაუკავშირდებოდნენ (დაკავშირება ვერ მოასწრეს) ეს მაშინვე შესრულდა: ჩემ ძმას მაშინვე შეუმსუბუქდა მდგომარეობა, მე კი შედარებით მსუბუქი ფორმით დავავადდი და მალე ორივე გამოვჯანმრთელდით.

[აკაკი]

lamara
თუ ღმერთს ნებავს რაიმე შენზედ აღსრულდეს, თხოვნა არ არის საჭირო, იგი ხომ ასრულდება მაინც

შეიძლება ეს "იყავნ ნება შენი"-ც ხიბლით იყოს ნათქვამი, ვითომ გულით მაგრამ არა, უფრო გონებით, რომ ამით თითქოს მის ნებას ვმორჩილებთ.

[აბე]

აბე

შენ სულ სხვა მხარეს წაიყვანე მსჯელობა. მე მხოლოდ მისთვის ლოცვას არ ვგულისხმობდი. ეგ თავისთავად. მე ვთქვი, რომ მისთვის განსაცდელის შემსუბუქება და მისი გაზიარება რომ ვითხოვოთ-თქო. შენ რაც თქვი სწორია, ანუ ეგ უნდა გავაკეთოთ, მაგრამ მერე გიწერია ისიც, რომ მხოლოდ ლოცვით არ უნდა შემოვიფარგლოთო. საქმითაც გამოვხატოთ მისდამი სიყვარულიო, ამაში რას გულისხმობდი? და თუ ისე ვილოცებთ, როგორც მე ვთქვი, ეს ლოცვა საკმარისი არ იქნება, თუ ღვთის ნებით, მისი განსაცდელი გავიზიარეთ, ანუ თუ მოგვეცა?
ჩემი გამოცდილებიდან გეტყვით, რომ ჩემი ძმა, ღვიძლ ძმას ვგულისხმობ, იყო ავად, გაცივდა, ძალიან მაღალი სიცხეები ჰქონდა, გვეშინოდა, რადგან ხანგრძლივად გაუგრძელდა, და მაშინ ვითხოვე, სანამ ექიმს დაუკავშირდებოდნენ (დაკავშირება ვერ მოასწრეს) ეს მაშინვე შესრულდა: ჩემ ძმას მაშინვე შეუმსუბუქდა მდგომარეობა, მე კი შედარებით მსუბუქი ფორმით დავავადდი და მალე ორივე გამოვჯანმრთელდით.

ზოგადად, ღმერთს გულს დავწყვიტავთ იმ შემთხვევაში თუ ადამიანის მხოლოდ სხეული გვეყვარება და არა სული.

ანუ ლოცვის დროს პირველ რიგში სულიერი გაძლიერება, ცოდვათა მიტევება, სიმდაბლის, სინანულის განცდა, ღვთის სასოების მიცემა უნდა ვითხოვოთ ამ ადამიანისათვის და მერე საჭმელი, ტანსაცმელი, სახლ-კარი და რაღა თქმა უნდა ჯანმრთელობა.

ხოლო საქმითაც პირველ რიგში სულიერ დახმარებაზე უნდა ვიზრუნოთ - დაველაპარაკოთ და თუ ვინმეს ემდურის, დავარწმუნოთ რომ აპატიოს, რომ თვითონაც უშვებს შეცდომებს და ეს აღსარებაში უნდა თქვას, ეკლესიაში უნდა იაროს, ილოცოს, იმარხულოს (თუ ეს შესაძლებელია)... ავუხსნათ, რომ აუცილებელზე აუცილებელია სიმდაბლე... დავეხმაროთ იმაში რომ ცხოვრებას სხვანაირად შეხედოს, რომ დაინახოს სხვა ადამიანებში ის საოცრება, რაც მასში არ არის... და მრავალი სხვა რამ... შეიძლება უბრალოდ გავამხნევოთ და დავაიმედოთ, მივცეთ ღვთის სასოება, რომ ამ განსაცდელიდან ღმერთი აუცილებლად გამოიყვანს, თუ ღმერთის გზას აირჩევს... მოკლეთ, კონკრეტული რეცეპტი არსად არ წერია, როდის როგორ უნდა დავეხმაროთ ადამიანს სულიერად, ამას ცხოვრება გვიჩვენებს თვითონ... აი როდესაც სულიერად დავეხმარებით, მერე უშუალოდ ამ გაჭირვების გადალახვაშიც უნდა დავეხმაროთ და ამით ღმერთს არათუ არ განავრისხებთ,არამედ სათნო-ვეყოფით მას და გავახარებთ, რამეთუ საბოლოო შედეგი ის იქნება, რომ ჩვენი მოყვასი სულიერადაც და ხორციელად წინ წავა...

რაც შეეხება ფრაზას "იყავნ ნება შენი", ეს ძალიან ღრმა ფრაზაა და მრავალ ასპექტში შეიძლება დავინახოთ. ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, მაგალითად შეიძლება უფალს ვუთხრათ: "ღმერთო, ვხედავ, რომ ეს ადამიანი სულიერადაც მოძლიერდა და შენზე სასოებაც ისწავლა, მაგრამ ჩვენი გულთა-მხილველი შენა ხარ უფალო და შენ უკეთ იცი იგი მართლაც მოძლიერდა სულიერად საკმარისად თუ მე მეჩვენება ასე. ამიტომ, თუ ჯერ ხორციელად არ მოძძლიერებულა (არ ვგულისხმობ მხოლოდ ჯანმრთელობას), იყოს ნება შენი, რადგანაც შენ უკეთ იცი რამდენი ხანი სჭირდება მას ეს განსაცდელი"... შეიძლება კიდევ სხვანაირად გავიგოთ... მოკლედ, ასე ვერ ამოვწურავთ ჩვენ ამ ფრაზას ვერასდროს.

[lamara]

აკაკი

თუ ღმერთს ნებავს რაიმე შენზედ აღსრულდეს, თხოვნა არ არის საჭირო, იგი ხომ ასრულდება მაინც

ისე გამოგდით, თითქოს ლოცვა სულ არ იყოს საჭირო ღმერთს რაც ნებავს შენი ნებაც თუ არაა არ დაგაძალებს. მისგან ძალადობა არ იქნება. ლოცვით შენ შენს სურვილს გამოხატავ და თუ ეს შენთვის საზიანო არაა გისრულდება.

მე , მოჩვენებითადარ მითქვამს "იყავნ ნება შენი". თუ როდისმე მილოცია, მხოლოდ გულით და გონებით ერთდროულად, გულის გარეშე ლოცვა არც არსებობს. ლოცვის კითხვა და ლოცვა არაა ერთი და იგივე. ისიც მშვენივრად ვიცი, რომ "კაცი ცრუ და მზაკვარი სძაგს უფალსა". ასე, რომ "ვითომ გულით"- ჩემთვის არ არსებობს, რაც გულით არ მინდა იმას არასდროს ვითხოვ.
აბე

ზოგადად, ღმერთს გულს დავწყვიტავთ იმ შემთხვევაში თუ ადამიანის მხოლოდ სხეული გვეყვარება და არა სული.

ეგეთი რამ არ არსებობს. თუ გიყვარს ადამიანი, ვინც უნდა იყოს ის, ე.ი. გიყვარს სულიც და სხეულიც, რადგან ადამიანი არის სულის და სხეულის ერთობლიობა და არა მხოლოდ სული ან მხოლოდ სხეული.

[აკაკი]

lamara
გასაგებია, მაგრამ განსაცდელის მოთხოვნის მაგვირად ვფიქრობ უმჯობესია შნაგანი განწყობა გვქონდეს ასეთი, რომ მივიღებთ ყოველივეს უფლისაგან და დავითმენთ.

ისე ლოცვა როგორ ისწავლე, რა ხერხებს მიმართე... მეც განმსწავლე

[lingvo]

აკაკი
წმიდა ნიკოდიმოს მთაწმინდელისგან ისწავლე 46–53 თავები.

http://www.orthodoxy.ge/tserilebi/brdzola/sarchevi.htm

[lamara]

აკაკი
მამა თეოდორესგანაც შეიძლება მაგის სწავლა.

http://church.ge/index.php?showtopic=7620&...%83%A0%E1%83%94

ამ თემაშია აუდიოჩანაწერები. ლოცვა მე-9 შეხვედრის თემა იყო.

[აბე]

ეგეთი რამ არ არსებობს. თუ გიყვარს ადამიანი, ვინც უნდა იყოს ის, ე.ი. გიყვარს სულიც და სხეულიც, რადგან ადამიანი არის სულის და სხეულის ერთობლიობა და არა მხოლოდ სული ან მხოლოდ სხეული.

როგორ არა... გავიხედ-გამოვიხედოთ ირგვლივ და დავინახავთ ძააააააალიან ბევრ ადამიანს, რომლებსაც თითქოს უყვართ ერთმანეთი, მაგრამ სინამდვილეში ერთმანეთის სულები არც კი აინტერესებთ... სამწუხაროდ და საუბედუროდ ასეთებს ყოველ დღე ვხედავ მრავლად...

[lamara]

აბე
როცა მე ვთქვი ასეთი რამ არ არსებობს-მეთქი, ვიგულისხმე, რომ ადამიანთა ის ურთიერთობა, რომელიც შენ დაახასიათე

გავიხედ-გამოვიხედოთ ირგვლივ და დავინახავთ ძააააააალიან ბევრ ადამიანს, რომლებსაც თითქოს უყვართ ერთმანეთი, მაგრამ სინამდვილეში ერთმანეთის სულები არც კი აინტერესებთ...

არ არის სიყვარული. თუ ადამიანს მეორე ადამიანი უყვარს, მაშინ მან ამ ადამიანის სულზე უნდა იფიქროს პირველ რიგში და მერე ყველა დანარჩენზე. იმასაც გეტყვი, რომ ზოგადად ადამიანები შეიძლება იყვნან მატერიალისტები და იდეალისტები, პირველნი მხოლოდ მატერიალურზე ფიქრობენ, მეორენი, მხოლოდ სულიერზე. იმის მიხედვით რომელი ჭარბობს ადამიანში, მას შეუძლია, ან არ შეუძლია სიყვარული, კერძოდ მატერიალიზმი თუ ჭარბობს, მაშინ არ შეუძლია, რადგან ასეთი ადამიანი ყველაფერს ანგარებით აკეთებს, სიყვარული კი ანგარებას არ იცნობს. როცა ადამიანი გიყვარს, ნათესავი, ახლობელი... ვინც გინდა იყოს, პირიქით, მისთვის ნებისმიერი რამის დათმობა შეგიძლია, ყველაფერს გააკეთებ მისი კეთილდღეობისთვის და სანაცვლოდ არაფერს ითხოვ მისგან.